شهید، جانباز و آزاده؛ سه چهره از یک حقیقت

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «لیلا آرامهر» خادم‌الشهدا؛ هر ملتی هویتی دارد، اما هویت این سرزمین با خاک شکل نگرفته، بلکه با نفس کسانی ساخته شده است که برای این خاک، جان داده‌اند. در میان همه قهرمانان تاریخ، هیچ گروهی به اندازه شهیدان، جانبازان و آزادگان، عمق هویت این ملت را نمایندگی نمی‌کنند. آنها سه چهره گوناگون از یک حقیقت‌اند؛ حقیقت ایثار.

شهید، همان کسی است که مسیر را تا پایان جان می‌پیماید؛ نه از سر مرگ‌اندیشی، بلکه از سر حیات عاشقانه. شهادت، تمام شدن نیست؛ بلکه رسیدن به اوج است. او با جان خود به آرمانش شهادت داده و همین گواهی، او را از قید زمان و مکان آزاد می‌کند. به همین دلیل است که شهید را زنده می‌دانیم.

جانباز، قهرمانی است که ایستاد و ایستادگی‌اش را با تن خود و به بهای رنج و درد خرید. جانباز، قهرمان ماندن است؛ او در میدان نبرد ایستاد و با تنی که زخم وطن را به دوش می‌کشد، سال‌ها گواه زنده همان رشادت است. جانباز، حافظ حافظه ایثار است.

و، اما آزاده، همان کسی است که در اسارت دشمن، آزاد ماند؛ کسی که در سخت‌ترین شرایط اسارت، به جای شکستن، ایستاد. آزاده، قهرمان آزادی درونی است؛ او که در بند دشمن بود، اما هرگز اسیر ذلت نشد.

آنها همه از یک ریشه روییده‌اند و در یک فضا رشد یافته‌اند؛ از مکتب خمینی کبیر (ره) و در دفاع مقدس هشت‌ساله که بزرگ‌ترین مدرسه ایثار، همبستگی و خودباوری این ملت بود.

در آن هشت سال سخت، سال‌هایی که از هر سو بر این سرزمین آتش بارید و گمان می‌رفت این ملت زیر فشار سنگین دشمنان درون و برون خم شود، آنها در کنار یکدیگر ستون‌های ایستادگی شدند.

شهیدان با بذل جان خویش، خاک را نگه داشتند؛ جانبازان با زخمی بر تن، سنگر را خالی نکردند و آزادگان، در بند دشمن، عزت و آزادگی خود و این ملت را حفظ کردند. آنها نه فقط جنگیدند، بلکه ساختند؛ باور «ما می‌توانیم» را ساختند. این باور است که امروز در آزمایشگاه‌ها، صنعت، میدان‌های علم و فناوری و صنایع دفاعی به بار نشسته است.

دفاع مقدس، نه فقط یک جنگ دفاعی، بلکه یک انقلاب درونی و جمعی بود؛ انقلابی که به ملت آموخت در برابر هیچ تهدیدی سست نشود و برای ایستادن بر پای خود، به هیچ قدرتی محتاج نباشد؛ و امروز، این قهرمانان، گنجینه‌ای هستند که باید پاس داشته شوند؛ اما نه فقط با برگزاری مراسم و تجلیل، بلکه با ادامه راه آنان.

پاسداشت شهید، یعنی زنده نگه داشتن آرمان او، نه فقط یاد او.

پاسداشت جانباز، یعنی تکریم رنجی که او برای این خاک کشیده است، نه فقط حضورش در مراسم‌ها؛ و پاسداشت آزاده، یعنی نگاه داشتن همان آزادگی درونی در برابر هر اسارتی؛ اسارت ذلت، اسارت تفرقه و اسارت وابستگی.

انتهای پیام/