از کوتعبدالله اهواز تا درعای سوریه؛ ماجرای خواندنی شهید مدافع حرم «حسن حزباوی»
به گزارش خبرنگار حماسه و جهاد دفاعپرس، شهید مدافع حرم «حسن حزباوی»، یکی از شهدای مدافع حرم است که امروز اول آذر مصادف با سالروز شهادت اوست. شهیدی از دیار خوزستان که کانون جوشان ایثار و شهادت و دژ مستحکم مدافعان راستین ولایت، پایتخت مقاومت ایران اسلامی است.

حسن حزباوی در ۲۳ آذر ۱۳۶۱ در منطقه کوتعبدالله اهواز متولد شد. مادرش بانو حلیمه و پدرش حجتالاسلام شیخ فالح حزباوی، امام جماعت مسجد امام خمینی(ره) منطقه کوتعبدالله اهواز است. وی دوران کودکی خود را در کوی شهید مدرس گذراند و سال ۱۳۷۲ به منطقه کوتعبدالله نقل مکان کردند. دوران دبستان را در مدرسه شهید مدرس، مقطع راهنمایی را در مدرسه امیرکبیر و مقطع متوسطه را در دبیرستان شهید مصطفی خمینی اهواز گذراند.
از پاسداری تا دفاع از حرم
حسن پس از اخذ دیپلم انسانی در سال ۱۳۷۸ به استخدام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و در یکی از یگانها مشغول به خدمت شد و همزمان تحصیلات خود را تا مقطع فوقدیپلم ادامه داد. او در مساجد کوتعبدالله به فعالیتهای علمی و قرآنی میپرداخت و در ورزش کونگفو مهارت داشت که بعد از ورود به سپاه، در رشته جودو فعالیت میکرد.
با شروع ناآرامیها در سوریه و به خطر افتادن حرم حضرت زینب(س) و حضرت رقیه(س)، دل بیقرار حسن نیز ناآرام شد. غیرت و مردانگی این بزرگمرد اجازه نمیداد بنشیند و در رفاه و آسایش اخبار این کشور را دنبال کند و حرم اهل بیت(ع) بار دیگر طعم تلخ اسارت را بچشد؛ داوطلبانه درخواست اعزام به سوریه را داد و برای نخستین بار در مهرماه سال ۱۳۹۳ اعزام شد. او در زمان اعزام دانشجوی رشته حقوق دانشگاه پردیس اهواز بود و آخرین ترم تحصیلی خود را میگذراند.
فرم شهادت؛ عهدی که فراموش نشد
بیقراری حسن برای شهادت به روزی برمیگردد که لباس سبز سپاه را پوشید. وقتی در سال ۱۳۸۰ برای گذراندن دوره تکمیلی آموزش پاسداری به همدان رفت، به همراه ۱۰ نفر از دوستانش تصمیم گرفت برای خود فرم شهادت طراحی کند تا هرکس روز شهادتش را در آن بنویسد و روز دوشنبه را برای شهادت انتخاب کرد. سیزده سال از آن روز میگذرد و آن تصمیم از یادها میرود، اما پای عهدش میماند.
بعد از درخواست برای اعزام به سوریه، نام حسن در فهرست انتظار قرار گرفت. گویی آخرین پاسدار داوطلب، به دلیل بیماری پدر، تلفن خود را جواب نمیدهد و نوبت به حسن میرسد که بعد از شش ماه انتظار، بالاخره آرزویش برآورده میشود.
وداع شهید با دوستانش پیش از رفتن
شب قبل از اعزام به سوریه، دوستان در خانهاش جمع شدند و قصد داشتند مانع رفتنش شوند، چراکه قرار گذاشته بودند همه با هم به سوریه بروند. میگفتند باید بمانی تا با هم برویم، اما حسن نپذیرفت و گفت: من میروم و شما هم خود را به من برسانید. همه فکر میکردند حسن میرود تا بعد از ۴۵ روز برگردد، اما پاسدار اسلام میرفت تا فریاد «هل من ناصر» مقتدای خویش را با بذل جان پاسخ بگوید؛ و مگر نه این است که کل یوم عاشورا و کل ارض کرب و بلا.
