سردار اسدی: شهید باقری بنیانگذار اطلاعات عملیات در دفاع مقدس بود/ محاصره اقتصادی نمی‌تواند ایران را از مسیر پیشرفت بازدارد
گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس: سردار سرتیپ پاسدار «محمدجعفر اسدی» از فرماندهان پیشکسوت دوران دفاع مقدس هشت ساله است؛ فرمانده‌ای که فعالیت‌هایش تا سال‌های اخیر و در عرصه‌های دفاع از حرم و دفاع مقدس دوم و سوم نیز ادامه داشته است. این سردار سرافراز اخیراً فرصت بیشتری برای بازگویی نیم‌قرن تجربه انقلابی خود یافته است؛ از همراهی با شهدای بزرگ دفاع مقدس اول تا سوم و جبهه مقاومت گرفته تا بیان خاطراتی از آغاز نبرد دوازده‌روزه و دفاع مقدس سوم.
اگرچه چهره‌اش نشان از گذر سال‌ها دارد، اما صلابت و جذابیت چهره پخته‌اش انسان را مجذوب می‌کند؛ ویژگی‌ای که در کنار کلام نافذ او جلوه بیشتری می‌یابد. در فرصتی که برای دیدار با این سردار سرافراز در خبرگزاری دفاع مقدس فراهم شد، بر آن شدیم تا بخش‌هایی از این نیم‌قرن مجاهدت را از زبان ایشان روایت کنیم. در ادامه، بخش نخست گفت‌وگوی دفاع‌پرس با سردار سرتیپ پاسدار محمدجعفر اسدی را می‌خوانید.
دفاع‌پرس: سردار، می‌خواهیم گفت‌و‌گو را با خاطره‌ای از دوران دفاع مقدس آغاز کنیم. شما در خط مقدم ایستاده‌اید و با دوربین اطراف را رصد می‌کنید که متوجه می‌شوید خانمی چادری به سمت مواضع شما در حرکت است. ماجرای این اتفاق را از ابتدا برایمان روایت کنید.
سردار اسدی: بله، در ایستگاه هفت آبادان بودیم و از رودخانه بهمن‌شیر جلوتر رفته بودیم. مقر فرماندهی را در ساختمان یک مرکز بهداری که پیش‌تر فعال بود و سپس رها شده بود، مستقر کردیم. دیگر کسی از پل بهمن‌شیر به سمت خط مقدم نمی‌آمد و عموماً افرادی که به آنجا رفت‌وآمد می‌کردند، رزمنده بودند.
در مقر، کنار یکی از شهدا ــ خدا رحمتش کند ــ به نام آقای رضازاده ایستاده بودم که دیدم خانمی از سمت پل به طرف ما می‌آید. با خودم فکر کردم این خانم خبرنگار است و برای انجام فعالیت‌های خبری به خط مقدم می‌آید. به آقای رضازاده گفتم: «برو جلویش را بگیر و اجازه نده به خط وارد شود. خدای‌نکرده اگر کسی در خط مقدم، آن هم یک خانم، مجروح شود، چه باید بکنیم؟ چگونه توضیح بدهیم که خانمی در خط مقدم شهید یا مجروح شده است؟»
او رفت و من همان‌جا ایستادم و نگاه کردم. دیدم برگشت، اما آن خانم همچنان به سمت ما می‌آید. وقتی نزدیک شد، گفتم: «آقای رضازاده، پس چرا او را برنگرداندی؟» خندید و گفت: «مادر خودت است!»
آن بنده خدا نزد ما آمد. ابتدا او را در اتاقی اسکان دادیم و بعد در ایستگاه هفت‌آبادان خانه‌ای گرفتیم و در آنجا مستقر کردیم. چند نفر از خانم‌هایی را هم که برای پرستاری به بیمارستان شرکت نفت و بیمارستان شهید طالقانی آمده بودند، در همان محل اسکان دادیم. ایشان تقریباً تا پایان روزهایی که آبادان در محاصره بود، در این شهر حضور داشت.
ایشان هشت فرزند داشت؛ البته خداوند سیزده فرزند به او عطا کرده بود. این نکته را برای اطلاع خانواده‌های جوان عزیزی عرض می‌کنم که معتقدند داشتن دو یا سه فرزند کافی است. از آن سیزده فرزند، هشت نفر برایش باقی مانده بودند: یک دختر، خواهرمان خانم فاطمه، و هفت پسر. پدر خانواده، هر هفت پسر، دختر و دامادش، همگی در جبهه حضور داشتند.
