من حاكم شرع هستم

يکي از روزها به اتفاق شهيد آيت‌الله محلاتي‌(ره) قرار داشتيم که برويم پيش آقاي رفيق‌دوست ـ آن زمان ايشان وزير سپاه بودند ـ داخل آسانسور به شهيد محلاتي عرض کردم:
- آقا ما حقوق اسرا‌ و مفقودين مجردي که واجب‌النفقه ندارند را براي آنان پس‌انداز مي‌کنيم تا وقتي که برگشتند به ‌آنها بدهيم.
   ايشان فرمودند: "شما به چه حقي در مال اسير تصرف مي‌کنيد؟"
   عرض کردم: "ما تصرف نمي‌کنيم، بلکه پس‌انداز مي‌کنيم تا حفظ شود."
   ايشان فرمودند:‌ "نخير، شما تصرف کرديد!"
   عرض کردم: "پس‌انداز کرديم. حفظش مي‌کنيم."
   فرمودند: "وقتي شما بدون اذن حاکم شرع، مال اسير و مفقود را پس‌انداز مي‌کنيد، اين کار نوعي تصرف است. شما براي اين بايد از حاکم شرع اجازه بگيريد."
   بلافاصله عرض کردم: "چشم. از اين به بعد از حاکم شرع اجازه مي‌گيريم."

   در آن زمان از نظر ما حاکم شرع کسي بود که در دادگاه‌هاي انقلاب حضور داشت. از اين‌‌رو با يکي از بزرگان که در آن زمان در رأس دادستاني کشور بود، مکاتبه نموديم و از ايشان درخواست کمک کرديم تا اجازه بدهند براي پس‌انداز اسرا و مفقودين مجردي که واجب‌النفقه ندارند، اقدام کنيم. اما پس از چندين‌ ماه دوندگي و پي گيري، هيچ پاسخي دريافت ننموديم. لذا دوباره به محضر شهيد محلاتي‌(ره) رفته و عرض کردم: "آقا ما براي اين کار اقدام نموديم، ولي پاسخي به ما ندادند. حالا چه کار کنيم؟"
   در پاسخ، با لبخند زيبايي که هميشه بر لب داشتند، فرمودند:
- من از سال 42 از جانب حضرت امام خميني‌ در امور حسبيه اجازه دارم، لذا به عنوان حاکم شرع به شما اجازه مي‌دهم حقوق اسرا و مفقودين مجردي را که واجب‌النفقه ندارند، پس‌انداز کنيد.
   پاسخ ايشان ضمن اين‌که براي من غافلگير کننده بود، موجبات تحسين مرا نيز برانگيخت. با خود گفتم: "آب در کوزه و ما تشنه‌لبان مي‌گرديم" چرا که از لحظه‌اي که موضوع به ايشان اطلاع داده شد، آن بزرگوار هيچ اشاره‌اي به اين معني که من از جانب امام مأذون در امور حسبيه هستم، نداشتند. اما وقتي اضطرار و بلاتکليفي ما را ديدند، با بزرگواري فرمودند:
"من حاکم شرع هستم."
سردار"مير فيصل باقرزاده"
(رئيس بنياد حفظ آثارونشرارزش هاي دفاع مقدس)