پدر شهید میگوید: به او گفتم شما بچه داری، سوریه هم کشور دیگری است؛ چرا میخواهی بروی؟ اگر جنگ ایران بود من چیزی نمیگفتم؛ ما باید از وطن، ناموس و دینمان دفاع کنیم. گفت اگر همه اینطور فکر کنند هیچکس نمیرود. پس چه کسی باید از حرم حضرت زینب(س) دفاع کند؟
بعد از مدتی آمد و گفت بابا میخواهم به تبریز بروم. در تبریز باید دورهای را بگذرانیم. قبلاً هم پیش آمده بود که به مأموریت برود و یکی دو هفته طول میکشید، اما این بار گفت ممکن است سفرم طول بکشد. گفتم برو. پسرم گفت پس بابا دعایم کن. با ما به اسم تبریز خداحافظی کرد، اما بعد فهمیدیم به سوریه رفته است. حسن حزباوی هنگام اعزام به سوریه به پدر و مادرش گفته بود برای مأموریت به تبریز میرود، اما همسرش از مقصد او اطلاع داشت.
پدرش ادامه میدهد: هر شب از سوریه زنگ میزد و با ما احوالپرسی میکرد. آن موقع من نمیدانستم از سوریه زنگ میزند و فکر میکردم از تبریز تماس میگیرد، اما همسر پسرم میدانست او به سوریه رفته است. حسن به همسرش سپرده بود به ما چیزی نگوید تا نگران نشویم.
پدر شهید از خصوصیات اخلاقی او میگوید: اخلاق حسن گفتنی نیست؛ همه اهل محل، فامیل، دوستان و همکارانش از خوشخلقی او میگویند. همه از او راضی بودند. حقیقتاً اخلاق خوبی داشت؛ من ندیدم یک روز یا یک ساعت غمگین باشد. همیشه متبسم و خندهرو بود. او با صداقت و اهل حجب و حیا بود؛ اگرچه کمحرف میزد، اما همیشه لبخند به لب داشت. انسانی متواضع و کمتوقع و در مسائل کاری بسیار با جدیت و نمونه یک پاسدار وظیفهشناس بود. چندین بار در رزمایشها به خاطر همین جدیت و نظم و ذکاوتش مورد تشویق قرار گرفت.
پدر شهید میگوید: حسن از زمانی که خیلی کوچک بود و تازه به مدرسه رفته بود تا دوران جوانی و حتی زمان ازدواجش، هیچوقت روی حرف ما حرف نمیزد. در تمام مدتی که با ما زندگی کرد، ندیدم یک بار به من «نه» بگوید. ما مثل دو دوست بودیم و رابطهمان رابطه پدر و پسری نبود. قبل از اینکه به خانه خودش برود به خانه ما میآمد، کنار من و مادرش مدتی مینشست، چند بار دست و صورت من را میبوسید و بعد به خانه خودش میرفت.
ادب، بارزترین خصوصیت شهید
علی عبادی، دوست و داماد خانواده، میگوید: حسن آقا نزدیک هشت سال از من کوچکتر بود. بارزترین خصوصیت حسن، ادب بود. نسبت به همه افراد، بهویژه به پدر و مادرش، احترام میگذاشت. همیشه دست پدر و مادرش را میبوسید. من نشنیدم یک بار صدایش را بلندتر از صدای پدر کند. تمام کارهای خانواده را حسن آقا انجام میداد. همیشه خندهرو بود و هیچوقت ندیدم اخم کند یا از چیزی مکدر شود.
پدر شهید میگوید: حسن یک روز با دوستانش به زیارت سید عباس رفته بود. همان روز برای من کاری پیش آمد که به ماشین احتیاج پیدا کردم. زنگ زدم و گفتم حسن، ماشین را بیاور. گفت چشم. به من نگفت در مسیر است و برای زیارت میرود. به دوستانش گفته بود من برمیگردم و پدرم ماشین را احتیاج دارد. از وسط راه برگشتند و حسن ماشین را برای من آورد. این ماجرا را دوستان حسن بعد از شهادتش برای من تعریف کردند. حسن به همه احترام میگذاشت.
رشادت و شجاعت؛ نجات محاصرهشدگان
یکی از مسئولیتهای مهم حزباوی در سوریه، طراحی سوار کردن پدافندهای محمول روی نفربر به جای حمل آنها با ماشین بوده است.