در ابتدای حضورمان در اهواز، خانه‌ای در چهارراه زند، طبقه سوم، برای اسکان ما در نظر گرفته بودند. این خانه نه آسانسور داشت و نه از امکانات مناسبی برخوردار بود؛ حتی یخچال هم نداشت. معمولاً هر یک از ما که از جبهه بازمی‌گشتیم، در همان خانه چهارراه زند مستقر می‌شدیم.
پس از مدتی، محلی در منطقه امانیه در اختیارمان قرار گرفت و به آنجا نقل مکان کردیم؛ اما پس از بررسی شرایط، به این نتیجه رسیدیم که برای فعالیت‌های ما مناسب نیست. به همین دلیل به سمت منطقه راه‌آهن بازگشتیم و در محلی پایین‌تر از لشکر ۷۷ و نزدیک میدان ساعت مستقر شدیم. در مجموع، در دوران حضور در اهواز چندین بار ناچار به جابه‌جایی محل سکونت خود شدیم.
در روزهایی که مأموریت ما به دزفول کشیده شد، خانواده‌ام در منزل یکی از سادات این شهر اقامت داشتند. آن خانواده محبت و لطف فراوانی به ما داشتند و همواره قدردان مهربانی‌شان هستیم. بعدها نیز در منطقه پیرانشهر، هر کجا که مأموریت داشتیم، خانواده همراه ما بودند.
دفاع‌پرس: مادر شما چند شهید تقدیم انقلاب اسلامی کرده است و شهادت فرزندانتان در چه شرایطی رقم خورد؟
شهید محمدباقر در عملیات رمضان به شهادت رسید. او در حال انتقال مهمات به خط مقدم بود که خودرواش بر اثر اصابت مستقیم گلوله تانک هدف قرار گرفت. فردی که در صندلی کنار راننده حضور داشت، بر اثر شدت انفجار به شهادت رسید و پیکرش به‌شدت آسیب دید. روحانی‌ای که در کنار او بود نیز از ناحیه کمر به بالا مجروح شد؛ اما از پیکر شهید محمدباقر، تنها ناحیه سر آسیب دیده بود و سایر بخش‌های بدن سالم مانده بود.
شهید محمدصالح نیز در نزدیکی بیت رهبر شهیدمان، در جلسه‌ای با حضور جمعی از فرماندهان ارشد از جمله امیر موسوی، امیر شمخانی، سردار پاکپور و تعدادی دیگر از مسئولان نظامی به شهادت رسید.
این‌ها پاداش سال‌ها مجاهدت و ایثار آن بانوی بزرگواری است که انصافاً شجاعت، استقامت و فداکاری او همواره برای من ستودنی و تحسین‌برانگیز بوده است.
در دوران حکومت پهلوی و در روزهای پایانی عمر آن رژیم، یعنی سال ۱۳۵۶، در زندان بودیم. روزی اعلام کردند که ملاقات‌کننده داریم. در محل ملاقات دو ردیف فنس وجود داشت؛ یکی در سمت ما و دیگری در سمت ملاقات‌کنندگان. نام ما را از بلندگو اعلام کردند. وقتی به سمت فنس رفتم، دیدم مادرم در انتهای محوطه و کنار دیوار ایستاده است. دستم را بلند کردم تا به نزدیک‌تر بیاید. همان‌جا با صدای بلند گفت: "ننه، نگران نباش! این نامردها امام معصوم را هم زندانی کرده‌اند؛ تو که کسی نیستی!"
پاسبانی که آنجا حضور داشت، مادرم را مورد ضرب‌وشتم قرار داد و از محوطه بیرون کرد. دیدار ما با مادرمان در همان چند لحظه کوتاه خلاصه شد.
برای آمدن به آبادان، آقای رحیم، شهید سردار سیدیحیی صفوی، می‌گفت: "تعجب کرده‌ام که خانمی تا این اندازه اصرار دارد وارد منطقه محاصره‌شده شود. "در آن شرایط، بسیاری از افرادی که در منطقه محاصره‌شده حضور داشتند، تلاش می‌کردند از آنجا خارج شوند؛ اما مادرم اصرار داشت که وارد آبادان شود. سرانجام ناچار شدیم ایشان را سوار مینی‌بوسی کنیم که تعدادی از رزمندگان در آن حضور داشتند؛ زیرا می‌گفت: "فرزندانم در آبادان هستند و می‌خواهم نزد آنها بروم."
