حسرت طواف گمنامی!

گروه استان‌های دفاع‌پرس_ «حدیثه صالحی»؛ چشمم را باز می‌کنم باران می‌بارد، و من در هوای پاییزی نفس می‌کشم که به بوی شهدا معطر است در روز‌هایی که شهر سیه پوش فاطمیه است؛ و کاروان آلاله‌های زهرایی از معراج شهدا بر چشمان ما قدم می‌گذارند؛ و مازندران در آغوش یک کاروان فاطمی عشق می‌نوشد.

آری! این روز‌های مازندران، روز‌های عاشقی است و دلدادگی؛ و حس مادرانگی در لحظه‌های شهر جاری است؛ همه مادری می‌کنند برای گمنامان میهمان؛ و آسمان می‌بارد بر پهنای زمینی که بهشتی‌ترین جغرافیا را در خود جای داده است؛ و بهشت زیر پای مادران است! و اینجا مازندران است؛ دیار علویان خط‌شکنی که روزگاری نه چندان دور پا در رکاب امام زمان خویش راهی جبهه‌های حق علیه باطل شده‌اند؛ و تابوت‌های معطرشان روی شانه‌های شهر به آسمان رسید؛ و حالا اینجا در دیار عاشقانه‌های بصیر و طوسی و کشوری و شیرودی و چهارده هزار و پانصد ستاره سرخ علوی، تابوت‌های پیچیده به رنگ پرچم مقدس ایران اسلامی در کوچه پس کوچه‌های شهر عطر خوش یاس و اقاقی می‌پراکنند.

اینجا مردم علوی‌تبار پیکر‌های طوطیا شده ۱۰ شهید گمنام را به طواف آمده‌اند؛ و زمزمه‌ی یا زهرای‌شان سلامی است به وسعت فاطمیه‌ای که در تقویم چشمان‌شان حک شده است؛ مادران غرق در اشک و سکوت، به تماشا ایستاده‌اند؛ و استقبال دختران با مجمعه‌های دامادی شکوه این لحظات را دوچندان کرده؛ گویی شهر به احترامشان قامت بسته است.

اینجا مازندران است؛ دیار علویان و عاشقان بی‌نام؛ سرزمینی که بوی شهدا در لحظه لحظه‌های آن جاری است؛ باران می‌بارد و در لحظه‌های پاییزی سرود عاشقی می‌خواند؛ پرچم سه‌رنگ ایران اسلامی بر فراز شانه‌ها می‌رقصد و تابوت‌های پیچیده در رنگ سبز و سفید و سرخ، پیام فتح قریب را بر اهالی دیار باران و غزل به ارمغان می‌آورد؛ و مازندران، در این روز‌های فاطمی، عشق را نه در واژه‌ها، که در گذر از کوچه‌های شهر و در آغوش گرفتن پیکر‌های گمنام، اما آشنا می‌فهمد؛ آشناتر از هر نام، گمنام‌تر از هر نشان، و روشن‌تر از هر ستاره.

آسمان می‌بارد و زمین زیر نگاه بارانی‌ترین کاروان، به تماشای دلدادگی نشسته است؛ و من در زلال‌ترین لحظه‌های عاشقی، دستانم را به نگاه پنجره‌های رو به بقیع می‌رسانم و دلتنگی‌ام را در آغوش باد می‌سپارم؛ و در عبور از کوچه‌های دلتنگ مدینه سلام می‌دهم به مزار بی‌شمع و چراغ بقیع، و به مادری که هنوز نامش بر لب‌های آسمان جاری است؛ نامی به بلندای نور و وسعت آسمان؛ فاطمه جان جهان!

اینجا، دیار علویان، در سکوت غریبانه‌ترین حرم تابوت‌های گمنام از میان کوچه‌ها می‌گذرند و من در پی کاروان، پشت پنجره‌های رو به بقیع ایستاده‌ام در چندمین روز آمدنشان؛ با چشمانی که از اشک و انتظار لبریز است و دستانی که در حسرت طواف گمنامان مانده؛ سلام می‌دهم به میهمانان دیار مادری‌ام؛ السلام‌ ای آسمانی‌تباران عاشق. هنوز باران می‌بارد و من در انتظار آمدنتان با واژه‌های متبرک و روحانی عشق بازی می‌کنم؛ دلم دخیل ضریح نگاه شما؛ هوایم را داشته باشید که محتاج حال و هوایتان هستم. 

انتهای پیام/