اکرم مسعودی

من میان این خاک‌ها راه می‌روم و به خودم فکر می‌کنم. به زندگی‌ام و به انتخاب‌هایم، به جا‌هایی که سکوت کرده‌ام؛ چون آسان‌تر بوده است. اینجا کسی مرا متهم نمی‌کند. هیچ صدایی از من چیزی نمی‌خواهد. اما پرسشی آرام، مدام در دلم تکرار می‌شود: «اگر روزی نوبت من باشد، چه می‌کنم؟»