بازتاب پرواز 655 - حمله به هواپيماى مسافربرى ؛ لكه ننگ ابدى براى آمريكا
بر اساس گزارشهاى تكميل شده بعدى مشخص شد كه در 12 تير 1367، يك فروند هواپيماى ايرباس شركت هواپيمايى جمهورى اسلامى ايران، در پرواز معمولى برنامهريزى شده 655، از بندرعباس به مقصد دبى در حالى كه هنوز سقف پرواز مورد نظر را به دست نياورده بود بر فراز آبهاى سرزمينى ايران و در آبهاى اطراف جزيره هنگام، به دليل شليك دو موشك از ناو آمريكايى وينسنس سقوط كرد و تمامى 290 نفر مسافر و خدمه آن به شهادت رسيدند.
118 نفر از اين مسافران بىگناه، زن و كودك بودند.
همچنين بيست هندى، يك ايتاليايى، شش پاكستانى، سيزده نفر تبعه امارات و شش يوگسلاو نيز در ميان مسافران هواپيما ديده مىشد.
مرورى بر جريانات پيش آمده، واقعيت اين اقدام وحشيانه آمريكا را آشكار مىكند.
يكشنبه دوازدهم تيرماه 1367 بندرعباس
هواپيماى ايرباس 300 متعلق به هواپيماى جمهورى اسلامى ايران در فرودگاه بندرعباس به زمين نشست و طبق برنامه پيشبينى شده، قرار بود اين هواپيما با شماره پرواز 655 با دويست و نود سرنشين (156 مرد، 53 زن، 57 كودك 2 تا12ساله و8 كودك زير دو سال و 42 نفر با مليتهاى يوگسلاو، پاكستانى، هندى، عرب و 16 خدمه پروازى) در ساعت 10 صبح به مقصد دوبى پرواز كند.
ساعت 9صبح (خليج فارس)
تعدادى از قايقهاى تندروى سپاه پاسداران انقلاب اسلامى كه مشغول گشتزنىدر جنوب قشم بودند، با تهاجم نيروهاى آمريكايى مواجه شدند.
رزمندگان دريادل اسلام بلافاصله به مقابله با نيروهاى آمريكايى مستقر در ناوها مىپردازند.
در جريان اين درگيرى چند فروند چرخبال آمريكايى برفراز قايقهاىتندرو به پرواز درآمده و به سوى آنها شليك مىكنند.
دلاورمردان سپاه اسلام، همزمان با مقابله با ناوهاى آمريكايى به آتش چرخبالها نيز پاسخ مىدهند و در اين درگيرى يك فروند چرخبال آمريكايى مورد هدف قرار گرفته و به قعر آبهاى نيلگون خليجفارس سقوط مىكند.
ساعت 10 صبح (بندرعباس)
هواپيماى جمهورى اسلامى ايران پرواز 655 با 15دقيقه تأخير در ساعت 05/10 از برج مراقبت فرودگاه بندرعباس تقاضاى پرواز كرد، مدت پرواز تا دوبى 30 دقيقه و حداكثر 14 هزارپا تعيين شد.
در ساعت 17/10 دقيقه، هواپيماى ايرباس 300 به پرواز درآمد.
دقايق نخستين پرواز و مراحل اوجگيرى تا ارتفاع 12 هزارپايى مطابق طرح پرواز انجام شد و خلبان به طور پيوسته با برج مراقبت فرودگاه بندرعباس و مركز كنترل راههاى هوايى ايران و امارات تماس داشت.
خليج فارس
ناوجنگى آمريكايى «وينسنس» كه در تاريخ هفتم خرداد از بندر «سان ديه گو» وارد خليجفارس شده بود، به قصد يك ماجراجويى هوايى به آبهاى مرزى ايران نزديك شد.
«ايچنرمارك» قلب اين رزمناو به شمار مىرفت.
وظيفه اصلى آن، كشف هدفهاى پرنده، اعم از موشك، هواپيما و پردازش اطلاعات، تعقيب صدها هدف به طور همزمان و كنترل آتش آنها بود، همچنين اين رزمناو به موشكهاىزمين به هوا با برد 408 كيلومتر نيز مجهز بود.
