چگونه واشنگتن و لندن هيولا را خلق و نابود كردند؟!
روزنامهي اينديپندنت-چاپ لندن- در گزارشي دربارهي اعدام صدام به قلم "رابرت كارنول" افزوده است:
«مطمئنا اين واشنگتن بود كه زماني سلاحهاي كشتار جمعي مورد استفادهي ديكتاتور عليه دشمنانش را تامين ميكرد، سلاحهايي كه حدود يك دهه بعد بهانهي حمله عليه خود وي و سرنگوني او قرار گرفت. تعاملات آمريكا و صدام قبل از سال 2003 كه بيش از يك ربع قرن به طول انجاميد، داستان فريبكاري محاسبات نادرست و اشتباهات بزرگ دو طرف است؛ تعاملات آنها چه در آغاز و چه در پايان تحت الشعاع يك دشمن مشترك يعني ايران قرار داشت.»
اين گزارش ميافزايد: «صدام در سال 1978 قدرت را به طور كامل در عراق در دست گرفت. دو سال بعد وي تحت عنوان جنگي كه از آن به عنوان جنگ "عرب و عجم" ياد ميكرد، به ايران حمله كرد تا انقلاب اسلامي ايران را سرنگون كند. واشنگتن به وحشي گري رژيم صدام ذرهاي ترديد نداشت. ولي از آنجا كه ايران در جنگ با عراق در موضع برتري قرار گرفت، واشنگتن از بين صدام و ايران، صدام را انتخاب كرد تا مانع سلطهي ايران بر منطقهي استراتژيك خليج فارس با ذخاير نفتي عظيم آن شود.
از اين رو به طور مخفيانه تكنولوژي، تسليحات و پشتيباني لجستيكي در اختيار صدام قرار داد تا مانع شكست عراق شود. ديدار دوستانهي دونالد رامسفلد، فرستادهي ويژهي رونالد ريگان، رييسجمهور وقت آمريكا به خاورميانه با صدام در بغداد، مويد اين سياست است. اين در حاليست كه رامسفلد دو دهه بعد، طرح حمله به عراق و سرنگوني صدام را ارايه كرد! كمك آمريكا به صدام اغلب در قالب تكنولوژيهاي دوگانه بود كه مصارف غير نظامي آنها قانوني بود ولي واشنگتن به خوبي آگاه بود كه اين فنآوريها ميتوانند در ميدان جنگ مورد استفاده قرار گيرند. سرويسهاي اطلاعاتي آمريكا همچنين اطلاعات حياتي و سرنوشت ساز از تحركات نظامي ايران را در اختيار فرماندهان عراقي قرار ميدادند.»
اينديپندنت افزوده است: «حمايت آمريكا از صدام از اين هم آشكارتر شد، در سال 1982 دولت آمريكا با ناديده گرفتن مخالفت كنگره، عراق را از فهرست كشورهاي حامي تروريسم خارج كرد. در نوامبر 1983 شوراي امنيت ملي آمريكا فرماني را صادر كرد كه براساس آن آمريكا ميبايست هر گونه اقدام لازم و قانوني را براي جلوگيري از پيروزي ايران درجنگ انجام ميداد.
واشنگتن براي جلوگيري از استفادهي صدام از سلاحهاي شيميايي، هيچ كاري انجام نداد. در ادامهي دهه 1980 يك شبكهي سري از شركتهاي حامي عراق در آمريكا و ديگر كشورها شكل گرفت تا در جنگ به صدام كمك كنند. جنگ عراق و ايران در سال 1988 به پايان رسيد اما صدام تا لحظهي حمله به كويت در ماه اوت 1990 به ارتقاي نظامي خود كه مورد حمايت غرب بود، ادامه داد. حمله به كويت يك نقطهي عطف بود؛ تا آن زمان آمريكا براي مهار تهديد ايران، با صدام تعامل ميكرد اما از اين زمان به بعد، ديكتاتور عراق، خودش يك دشمن محسوب ميشد.
جالب اينجاست كه حمايت قبلي آمريكا از صدام باعث شد كه وي فكر كند با الحاق كويت به خاك عراق ميتواند از شر اين كشور خلاص شود. آپريل گلاسپي، سفير وقت آمريكا در عراق در 25 ژوئيه 1990 ( يك هفته قبل از حمله عراق به كويت) با صدام ديدار كرد. متن گفت و گوهاي اين ديدار حاكي از اين است كه در اين ديدار گلاسپي به صدام گفته است واشنگتن دربارهي جنگهاي عرب با عرب نظير اختلافات مرزي عراق با كويت نظري ندارد و به اين ترتيب بدون مخالفت آمريكا، صدام چراغ سبز تلويحي آمريكا را براي حمله به كويت دريافت كرد. ائتلاف تحت امر آمريكا ظرف يك جنگ 100 ساعتهي زميني نيروهاي عراقي را از كويت بيرون كرد، اما جورج بوش پدر، رييسجمهوروقت آمريكا تصميم گرفت روي بغداد فشار نياورد و با اين تصميم بن بستي را به وجود آورد كه تا سال 2003 به طول انجاميد اما دراين ميان به تدريج حقايق دربارهي كمك آمريكا به خلق اين هيولا آشكار شد؛ هيولايي كه اكنون خودشان آن را نابود كردند.»
نويسندهي اينديپندنت نوشته است: «رخدادهاي بعدي نسبتا آشنا هستند، اقدامات صدام عليه كردها و شيعيان درحالي كه بوش پدر، كردها و شيعيان را به قيام تشويق ميكرد ولي در عمل هيچ حمايتي از آنها نميكرد. 12 سال تحريم عليه عراق مردم عادي اين كشور را به بدبختي و بيچارگي كشاند ولي هيچ تاثيري روي رژيم صدام نداشت. همچنين آمريكا و انگليس در عمليات موسوم به "روباه صحرا" در سال 1998 شديدترين حملات هوايي را عليه عراق انجام دادند. به رغم تمام اين تدابير صدام در قدرت باقي ماند اما جورج بوش پسر تقريبا از لحظه در دست گرفتن قدرت قصد داشت تا كار ناتمام پدرش رابه پايان برساند.» در انتهاي اين گزارش آمده است: «صدام تنها پس از سه هفته جنگ زميني سرنگون شد اما آمريكا با سرنگون كردن صدام دقيقا همان هدفي را دنبال ميكرد كه در دههي 1980 با حمايت از او دنبال ميكرد.
اكنون سوال اين است كه آيا اوضاع عراقيها به مراتب بدتر از زمان ديكتاتوري صدام نيست؟
مهدي گيوکي