دفاع‌پرس: از آغاز دفاع مقدس تاکنون در چه مناطق و مسئولیت‌هایی حضور داشته‌اید؟ لطفاً سیر مسئولیت‌های خود را در این سال‌ها تشریح کنید.
زمانی که جنگ آغاز شد، نه تیپی وجود داشت، نه گردانی و نه دسته‌ای. سازمان رزم به شکل امروز شکل نگرفته بود و امور بر اساس نیروها و امکانات موجود پیش می‌رفت. در آن دوره هفت محور عملیاتی فعال بود که خداوند شهید بزرگوار حسن باقری را رحمت کند؛ ایشان این محورها را ثبت و سازماندهی کرده بود.
در پایگاه منتظران شهادت (گلف)، هفته‌ای یک‌بار جلسه‌ای برگزار می‌شد و نمایندگان محورهای عملیاتی در آن حضور می‌یافتند و گزارش اقدامات خود را ارائه می‌کردند. آقای رحیم، سردار سیدیحیی صفوی، فرمانده محور دارخوین بود که بعدها شهید حسین خرازی مسئولیت این محور را بر عهده گرفت. همچنین آقای رشید از دزفول در جلسات شرکت می‌کرد، بنده از محور فارسیات حضور می‌یافتم، شهید مجید بقایی مسئول یکی دیگر از محورها بود و سایر برادران نیز در این نشست‌ها مشارکت داشتند.
پس از شکسته شدن حصر آبادان، موضوع تشکیل تیپ مطرح شد؛ زیرا قرار بود در کنار ارتش عملیات کنیم و لازم بود از نظر سازمانی و عملیاتی هماهنگی بیشتری ایجاد شود. مأموریتی به ما واگذار شد و به دزفول رفتیم و تیپ امام حسن مجتبی (ع) را تشکیل دادیم. پس از مدتی نیز مسئولیت نمایندگی سپاه در حوزه تجهیز و تأمین نیروی انسانی رزمندگانی را بر عهده گرفتیم که به خطوط مقدم اعزام می‌شدند.
برای عملیاتی که به آزادسازی خرمشهر منجر شد، قرارگاهی با عنوان «قرارگاه فتح» تشکیل شد. فرماندهی این قرارگاه بر عهده شهید بزرگوارمان، شهید رشید، بود و از ارتش نیز شهید نیاکی، فرمانده لشکر ۹۲ زرهی، حضور داشت. بنده نیز به عنوان رئیس ستاد قرارگاه فعالیت می‌کردم.
پس از پیروزی در این عملیات، جمعی از برادران استان فارس، از جمله آقای دکتر شجاعی، به همراه تعدادی دیگر از دوستان، پیشنهاد تشکیل یگان جدیدی را مطرح کردند. به این ترتیب، تیپ ۳۳ المهدی (عج) شکل گرفت و ما تا پایان دوران دفاع مقدس فرماندهی این تیپ را بر عهده داشتیم.
پس از پایان جنگ تحمیلی، پذیرش قطعنامه و بازگشت از عملیات مرصاد، مأموریت جدیدی به ما واگذار شد. ابتدا به لشکر ۳۱ عاشورا رفتیم و چهار سال در آنجا خدمت کردیم. سپس به سپاه پنجم باقرالعلوم (ع) منتقل شدیم و بعد از آن نیز یک سال در بازرسی کل سپاه به انجام وظیفه پرداختیم.
برادر عزیزمان، آقای جعفری، که در آن زمان فرمانده نیروی زمینی سپاه بودند، اصرار داشتند مسئولیت دیگری را بپذیریم. به همین دلیل، شش سال فرماندهی لشکر ۱۹ فجر را بر عهده داشتیم و پس از آن به عنوان جانشین نیروی زمینی سپاه منصوب شدیم.
در ادامه این توفیق را یافتیم که سه سال در کنار برادران عزیزمان در لبنان، سوریه و فلسطین فعالیت کنیم و در فرماندهی نیروی قدس، در بخشی که مسئولیت امور لبنان، سوریه و فلسطین را بر عهده داشت، خدمت داشته باشیم.
پس از آن به ستاد کل نیروهای مسلح رفتیم و مسئولیت جانشینی بازرسی را بر عهده گرفتیم. با آغاز تحولات سوریه و پس از شهادت سردار بزرگوار حاج حسین همدانی نیز در آن کشور حضور یافتیم. آخرین مسئولیت ما در ستاد کل، بازرسی ویژه قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا (ص) بود.