چند لحظه پيش از ورود هواپيماى ايرباس 300 به منطقه كنترل هوايى امارات، در محلى به نام «مولبيت»، خلبان به مركز كنترل هوايى كشور اطلاع داد كه قصد دارد به 14 هزارپايى صعود كند.
ساعت 22/10دقيقه (خليجفارس)
در اين لحظه ناو وينسنس كه خود را به بهترين و نزديكترين موقعيت رسانده بود، به دستور ناخدا «ويل راجرز»، فرمانده ناو، موشك استاندارد 2 به سوى پرواز 655 شليك كرد.
ناگهان هواپيما از صفحه رادارهاى زمينى محو شده و در طوفانى از دود و آتش به پهنه آبهاى نيلگون خليجفارس فرو رفت.
با عدم اطلاع از سرنوشت هواپيما، برج مراقبت فرودگاه بندرعباس، در تماس با دوبى، پيگير سرنوشت پرواز 655 شده ولى آنها اظهار بىاطلاعى كردند.
بلافاصله ستاد تأمين استان هرمزگان وضعيت اضطرارى اعلام و فعاليت خود را آغاز كرد.
با شناسايى دقيق محل سقوط، چرخبالها و شناورها به موقعيت 26و42 عرض شمالى و56 درجه و3 دقيقه طول شرقى منتقل شدند.
بلافاصله پس از اين جنايت هولناك، مقامات آمريكايى اعلام كردند كه يك فروند هواپيماى اف 14 جمهورى اسلامى ايران را مورد هدف قراردادهاند.
پس از روشن شدن نوع هواپيما، آمريكاييها سعى كردند تا به نحوى وانمود كنند كه در اين مورد مرتكب اشتباه شدهاند، اما شواهد بعدى، اين نظر آنان را كاملاً مردود جلوه داد.
مقامات نظامى آمريكا اعلام كردند كه هواپيماى ايرباس در خارج از دالان هوايى پرواز مىكرده و رزمناو آمريكايى نيز هفتبار اخطار راديويى براىهواپيماى ايران مخابره كرده ولى جوابى دريافت نكرده است!
اين ادعا كاملا غير قابل قبول بود، زيرا: قطعات متلاشى شده هواپيما و اجساد سرنشينان آن در سطح وسيعى از آبهاى سواحل جنوبى جزيره هنگام، درست در داخل آبهاى ايران پراكنده شده بودند.
اين محل درست در زير مركز دالان هوايى بينالمللى بندرعباس دوبى (آمبر56) قرار دارد و نشان مىدهد كه هواپيما درست در مسير پيشبينى شده درحال پرواز بوده است و همانطوركه چهارسال بعد روزنامه «نيويورك تايمز»، در گزارشى كه حاوى چندين نكته تازه بود، گفت كه ناو وينسنس در آبهاى فلات قاره ايران بوده است نه در آبهاى بينالمللى و پنتاگون (وزارت دفاع آمريكا) در آن زمان بر اين حقيقت سرپوش گذاشته شده است.
ضمن آن كه هواپيماى مسافربرى ايرباس از نظر حجم، شكل، اندازه و توانايى پرواز كاملاً با هواپيماى اف 14 متفاوت است.
در همين حال با توجه به ارتباط كلامى و ارتباط ناوبرى هر هواپيماى بازرگانى و مسافربرى، ناو آمريكايىمى توانست به راحتى با شنيدن مكالمات خلبان به ماهيت هواپيماىمسافربرى پىببرد.
اساسا در همان زمان و بعدها دلايل روشن بسيارى بر دروغ گويى مقامات آمريكايى ارايه شد چنانچه هنگامى كه در شهريور 62 يك هواپيماى بوئينگ 747 شركت هواپيمايى كرهجنوبى (ك.
ال.
ال) در حالىكه با 269 مسافر از مسير عادى خود منحرف شده بود و حدود 500 كيلومتر مسافت را زمانى نزديك به دو ساعت در داخل خاك شوروى سابق طى كرده بود، به دليل بىتوجهى به اخطارهاى مكرر هواپيماهاى شكارى اين كشور توسط سيستم دفاع موشكىشوروى سرنگون شد.