در آذرماه سال ۱۳۹۳، در منطقه درعا، سه گروه از رزمندگان سوری علیه تکفیریها عملیاتی را آغاز کردند. گروه اول که ۶۰ نفر بودند حمله کردند، اما به دلیل لو رفتن عملیات، در محاصره جبههالنصره قرار گرفتند و دو گروه دیگر اقدامی نکردند. هر لحظه امکان قتلعام شدن آنها وجود داشت.
به روایتی دیگر، حدود ۷۰ نفر از مدافعان حرم از ملیتهای مختلف (افغانستان، عراق، لبنان و ایران) در منطقه درعا در محاصره قرار گرفتند. شهید حزباوی که جزو نیروهای توپخانه بود، با اصرار زیاد فرماندهاش را قانع کرد تا یک ضدهوایی در طبقه سوم ساختمانی مشرف به محل محاصره مستقر کنند. او ده دقیقه وقت گرفت به حمام رفت و غسل شهادت کرد، سپس به تنهایی و علیرغم نبودن سنگر مناسب و قرار داشتن در دیدرس دیدهبان دشمن، پشت ضدهوایی نشست و با گشودن آتش سنگین روی نیروهای محاصرهکننده، این فرصت را برای نیروهای مقاومت فراهم کرد تا خود را از محاصره نجات دهند.
پس از خروج نیروها از محاصره، او به پایین ساختمان آمد و پس از کمی استراحت و نوشیدن چای، علیرغم مخالفت دوستانش، دوباره برای جلوگیری از محاصره کل نیروهای مستقر در آنجا تصمیم به بازگشت به محل استقرار خود گرفت. اما به محض استقرار مجدد در موضع خود، هدف موشک مستقیم دشمن قرار گرفت و به شهادت رسید. به روایتی دیگر، سه گلوله به سمتش شلیک شد و گلوله سوم به مهمات اصابت کرد و انفجار مهمات باعث شهادتش شد.

آرزوی دیرینه
پدر شهید میگوید: پسرم همیشه میگفت من شهید میشوم. حتی دوستانش تعریف میکنند همان روز اول استخدام، همه از هم میپرسیدیم هر کسی چه آرزویی دارد و حسن گفته بود من آرزو دارم شهید بشوم. حتی در خاطراتش نوشته بود من یکشنبه شهید میشوم. روایت است که روز دوشنبه غسل شهادت گرفت و روز سهشنبه به شهادت رسید.
همسر شهید میگوید: حسن همیشه در تمام طول زندگی، با من از شهادت صحبت میکرد و از من میخواست دعا کنم شهادت قسمت او شود. میگفت درست است که من آدم خوبی نیستم اما شما برایم دعا کن شهید بشوم. بعد از نمازهایش هم دعا میکرد: اللهم ارزقنا الشهاده.
«برای خبر شهادتم آماده باش»
همسر شهید میگوید: زمانی که شهید جبار دریساوی را آورده بودند، همسرم به من گفت چهل روز دیگر بشمار، جنازه من را هم همینطور میآورند. دقیقاً همان شد که گفته بود. آن زمانی که جنگ سوریه شروع شد به من گفت من اسمم را نوشتم؛ شما آماده باش برای آن روزی که خبر شهادت من را برای شما بیاورند.
شب آخری که در خانه بود، از حسن آقا پرسیدم چه خبر شده است؟ گفت آمدند که من را ببینند. به من گفت قرار است مأموریت به تبریز بروم. من ناراحت شدم و گفتم تو که تازه از مأموریت آمدی، این که نمیشود هر روز به مأموریت بروی. حسن آقا گفت راستش میخواهم به سوریه بروم. وقتی این حرف را زد، من گریه کردم؛ اما نتوانستم بگویم نرو. وقتی صحبت از دفاع از حرم اهل بیت(ع) باشد، انسان نمیتواند مخالفت کند.
وعده ما روز جمعه
همسر شهید ادامه میدهد: دو سه روز قبل از شهادتش به من زنگ زد و گفت شاید دیگر نتوانیم با هم در تماس باشیم، چون قرار است از این منطقه جابهجا شویم. روز قبل از شهادتش با من تماس گرفت و دائم حلالیت میطلبید. پسرم را مدرسه برده بودم. در راه مدرسه بودم که حسن آقا زنگ زد و میگفت حلالم کن، اگر بدی از من دیدی من را حلال کن، مراقب بچههایم باش. گفتم چرا این حرفها را میزنی؟ مگر قرار نبود شما روز جمعه برگردی؟ گفت چرا، قرار است روز جمعه برگردم ولی هر اتفاقی ممکن است بیفتد، شما آماده باش.