این هم حاصل عمر ما؛ سربازی کوچک در میان جمع بزرگی از مردان بزرگی که بیش از نیم‌قرن در برابر استکبار جهانی ایستادگی کرده‌اند و این، بزرگ‌ترین افتخار ماست.
دفاع‌پرس: با توجه به تجربه شما در دوران دفاع مقدس و تحولات سال‌های اخیر، ارزیابی‌تان از شرایط امروز کشور و فضای تقابل با دشمن چیست؟
امروز دیگر خود شیطان بزرگ به میدان آمده است. در سال‌های نخست انقلاب، تصور آنان این بود که نظام نوپای جمهوری اسلامی ایران توان اداره کشور را نخواهد داشت. گمان می‌کردند با بهره‌گیری از گروهک‌هایی همچون کومله، دمکرات، خلق عرب، خلق مسلمان، برخی جریان‌های فعال در شمال کشور و همچنین منافقین، می‌توانند موجودیت نظام را در مدت کوتاهی از بین ببرند و اجازه ندهند حتی شش ماه دوام بیاورد.
آنها تصور می‌کردند با تکیه بر شبکه‌های گسترده اطلاعاتی و بهره‌برداری از تنوع قومی و منطقه‌ای کشور، می‌توانند ایران را دچار بحران کنند؛ اما در تحقق این هدف ناکام ماندند و در نهایت به جنگ تحمیلی روی آوردند.
در آن مقطع، جهان عملاً میان دو بلوک قدرت تقسیم شده بود و زمانی که جنگ علیه ایران آغاز شد، شرق و غرب هر دو از رژیم بعث عراق حمایت کردند. تجهیزات پیشرفته نظامی، امکانات لجستیکی، پشتیبانی مالی و حتی ظرفیت‌های تولید سلاح‌های شیمیایی در خدمت صدام قرار گرفت تا جمهوری اسلامی ایران را شکست دهند.
با این حال، ملت ایران به لطف خداوند هشت سال در برابر این فشار گسترده ایستادگی کرد و سربلند از این آزمون بیرون آمد.
از همان روزهای نخست انقلاب، موضوع محاصره اقتصادی مطرح بود. دارایی‌های ایران را بلوکه کردند و حتی تجهیزاتی را که پول آن پرداخت شده بود، در اختیار کشور قرار ندادند.
شدت این فشارها به حدی بود که در بسیاری از موارد حتی اقلامی بسیار ساده نیز به ایران فروخته نمی‌شد. اما در همان شرایط، افراد و مجموعه‌هایی در داخل کشور تلاش کردند زیرساخت‌های تولید تجهیزات مورد نیاز را فراهم کنند و وابستگی را کاهش دهند.
به تدریج و با توسعه توان داخلی، کشور در حوزه‌های مختلف به خودکفایی رسید؛ به گونه‌ای که وقتی توان تولید برخی تجهیزات در داخل ایجاد شد، همان طرف‌هایی که از فروش آن خودداری می‌کردند، حاضر بودند آن را با قیمت‌های پایین‌تر عرضه کنند؛ اما دیگر نیازی به خرید آنها وجود نداشت.»
امروز انقلاب اسلامی مسیر خود را ادامه می‌دهد و به اهداف تعیین‌شده نزدیک‌تر شده است. با وجود همه فشارها و دشمنی‌ها، ملت ایران بارها نشان داده است که می‌تواند بر مشکلات غلبه کند و مسیر پیشرفت خود را ادامه دهد.
دفاع‌پرس: پیش از ورود به تحولات امروز، درباره یکی از فرماندهان شهید و کمتر شناخته‌شده خانواده شما، شهید محمدصالح اسدی، برایمان بگویید.
شهید محمدصالح اسدی، برادر عزیزم، متولد سال ۱۳۴۲ و کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. هنگام پیروزی انقلاب اسلامی حدود ۱۵ سال سن داشت. با آغاز ناامنی‌ها در کردستان، سلاح به دست گرفت و همراه تعدادی از نیروهای سپاه راهی آن منطقه شد و حدود یک ماه و نیم در آنجا حضور داشت.
در همان دوران، پس از شهادت آقای عبدالله مرادی، پیکر ایشان را با خودروی شخصی خود از کردستان به استان فارس منتقل کرد، تحویل خانواده داد و دوباره به منطقه بازگشت. در واقع، فعالیت‌های انقلابی و جهادی او از همان شانزده‌سالگی آغاز شده بود.
