خوش آمدید قهرمانان وطن؛ خاک کُردستان غریب‌نوازی را خوب می‌داند

به گزارش دفاع‌پرس از کردستان، «بهار محمدی» از نویسندگان جوان و فعالین فرهنگی استان کردستان، در یادداشتی به مناسبت ورود پیکر‌های مطهر شهدای گمنام به خاک کردستان، دلنوشته‌ای زیبا را به نگارش درآورده است، که امروز دوشنبه هجدهم آبان ماه همزمان با ورود و استقبال از سه شهید گمنام والامقام دوران دفاع مقدس در دیار سنندج، این دلنوشته را مرور می‌کنیم.

 

 

بعضی مسافران، هرگز به مقصد نمی‌رسند؛ نه از آن رو که راه را گم کرده باشند، بلکه از آن رو که سال‌ها پیش، در میانه راه، مقصد را در آغوش گرفته‌اند و خود به بخشی از تاریخ تبدیل شده‌اند.

 

 امروز، کردستان به استقبال مسافرانی می‌رود که سال‌هاست از خانه دور مانده‌اند؛ مسافرانی که نامشان را نمی‌دانیم، نشانی خانه‌اشان را نمی‌شناسیم، صدای خنده‌هایشان را نشنیده‌ایم و حتی نمی‌دانیم در واپسین لحظات زندگی، چه نامی را زیر لب زمزمه کرده‌اند؛ اما خوب می‌دانیم که آنان از جنس همان مردانی هستند که برای ماندن دیگران، از ماندن خویش گذشتند.

 

امروز، تابوت‌هایی بر شانه‌های مردم می‌نشیند که در ظاهر، حامل پیکر یک انسان هستند، اما در حقیقت، تاریخ یک ملت را با خود حمل می‌کنند.

 

 تابوت‌هایی که نه نام دارند، نه نشانی و نه شناسنامه‌ای که بتوان با آن به جست‌وجوی خانواده‌اشان رفت؛ اما عجیب آنکه در این سرزمین، هزاران نفر آنها را از نزدیکان خود می‌دانند و گویی گمنامی آنان، نه فاصله‌ای میان آنها و مردم، که پلی به وسعت یک سرزمین ساخته است.

 

کردستان، این سرزمین کوه‌های سربلند، رود‌های خروشان، بلوط‌های ریشه‌دار و مردمان نجیب و غیرتمند، خوب می‌داند معنای ایستادن چیست.

 

اینجا تاریخ، تنها در کتاب‌ها نوشته نشده است؛ بر پیشانی کوه‌ها حک شده، در حافظه مادران مانده، در لالایی‌های مادرانه جاری است و در چشم‌های پدرانی که سال‌هاست چشم‌انتظار فرزندان خویش‌اند، نفس می‌کشد.

 

این سرزمین، با مفهوم داغ و دلتنگی بیگانه نیست؛ سرزمینی است که رنج را شناخته، اما هرگز در برابر آن سر خم نکرده است.

 

امروز، شهیدانی به کردستان می‌آیند که شاید هیچ‌گاه در کوچه‌های سنندج قدم نزده باشند، شاید هرگز طعم نان محلی این دیار را نچشیده و صدای سوزناک شمشال را در غروب کوهستان نشنیده باشند؛ اما از امروز، آنها هم فرزندان این خاک هستند.

 

آنها دیگر تنها متعلق به یک خانواده، یک شهر یا یک جغرافیا نیستند. آنها به خانه‌ای بزرگ‌تر بازگشته‌اند؛ خانه‌ای به نام ایران.

 

چه راز شگفتی در گمنامی شهیدان نهفته است! آدمی تمام عمر می‌کوشد نامش بر زبان‌ها بماند، ردپایش بر زمین برجای بماند و دیگران او را به خاطر بسپارند؛ اما مردانی هستند که از نام خویش گذشتند تا نام وطن باقی بماند.

 

آنان رفتند تا چراغ خانه‌ها خاموش نشود، مادران در امنیت فرزندانشان را به آغوش بکشند و فردا، بی‌هراس از صدای گلوله، در آسمان این سرزمین طلوع کند.

 

امروز، وقتی مردم به استقبال این مسافران آسمانی می‌روند، در حقیقت به استقبال بخشی از وجدان تاریخی خود می‌روند.

 

شاید کودکی در میان جمعیت بپرسد: این شهیدان چه کسانی هستند؟ و پاسخی جز این نباشد که آنها یکی از همان مردانی هستند که تو امروز به برکت فداکاریشان، می‌توانی بی‌هراس بخندی، درس بخوانی و آینده‌ات را بسازی؛ و چه زیباست که کردستان، در روزگار فراموشی‌ها و هیاهوی زندگی، بار دیگر مکث کند و به احترام مردانی بایستد که حتی نامشان را نمی‌داند.

 

این استقبال، تنها یک آیین تشریفاتی نیست؛ فرصتی برای بازخوانی عهدی است که میان نسل‌ها بسته شده است؛ عهدی برای فراموش نکردن، برای پاسداشت انسان‌هایی که زندگی خود را به بهای آرامش دیگران بخشیدند و برای آنکه تاریخ، زیر غبار روزمرگی‌ها مدفون نشود.

 

شاید آنان سال‌ها پیش، در جایی دور از این کوهستان‌ها، آخرین نگاهشان را به آسمان دوخته و چشم‌انتظار بازگشت بوده‌اند. شاید مادرانی هنوز در گوشه‌ای از این خاک، با شنیدن هر صدای در، لحظه‌ای به بازگشت فرزندانشان امید بسته باشند. هیچ‌کس نمی‌داند. اما امروز، کردستان آغوش گشوده است تا به جای آن مادر، به جای آن خانه و به جای آن کوچه، این شهیدان را در آغوش بگیرد.

 

خوش آمدید مسافران بی‌نام! اینجا دیگر غریبه نیستید. نامتان را نمی‌دانیم، اما جای شما در قلب این مردم محفوظ است. شما از سرزمینی آمده‌اید که برای ما تنها یک جغرافیا نیست؛ بخشی از حافظه، هویت و شرافت ماست. امروز کردستان به احترام شما سر فرود می‌آورد، نه از سر اندوه و شکست، که از سر تعظیم در برابر بزرگی انسان‌هایی که رفتند تا ایران بماند.

 

خوش آمدید‌ ای شهیدان گمنام؛ در این سرزمین، هیچ شهیدی بی‌خانه نیست و هیچ نامی که برای وطن فدا شده باشد، هرگز فراموش نخواهد شد.

 

انتهای پیام/