تابوت‌های بی‌نام در میان عکس‌های شهدای امروز تشییع شدند
به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس در اصفهان، تابوت‌ها که رسیدند، نگاه‌ها از خیابان به سمت آنها برگشت. روی بعضی تابوت‌ها آرزو نوشته بودند، کنار خودرو‌ها اشک می‌ریختند و دست‌هایی برای آخرین وداع بالا می‌رفت. اصفهان چند شب میزبان این پیکرها بود و سرانجام در روز شهادت حضرت زهرا (س)، آنها را بدرقه کرد.
اگر چند شب قبل در خیابان‌های شهر قدم می‌زدی، میان جمعیتی که بیش از ۲۵۰ شب در تجمعات شبانه حضور داشتند، تصویر تازه‌ای می‌دیدی؛ خودرو‌های حامل پیکر شهدای گمنام میان مردم حرکت می‌کردند. همان خیابان‌هایی که شب‌های متوالی محل تجمع و حضور مردم بود، حالا میزبان مسافرانی شده بود که از سال‌های جنگ آمده بودند.
چند روزی بود که تابوت‌ها به شهر رسیده بودند. مردم در تجمعات شبانه به استقبالشان می‌رفتند. بعضی نزدیک می‌شدند، بعضی از دور نگاه می‌کردند و بعضی هم حرف‌هایشان را روی تابوت‌ها می‌نوشتند. آرزو‌هایی که شاید صاحبشان نمی‌دانست باید به چه کسی بگوید؛ حالا روی تابوت شهید گمنامی نوشته می‌شد که حتی نامش را نمی‌دانست.
شهر از قبل برای روز‌های فاطمیه سیاه‌پوش شده بود. پرچم‌های عزا بر سردر خانه‌ها و خیابان‌ها دیده می‌شد و صدای روضه از مسجد‌ها به گوش می‌رسید. در همین حال، عکس شهدا هم در میان مردم دست‌به‌دست می‌شد؛ عکس رهبر شهید، نوه ایشان و شهدای اصفهان که در جنگ ۱۲روزه و جنگ رمضان به شهادت رسیده بودند.
این بار تصویر شهدا فقط به سال‌های جنگ محدود نبود
امروز، جمعه ۲۲ آبان، روز شهادت حضرت زهرا (س)، نوبت بدرقه بود. تابوت‌ها در مسیر میدان بزرگمهر تا گلستان شهدا حرکت کردند و مردم در امتداد مسیر همراهشان شدند.
چیزی که در نگاه به جمعیت جلب توجه می‌کرد، کنار هم قرارگرفتن تصویر چند نسل از شهدا بود؛ چهره‌هایی که مردم می‌شناختند و پیکر‌هایی که هنوز هویتشان روشن نشده بود. عکس شهدای جنگ‌های اخیر در کنار پرچم‌های عزا و تابوت‌های شهدای گمنام دیده می‌شد.
کنار خودرو‌های حامل پیکرها، گریه‌ها بی‌واسطه بود. آدم‌هایی که شاید هیچ نسبتی با این شهدا نداشتند، برایشان اشک می‌ریختند. کسی لازم نبود نام شهید را بداند تا چند لحظه کنار تابوت بایستد. گاهی همین ندانستن، پرسش‌های زیادی با خودش می‌آورد: این شهید اهل کجا بود؟ مادرش هنوز زنده است؟ کسی سال‌ها چشم‌انتظارش مانده؟
بر این تابوت‌ها فقط یک نام کم بود
شهید گمنام یعنی پیکری که پس از تفحص، هویت صاحبش شناسایی نشده است. سال‌ها از پایان جنگ گذشته و هنوز در مناطق عملیاتی، پیکر‌هایی پیدا می‌شوند که آثار باقی‌مانده از آنها برای شناسایی کافی نیست. گروه‌های تفحص جست‌و‌جو می‌کنند، نشانه‌ها و مدارک بررسی می‌شود و گاهی با وجود همه تلاش‌ها، نام شهید همچنان ناشناخته می‌ماند.
برای کسی که از کنار تابوت عبور می‌کند، شاید گمنامی یک عنوان باشد؛ اما پشت آن، احتمال یک خانواده چشم‌انتظار قرار دارد. خانواده‌ای که شاید هنوز نمی‌داند فرزندش کجا مانده و آیا روزی نشانی از او پیدا خواهد شد.
امروز این پیکرها در روز شهادت بانویی تشییع شدند که محل دفنش نیز در تاریخ، روایت‌های گوناگونی دارد. درباره مزار حضرت زهرا (س) از بقیع، خانه ایشان و روضه پیامبر (ص) یاد شده و در منابع شیعه، دفن شبانه و پنهان‌ماندن محل قبر با وصیت آن حضرت پیوند خورده است.
این دو گمنامی از یک جنس و با یک علت نیستند؛ یکی به روایت‌های تاریخی درباره محل دفن حضرت زهرا (س) مربوط است و دیگری به دشواری شناسایی پیکرهای باقی‌مانده از جنگ. بااین‌حال، هم‌زمانی بدرقه این شهدا با روز شهادت مادر، یاد غربت و مزار بی‌نشان او را دوباره به میان مردم آورد.
آخرین تصویر، تابوت‌هایی بود که پر از آرزو شده بودند
وقتی مراسم به پایان رسید، مسیر تشییع خلوت شد؛ اما نوشته‌های روی تابوت‌ها و تصویر مردمی که کنار خودرو‌ها گریه می‌کردند، از ذهن بیرون نمی‌رفت.
از این بدرقه، تابوت‌هایی را به یاد می‌آوریم که مردم روی آنها آرزو نوشته بودند؛ آدم‌هایی که برای جوانانی اشک می‌ریختند که نمی‌شناختند و عکس شهیدانی را در دست داشتند که تازه به جمع نام‌آشنایان این سرزمین پیوسته بودند.
امروز، اصفهان هم‌زمان عزادار مادر بی‌نشان و بدرقه‌کننده فرزندان بی‌نامش بود. تابوت‌ها از خیابان گذشتند؛ اما سؤال درباره نام و خانواده صاحبانشان، با مردم به خانه برگشت.
انتهای پیام/