در اين ماجرا ريگان ابراز عقيده كرد كه هيچ مطلبى نمىتواند توجيهكننده سرنگون ساختن يك هواپيماى غيرمسلح باشد.
وى اعلام كرد: شوروى (سابق) با حمله به يك هواپيماى مسافربرى، دست به يك عمل تروريستى زده است و يكى از اعضاى كميته امور خارجه مجلس آمريكا، دولت اين كشور را به مقابله به مثل ترغيب كرد.
در هر حال آمريكايىها بهصورت جسارتآميزى دلايل اين جنايت خود را بيان كردند وتأكيد كردند كه هدف آمريكا از ساقط كردن هواپيماى ايرباس ايران، وادار كردن جمهورى اسلامى به پذيرش صلح و پايان جنگ تحميلى بود، چنانكه رونالد ريگان، رئيس جمهور وقت آمريكا در اين زمينه اظهار داشت: «اين فاجعه (سقوط هواپيماى مسافربرى ايران از سوى آمريكا) ضرورت دستيابى به برقرارى صلح را با حداكثر شتاب، دو چندان ساخته است» به عبارتى هدف آمريكا رهاندن گريبان صدام جنايتكار از دستان پرقدرت رزمندگان اسلام بود.
رفتار مزورانه آمريكا در اين ميان نيز قابل مطالعه است.
از يك سو،رونالد ريگان، رئيس جمهور وقت آمريكا، در اعلاميهاى، با اظهار تأسف از اين رويداد تلخ، به سرنگون شدن هواپيماى مسافربرى ايران اعتراف كرد، ولى اقدام ناو آمريكايى را عمل دفاعى بجا دانست و مدعى شد هواپيماى ايرباس ايرانى در حال كاهش ارتفاع و شيرجه رفتن به سوى ناو آمريكايى بوده است.
از سوى ديگر، به فرمانده ناو وينسنس كه موجب سقوط هواپيماى مسافربرى ايران شده بود نشان افتخار داد و بر جنايت او مهر تأييد زد.
اين تناقض آشكار، از عوام فريبى رياكارانه دولت آمريكا و نيات شوم سردمداران اين كشور خبر مىداد.
عوام فريبى و جنايتكارىاى كه همچنان ادامه داشته و در ذات حاكميت آمريكا نهادينه شده است.
118 نفر از اين مسافران بىگناه، زن و كودك بودند.
همچنين بيست هندى، يك ايتاليايى، شش پاكستانى، سيزده نفر تبعه امارات و شش يوگسلاو نيز در ميان مسافران هواپيما ديده مىشد.
مرورى بر جريانات پيش آمده، واقعيت اين اقدام وحشيانه آمريكا را آشكار مىكند.
يكشنبه دوازدهم تيرماه 1367 بندرعباس
هواپيماى ايرباس 300 متعلق به هواپيماى جمهورى اسلامى ايران در فرودگاه بندرعباس به زمين نشست و طبق برنامه پيشبينى شده، قرار بود اين هواپيما با شماره پرواز 655 با دويست و نود سرنشين (156 مرد، 53 زن، 57 كودك 2 تا12ساله و8 كودك زير دو سال و 42 نفر با مليتهاى يوگسلاو، پاكستانى، هندى، عرب و 16 خدمه پروازى) در ساعت 10 صبح به مقصد دوبى پرواز كند.
ساعت 9صبح (خليج فارس)
تعدادى از قايقهاى تندروى سپاه پاسداران انقلاب اسلامى كه مشغول گشتزنىدر جنوب قشم بودند، با تهاجم نيروهاى آمريكايى مواجه شدند.
رزمندگان دريادل اسلام بلافاصله به مقابله با نيروهاى آمريكايى مستقر در ناوها مىپردازند.
در جريان اين درگيرى چند فروند چرخبال آمريكايى برفراز قايقهاىتندرو به پرواز درآمده و به سوى آنها شليك مىكنند.