ما منتظر بودیم جمعه برگردد. پنجشنبه خبر شهادت حسن آقا را به ما دادند و همان روز جمعهای هم که وعده کرده بود، پیکر مطهرش را برگرداندند. قرار بود روز جمعه به اهواز بیاید، اما چهار روز قبل از تاریخ برگشتش به شهادت رسید؛ دو ماه بود که به سوریه رفته بود.
شهادت و تشییع
شهید حسن حزباوی در اول آذر ۱۳۹۳، در منطقه درعا سوریه به شهادت رسید. شهادت او در محلی اتفاق افتاد که جنگ صفین در آن رخ داده بود. او به عشق مولا و مقتدای خویش علی(ع) رفت تا از اصحاب آخرالزمانی کربلا و پاسدار حرمت و اندیشههای امام امت خمینی کبیر(ره) باشد. سرباز بیادعای حضرت امام خامنهای شهید با نثار جان خود فریاد برآورد که جان میدهد ولی ذلت نمیپذیرد.
پیکر شهید حسن حزباوی در ۹ آذر ۱۳۹۳ از حسینیه ثارالله اهواز تا چهارراه سلمان فارسی (نادری) تشییع شد. پس از مراسم تشییع، پیکر شهید به بهشتآباد اهواز منتقل شد و در قطعه ۲ گلزار شهدا و در پایین مزار شهید سیدمهدی موسوی، نخستین شهید مدافع حرم خوزستان، دفن شد.

دیدار با رهبر معظم انقلاب
پدر شهید میگوید: تقریباً دو ماه قبل، ما از اهواز به دیدار رهبر معظم انقلاب رفتیم. هشت خانواده از شهرهای مختلف بودیم. نماز ظهر و عصر را پشت سر حضرت آقا خواندیم، ناهار خوردیم و دو ساعت در محضر ایشان بودیم.
محمدرضا حزباوی، فرزند شهید، میگوید: حضرت آقا ما را بوسیدند و به ما گفتند همیشه لهجه عربی را حفظ کنید. فرزند کوچک شهید هم میگوید: من به حضرت آقا سلام کردم و آقا را بغل کردم.
پدر شهید میگوید: با حضرت آقا راجع به منطقه خودمان، کوتعبدالله شهرستان کارون، صحبت کردیم. ایشان فرمودند: اطلاع دارم، میدانم. به معاونشان آقای شریفی فرمودند به استاندار خوزستان زنگ بزن و بگو تا حالا چندین بار در مورد منطقه به شما تذکر دادیم، چرا هیچ کاری نکردید. هفته گذشته هم از طرف بیت آقا و فرمانداری خوزستان دو نفر به محله ما آمدند و از منطقه عکسبرداری کردند.
یک سنی سوری را شیعه کرد
رفتار و کردار شهید حزباوی سبب شد یکی از برادران سنیمذهب در سوریه، بعد از دوستی با او و تحت تأثیر رفتارش، به مذهب تشیع مشرف شود.
وصیتنامه شهید
بسم رب الشهدا و الصدیقین
بسم الله الرحمن الرحیم
اینجانب حسن حزباوی در صحت کامل جسمی و روانی این وصیتنامه را مینویسم. خدا را سپاسگزارم که به من توفیق داد تا بتوانم وصیتنامه خود را بنویسم؛ چون «ان الموت لاقیکم» و مرگ به استقبال ما میآید و از آن گریزی نیست.
وصیت من به فرزندان و خواهران و برادران و همسرم است. فرزندان عزیزم و خواهر و برادران گرامی، من تا جان در بدن دارید تابع ولایت فقیه باشید و تا میتوانید در این دنیا نیکی کنید که رمز موفقیت و شادی و آرامش این دنیا، نیکی کردن به دیگران و حل مشکلات آنان میباشد. فرزندانم از شما میخواهم که در تمام مراحل زندگی خدا را فراموش نکنید و به یاد خدا باشید. و حرف آخر: خدایا ما که قرار است بمیریم، پس چه خوب است که در راه تو بمیریم.
ومن الله التوفیق
از شهید حسن حزباوی سه فرزند به نامهای محمدرضا، علی و فاطمه به یادگار مانده است.
انتهای پیام/ 119