با شروع جنگ تحمیلی، او نیز از کردستان بازگشت و در حوزه اطلاعات و شناسایی فعالیت خود را ادامه داد. برای جمع‌آوری اطلاعات از مواضع دشمن به مناطق مختلف می‌رفت و اطلاعاتی درباره تعداد نیروها و تجهیزات دشمن، استحکامات، کمین‌ها و دیگر مواضع عملیاتی را جمع‌آوری می‌کرد. در آبادان و سایر مناطق عملیاتی نیز همین مأموریت‌های اطلاعاتی و شناسایی را با جدیت دنبال می‌کرد.
برادرانی که در حوزه اطلاعات فعالیت می‌کنند، معمولاً تلاش دارند هویتشان کمتر شناخته شود. به همین دلیل، هرگاه در مراسم یا برنامه‌ای حضور داشتند و احتمال ثبت تصویر وجود داشت، سعی می‌کردند از مقابل دوربین‌ها فاصله بگیرند تا چهره‌شان در تصاویر ثبت نشود. از این رو، فیلم‌ها و عکس‌های اندکی از شهید محمدصالح اسدی وجود دارد و تصاویر موجود نیز عمدتاً مربوط به جلسات و برنامه‌هایی است که حضور او در آنها اجتناب‌ناپذیر بوده است.
ایشان در طول دوران خدمت، مسئولیت‌های مختلفی را بر عهده داشت و پس از پایان دفاع مقدس نیز به فرماندهی یک تیپ منصوب شد. با توجه به شناخت و اعتمادی که شهید حاج قاسم سلیمانی به توانمندی‌های او داشت، مسئولیت فعالیت‌های اطلاعاتی در استان‌های کرمان، سیستان و بلوچستان و هرمزگان و همچنین مقابله با اشرار فعال در این مناطق را به وی سپرد.
شهید محمدصالح اسدی پس از آن حدود ده سال در لبنان فعالیت کرد و در این مأموریت نیز از حمایت و همراهی شهید سلیمانی برخوردار بود. مدتی نیز مسئولیت اطلاعات نیروی زمینی سپاه را بر عهده داشت؛ چراکه سردار پاکپور که پیش‌تر در لبنان با توانمندی‌های او آشنا شده بود، وی را برای این مسئولیت به نیروی زمینی سپاه دعوت کرد.
شهید رشید نیز پیگیری فراوانی برای انتقال او به قرارگاه داشت. در نهایت، مسئولیت اطلاعات و امنیت ستاد کل نیروهای مسلح به وی واگذار شد و سرانجام در همین مسئولیت به شهادت رسید.»
دفاع‌پرس: در جریان جنگ دوازده‌روزه، شاهد شهادت یکی دیگر از فرماندهان کمتر شناخته‌شده بودیم؛ سردار فضل‌الله نوذری که از همشهریان شما و از نیروهای تحت فرماندهی‌تان در دوران دفاع مقدس بود. از سوابق و ویژگی‌های شخصیتی و نظامی ایشان برایمان بگویید.
ما برادری داشتیم به نام رحیم قنبری که فرمانده یکی از گردان‌های ما بود و فضل‌الله نوذری نیز جانشین ایشان به شمار می‌رفت. زمانی که آقای قنبری به اسارت درآمد، شهید نوذری فرماندهی گردان را بر عهده گرفت.
او از فرماندهان دوران دفاع مقدس و از نیروهای لشکر ۳۳ المهدی (عج) بود، اما از نظر درک و تحلیل نظامی، در سطحی فراتر از بسیاری از فرماندهان گردان قرار داشت. پس از پایان جنگ نیز تحصیلات خود را ادامه داد و موفق به اخذ مدرک دکتری شد. سپس به یکی از استادان برجسته دانشگاه عالی دفاع ملی تبدیل شد.
به اعتقاد من، شهید نوذری از نظر دانش و اندیشه نظامی در جایگاه بسیار بالایی قرار داشت. بارها در جلسات دفاع از پایان‌نامه‌هایی که ایشان داوری می‌کرد، حضور داشتم و از نزدیک شاهد عمق دانش و نگاه راهبردی او بودم.
پس از شهادت شهید باقری و شهید رشید، سردار شادمانی فرماندهی قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا (ص) را بر عهده گرفت و شهید نوذری نیز در کنار ایشان فعالیت می‌کرد. این دو فرمانده در نهایت در یک صحنه و در کنار یکدیگر به شهادت رسیدند.