دلاورمردان سپاه اسلام، همزمان با مقابله با ناوهاى آمريكايى به آتش چرخبالها نيز پاسخ مىدهند و در اين درگيرى يك فروند چرخبال آمريكايى مورد هدف قرار گرفته و به قعر آبهاى نيلگون خليجفارس سقوط مىكند.
ساعت 10 صبح (بندرعباس)
هواپيماى جمهورى اسلامى ايران پرواز 655 با 15دقيقه تأخير در ساعت 05/10 از برج مراقبت فرودگاه بندرعباس تقاضاى پرواز كرد، مدت پرواز تا دوبى 30 دقيقه و حداكثر 14 هزارپا تعيين شد.
در ساعت 17/10 دقيقه، هواپيماى ايرباس 300 به پرواز درآمد.
دقايق نخستين پرواز و مراحل اوجگيرى تا ارتفاع 12 هزارپايى مطابق طرح پرواز انجام شد و خلبان به طور پيوسته با برج مراقبت فرودگاه بندرعباس و مركز كنترل راههاى هوايى ايران و امارات تماس داشت.
خليج فارس
ناوجنگى آمريكايى «وينسنس» كه در تاريخ هفتم خرداد از بندر «سان ديه گو» وارد خليجفارس شده بود، به قصد يك ماجراجويى هوايى به آبهاى مرزى ايران نزديك شد.
«ايچنرمارك» قلب اين رزمناو به شمار مىرفت.
وظيفه اصلى آن، كشف هدفهاى پرنده، اعم از موشك، هواپيما و پردازش اطلاعات، تعقيب صدها هدف به طور همزمان و كنترل آتش آنها بود، همچنين اين رزمناو به موشكهاىزمين به هوا با برد 408 كيلومتر نيز مجهز بود.
چند لحظه پيش از ورود هواپيماى ايرباس 300 به منطقه كنترل هوايى امارات، در محلى به نام «مولبيت»، خلبان به مركز كنترل هوايى كشور اطلاع داد كه قصد دارد به 14 هزارپايى صعود كند.
ساعت 22/10دقيقه (خليجفارس)
در اين لحظه ناو وينسنس كه خود را به بهترين و نزديكترين موقعيت رسانده بود، به دستور ناخدا «ويل راجرز»، فرمانده ناو، موشك استاندارد 2 به سوى پرواز 655 شليك كرد.
ناگهان هواپيما از صفحه رادارهاى زمينى محو شده و در طوفانى از دود و آتش به پهنه آبهاى نيلگون خليجفارس فرو رفت.
با عدم اطلاع از سرنوشت هواپيما، برج مراقبت فرودگاه بندرعباس، در تماس با دوبى، پيگير سرنوشت پرواز 655 شده ولى آنها اظهار بىاطلاعى كردند.
بلافاصله ستاد تأمين استان هرمزگان وضعيت اضطرارى اعلام و فعاليت خود را آغاز كرد.
با شناسايى دقيق محل سقوط، چرخبالها و شناورها به موقعيت 26و42 عرض شمالى و56 درجه و3 دقيقه طول شرقى منتقل شدند.
بلافاصله پس از اين جنايت هولناك، مقامات آمريكايى اعلام كردند كه يك فروند هواپيماى اف 14 جمهورى اسلامى ايران را مورد هدف قراردادهاند.
پس از روشن شدن نوع هواپيما، آمريكاييها سعى كردند تا به نحوى وانمود كنند كه در اين مورد مرتكب اشتباه شدهاند، اما شواهد بعدى، اين نظر آنان را كاملاً مردود جلوه داد.
مقامات نظامى آمريكا اعلام كردند كه هواپيماى ايرباس در خارج از دالان هوايى پرواز مىكرده و رزمناو آمريكايى نيز هفتبار اخطار راديويى براىهواپيماى ايران مخابره كرده ولى جوابى دريافت نكرده است!
اين ادعا كاملا غير قابل قبول بود، زيرا: قطعات متلاشى شده هواپيما و اجساد سرنشينان آن در سطح وسيعى از آبهاى سواحل جنوبى جزيره هنگام، درست در داخل آبهاى ايران پراكنده شده بودند.
