«ظفر ۳» حمله به مراکز نظامی و اقتصادی ارتش بعث در عمق خاک عراق

عملیات نامنظم ظفر ۳ در ۲۵ آبان ۱۳۶۶ با فرماندهی قرارگاه رمضان و مشارکت تیپ ۷۵ ظفر نیروی زمینی سپاه و نیرو‌های پیشمرگ کرد عراقی در منطقه دربندیخان اجرا شد؛ عملیاتی که با هدف مختل کردن مراکز پشتیبانی نظامی و تأسیسات اقتصادی ارتش بعث، چندین مرکز مهم دشمن را هدف قرار داد.
کد خبر: ۸۷۷۹۷۸
تاریخ انتشار: ۲۵ آبان ۱۴۰۵ - ۰۸:۵۰ - 16November 2026

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از البرز، در سال ۱۳۶۶ و هم‌زمان با ادامه جنگ تحمیلی، فرماندهان نظامی ایران برای گسترش دامنه عملیات‌ها به مناطق شمالی عراق، راهبرد استفاده از نیرو‌های بومی و اجرای مأموریت‌های نامنظم در عمق مواضع دشمن را دنبال می‌کردند. منطقه شمال عراق به دلیل موقعیت جغرافیایی، وجود مراکز مهم نظامی و نزدیکی به منابع اقتصادی و مسیر‌های انتقال انرژی، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود.
سالروز عملیات

در همین چارچوب، قرارگاه برون‌مرزی رمضان نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، عملیات نامنظم «ظفر ۳» را در ۲۵ آبان ۱۳۶۶ طراحی و اجرا کرد. هدف اصلی این عملیات، انهدام مراکز نظامی و تأسیسات اقتصادی ارتش بعث در جبهه شمالی عراق و وارد کردن اختلال در شبکه پشتیبانی نیرو‌های این کشور بود.

این عملیات در منطقه دربندیخان، واقع در جنوب استان سلیمانیه و بخش سنگاو از استان کرکوک عراق، با رمز «یا رسول‌الله (ص)» آغاز شد. در اجرای آن، نیرو‌های تیپ ۷۵ ظفر نیروی زمینی سپاه در کنار پیشمرگان مبارز کرد عراقی، به‌ویژه نیرو‌های وابسته به شاخه سلیمانیه، مشارکت داشتند. همکاری این نیرو‌ها با رزمندگان ایرانی، امکان استفاده از شناخت محلی، مسیر‌های ارتباطی و موقعیت جغرافیایی منطقه را در طراحی و اجرای مأموریت فراهم می‌کرد.

انتخاب منطقه دربندیخان صرفاً به دلیل موقعیت جغرافیایی آن نبود. وجود تأسیسات سد و نیروگاه، مراکز پشتیبانی ارتش عراق و مسیر‌های ارتباطی مهم، این منطقه را به یکی از نقاط مؤثر در پشتیبانی از یگان‌های نظامی دشمن تبدیل کرده بود. از سوی دیگر، قرار گرفتن منطقه در عمق جبهه شمالی عراق، اجرای عملیات در آن را به فرصتی برای گسترش فشار نظامی فراتر از خطوط مقدم تبدیل می‌کرد.

در طراحی ظفر ۳، مراکز فرماندهی و پشتیبانی لشکر ۳۶ پیاده ارتش عراق، تأسیسات نیروگاه سد دربندیخان و پایگاه حفاظتی مستقر در اطراف این منطقه در شمار اهداف قرار گرفتند. همچنین منطقه بانی‌خلال در بغداد از دیگر نقاط مورد حمله در این عملیات بود. پراکندگی اهداف نشان می‌داد که مأموریت نیرو‌های شرکت‌کننده، محدود به درگیری با یگان‌های مستقر در یک محور مشخص نبود و بخش‌هایی از شبکه پشتیبانی و تأسیسات مورد استفاده ارتش بعث را نیز دربرمی‌گرفت.

رزمندگان شرکت‌کننده در عملیات، با استفاده از شیوه‌های جنگ نامنظم و بهره‌گیری از توان نیرو‌های آشنا به جغرافیای منطقه، به مراکز تعیین‌شده یورش بردند.

یکی دیگر از اقدامات انجام‌شده در این عملیات، کنترل موقت جاده سلیمانیه بود؛ مسیری که از نظر ارتباطی و جابه‌جایی نیرو و تجهیزات برای ارتش عراق اهمیت داشت. محدود شدن امکان تردد در این محور، بخشی از فعالیت‌های پشتیبانی دشمن را با اختلال مواجه می‌کرد.

انتهای پیام/

نظر شما
captcha
پربیننده ها
آخرین اخبار