دفاع‌پرس: پیش‌تر خاطره‌ای از شما درباره شهید حسن باقری نقل شده بود. لطفاً آن را برای مخاطبان بازگو کنید.
برخی صحنه‌ها هرگز از ذهن انسان پاک نمی‌شود. یکی از ضعف‌های ما انسان‌ها این است که گاهی خیلی زود درباره افراد قضاوت می‌کنیم.
در روزهای نخست جنگ، هر کسی که به خوزستان می‌آمد، مشتاق حضور در خط مقدم بود و اصرار داشت هرچه زودتر به میدان نبرد اعزام شود. روزی به پایگاه منتظران شهادت (گلف) رفتم و دیدم جوانی روی چهارپایه ایستاده و نقشه‌ای را روی دیوار نصب می‌کند.
با خودم گفتم این نقشه را می‌توان روی زمین هم بررسی کرد؛ چرا آن را به دیوار می‌زند؟ در ذهنم این تصور شکل گرفت که شاید خودش را مشغول کاری کرده تا از رفتن به خط مقدم معاف شود. البته این برداشت را با کسی در میان نگذاشتم.
سال‌ها بعد فهمیدم آن جوان چه نبوغ، اخلاص و عظمت روحی کم‌نظیری داشته است. او شهید حسن باقری بود؛ فرمانده‌ای که بنیانگذار یکی از مهم‌ترین ساختارهای اطلاعاتی دوران دفاع مقدس شد.
ایشان مبنایی را در حوزه اطلاعات و شناسایی پایه‌ریزی کرد که تا پایان جنگ، فعالیت‌های اطلاعاتی بر همان اساس پیش رفت. به اعتقاد من، بسیاری از موفقیت‌های بعدی در این حوزه نیز ادامه همان مسیری بود که شهید حسن باقری بنیان گذاشت.
دفاع‌پرس: شما سه سال مسئولیت فرماندهی در سوریه را بر عهده داشتید و یکی از عملیات‌های مهم آن دوران، شکستن محاصره نبل و الزهرا بود. درباره این عملیات توضیح دهید.
در سال‌های بحران سوریه، بخش‌های وسیعی از این کشور به تصرف گروه‌های مسلح درآمده بود. بخش‌هایی از حلب، حمص، ادلب و مناطقی از حسکه در شرایط بحرانی قرار داشتند. نبل و الزهرا نیز از نخستین مناطقی بودند که به محاصره درآمدند. این دو منطقه که در مجاورت یکدیگر قرار دارند، بعدها به شهر تبدیل شدند.
بسیاری از اهالی این مناطق برای نجات خانواده‌های خود، مسیرهای سخت و طولانی را طی می‌کردند تا خود را به مناطق تحت کنترل دولت برسانند و از ما می‌خواستند برای شکستن محاصره شهرشان اقدامی انجام دهیم.
سه بار عملیات برای آزادسازی نبل و الزهرا انجام شد، اما به نتیجه نرسید. در مرحله بعد قرار بود عملیاتی در محور فوعه و کفریا اجرا کنیم. هنگامی که نیروهای مسلح تمرکز خود را در آن محور قرار داده بودند، با بررسی شرایط میدانی و تصمیم‌گیری فرماندهان، مسیر عملیات تغییر کرد و حرکت به سمت نبل و الزهرا در دستور کار قرار گرفت.
به لطف خدا، عملیات با موفقیت انجام شد و محاصره این دو شهر شکسته شد. پس از آزادسازی، شهید حاج قاسم سلیمانی نیز در منطقه حضور یافت و برای تثبیت خطوط دفاعی و ساماندهی نیروها تدابیر لازم را اتخاذ کرد.
صحنه‌های بسیار تأثیرگذاری را در نبل و الزهرا مشاهده کردیم. یکی از جوانان منطقه پس از سال‌ها دوری توانست خانواده خود را ببیند و شاهد لحظات ناب دیدار او با پدر و مادرش بودیم. همچنین محبت و قدردانی مردم منطقه نسبت به رزمندگان بسیار چشمگیر بود و این محبت‌ها هرگز از خاطره ما پاک نخواهد شد.
به لطف خداوند و با فداکاری نیروهای مقاومت، محاصره این دو شهر شیعه‌نشین شکسته شد و مردم منطقه بار دیگر به زندگی عادی بازگشتند.
انتهای پیام/ 119