اين محل درست در زير مركز دالان هوايى بينالمللى بندرعباس دوبى (آمبر56) قرار دارد و نشان مىدهد كه هواپيما درست در مسير پيشبينى شده درحال پرواز بوده است و همانطوركه چهارسال بعد روزنامه «نيويورك تايمز»، در گزارشى كه حاوى چندين نكته تازه بود، گفت كه ناو وينسنس در آبهاى فلات قاره ايران بوده است نه در آبهاى بينالمللى و پنتاگون (وزارت دفاع آمريكا) در آن زمان بر اين حقيقت سرپوش گذاشته شده است.
ضمن آن كه هواپيماى مسافربرى ايرباس از نظر حجم، شكل، اندازه و توانايى پرواز كاملاً با هواپيماى اف 14 متفاوت است.
در همين حال با توجه به ارتباط كلامى و ارتباط ناوبرى هر هواپيماى بازرگانى و مسافربرى، ناو آمريكايىمى توانست به راحتى با شنيدن مكالمات خلبان به ماهيت هواپيماىمسافربرى پىببرد.
اساسا در همان زمان و بعدها دلايل روشن بسيارى بر دروغ گويى مقامات آمريكايى ارايه شد چنانچه هنگامى كه در شهريور 62 يك هواپيماى بوئينگ 747 شركت هواپيمايى كرهجنوبى (ك.
ال.
ال) در حالىكه با 269 مسافر از مسير عادى خود منحرف شده بود و حدود 500 كيلومتر مسافت را زمانى نزديك به دو ساعت در داخل خاك شوروى سابق طى كرده بود، به دليل بىتوجهى به اخطارهاى مكرر هواپيماهاى شكارى اين كشور توسط سيستم دفاع موشكىشوروى سرنگون شد.
در اين ماجرا ريگان ابراز عقيده كرد كه هيچ مطلبى نمىتواند توجيهكننده سرنگون ساختن يك هواپيماى غيرمسلح باشد.
وى اعلام كرد: شوروى (سابق) با حمله به يك هواپيماى مسافربرى، دست به يك عمل تروريستى زده است و يكى از اعضاى كميته امور خارجه مجلس آمريكا، دولت اين كشور را به مقابله به مثل ترغيب كرد.
در هر حال آمريكايىها بهصورت جسارتآميزى دلايل اين جنايت خود را بيان كردند وتأكيد كردند كه هدف آمريكا از ساقط كردن هواپيماى ايرباس ايران، وادار كردن جمهورى اسلامى به پذيرش صلح و پايان جنگ تحميلى بود، چنانكه رونالد ريگان، رئيس جمهور وقت آمريكا در اين زمينه اظهار داشت: «اين فاجعه (سقوط هواپيماى مسافربرى ايران از سوى آمريكا) ضرورت دستيابى به برقرارى صلح را با حداكثر شتاب، دو چندان ساخته است» به عبارتى هدف آمريكا رهاندن گريبان صدام جنايتكار از دستان پرقدرت رزمندگان اسلام بود.
رفتار مزورانه آمريكا در اين ميان نيز قابل مطالعه است.
از يك سو،رونالد ريگان، رئيس جمهور وقت آمريكا، در اعلاميهاى، با اظهار تأسف از اين رويداد تلخ، به سرنگون شدن هواپيماى مسافربرى ايران اعتراف كرد، ولى اقدام ناو آمريكايى را عمل دفاعى بجا دانست و مدعى شد هواپيماى ايرباس ايرانى در حال كاهش ارتفاع و شيرجه رفتن به سوى ناو آمريكايى بوده است.
از سوى ديگر، به فرمانده ناو وينسنس كه موجب سقوط هواپيماى مسافربرى ايران شده بود نشان افتخار داد و بر جنايت او مهر تأييد زد.
اين تناقض آشكار، از عوام فريبى رياكارانه دولت آمريكا و نيات شوم سردمداران اين كشور خبر مىداد.
عوام فريبى و جنايتكارىاى كه همچنان ادامه داشته و در ذات حاكميت آمريكا نهادينه شده است.
لینک کپی شد
نظر شما
