در آستانه عمليات رمضان، شوراي امنيت قطعنامه 514 را تصويب کرد؛ چرا ايران اين قطعنامه را رد کرد؟
در 21 /4/ 1361، يعني در آستانه عمليات رمضان، شوراي امنيت قطعنامه 514 را تصويب کرد؛ چرا ايران اين قطعنامه را رد کرد. حال آنکه عراق پذيرفت و اقدامات عملي براي آن انجام داد؟
ايران به دنبال يک صلح پايدار در منطقه بود؛ در حالي که قطعنامه 514 شوراي امنيت، هيچ نگاه جدي به صلح و لوازم صلح نداشت. در موارد پنجگانه اين قطعنامه، هيچ اشارهاي به تعيين متجاوز، تنبيه متجاوز و پرداخت غرامت نشده بود و تنها به برقراري آتشبس اکتفا شدهبود که بر ابهامات موجود در صلح ميافزود. گذشته از آن، اين قطعنامه از نظر سياسي براي تأمين نظرات عراق و با پيشنهاد اردن و حمايت امريکا تصويب شد و قبل از آن و زماني که بخش بزرگي از خاک ايران در اشغال عراق بود، شوراي امنيت هيچگاه فراتر از آتشبس حرفي نزده بود. اما در اين قطعنامه خواستار عقبنشيني به مرزهاي بينالمللي شدهبود که درخواستي لغو و دير هنگام بود. با پيروزيهاي ايران، بخش عمده اين موضوع قبلاً حاصل شدهبود.
بخش دوم سؤال که گفته شدهاست عراق اقدامات عملي براي پذيرش قطعنامه 514 انجام داد، صحيح نيست؛ زيرا عقبنشيني به مرزهاي بينالمللي از جمله بندهاي اين قطعنامه بود؛ در حالي که عراق پس از قطعنامه نيز همچنان ارتفاعات آقداغ، ميمک، قلاويزان و .. و شهر نفتشهر را در اشغال خود نگاه داشته بود. اگر منظور، عقبنشيني عراق پس از عمليات بيتالمقدس و قبل از صدور قطعنامه 514 باشد، بايد گفت که اين کشور نه داوطلبانه بلکه بر اثر قدرت نظامي ايران ناچار به عقبنشيني شد.
