گزارش و تحليل پرواز 655 - آمريکا و راهزني هوايي
دوازدهم تير 1367 يادآور تلخ ترين حادثه راهزني هوايي در تاريخ جهان است، زيرا در اين روز آمريکا دست به بزرگترين جنايت تاريخ زد و با حمله موشکي به هواپيماي مسافربري ايرباس ايران، بيش از 290 انسان بيگناه از جمله دهها کودک را به شهادت رساند.
با اينکه کريدور غيرنظامي پرواز 655 هواپيماي ايرباس در فرودگاه هاي بندر عباس و دبي ثبت شده و مسير پرواز به ناوهاي نظامي موجود در خليج فارس ابلاغ شده بود، اما ژنرال «ويل راجرز» فرمانده ناو آمريکايي وينسنس دستور داشت تا به سوي هواپيماي مسافر بري شليک کند.
به دليل شرايط جنگ تحميلي عراق عليه جمهوري اسلامي و شکست هاي متعددي که ارتش رژيم بعث صدام متحمل شده ، آمريکا عملا وارد صحنه عمليات شد و تلاش داشت تا جمهوري اسلامي را تحت فشار قرار دهد بنابراين با اينکه اساسا حضور ناوهاي جنگي آمريکا در خليج فارس نقض آشکار قوانين سازمان هواپيمايي کشوري بين المللي «ايکائو» و کنوانسيونهاي دريانوردي به شمار مي رفت و با روح کنوانسيون هاي ژنو و وين و1944 شيکاگو مغايرت داشت اما شليک به سمت يک هواپيماي مسافربري ، به مفهوم تجاوز آشکار آمريکا به حاکميت دريايي تمام کشورهاي دو سوي ساحل خليج فارس تلقي مي شود.
شوراي امنيت سازمان ملل متحد متاسفانه در30 جولاي 1988 بدون توجه به عمق اين فاجعه ، تنها با صدور قطعنامه 616 از وقوع اين حادثه ابراز تاسف و از محکوم کردن آمريکا خودداري کرد.
بي توجهي شوراي امنيت به صلح جهاني و تلاش آمريکا براي کاهش نقش تاثيرگذار اين نهاد بين المللي در حل مناقشات جهان ، اعتماد ملتها را نسبت به جايگاه اين شورا متزلزل کرده است زيرا انتظار مي رفت شوراي امنيت قطعنامه شديدتري عليه آمريکا به سبب ارتکاب اين جنايت هولناک ، صادر کند اما نفوذ برخي کشورهاي داراي حق وتو مانع صدور چنين قطعنامه اي شد.
از سوي ديگر ، آمريکا در يک حرکت هماهنگ تلاش کرد تا از انعکاس رسانه اي اين جنايت جلوگيري کند، زيرا رسانه هاي آمريکا و غرب در آن زمان تنها مدعي شدند اين هواپيما اشتباها هدف قرار گرفته تا باين شکل مانع تحريک افکارعمومي عليه آمريکا شوند.
اقدام جنايتکارانه آمريکا در سرنگوني هواپيماي ايرباس ايران چه به لحاظ حقوقي و چه به لحاظ بين المللي تحت هيچ شرايطي قابل توجيه نبود و عاملان اين جنايت بايد در دادگاههاي بين المللي محاکمه شوند اما آمريکا نه تنها از اقدام فرمانده اين ناو پشتيباني کرد بلکه مدال شجاعت به ويل راجرز داد که اين امر به مفهوم شروع يک هرج و مرج بين المللي و نقض امنيت دريانوردي تلقي مي شود.
اکنون که 20 سال از اين حادثه دردناک مي گذرد ؛ آمريکا در پرتو رخوت و سستي سازمان ملل متحد و نهادهاي بين المللي همچنان به نقض تمام قوانين جهاني در عراق ، افغانستان ، لبنان وفلسطين ادامه مي دهد و اين در حالي است که مسئوليت سازمان ملل اقتضا مي کند که در برابر تجاوز به حقوق ساير ملتها از خود واکنش نشان دهد.
حادثه سرنگوني هواپيماي مسافربري ايرباس 300 ايران توسط ناو «وينسنس» ، حادثه اي نيست که از ياد و خاطره ملتهاي منطقه از جمله ملت ايران محو شود، بلکه اين ملتها را براي مقابله با جنايتهاي آمريکا مصمم تر مي کند.
حسن هاني زاده
کاشناس مسائل بين الملل
منبع: خبرگزاري مهر
با اينکه کريدور غيرنظامي پرواز 655 هواپيماي ايرباس در فرودگاه هاي بندر عباس و دبي ثبت شده و مسير پرواز به ناوهاي نظامي موجود در خليج فارس ابلاغ شده بود، اما ژنرال «ويل راجرز» فرمانده ناو آمريکايي وينسنس دستور داشت تا به سوي هواپيماي مسافر بري شليک کند.
به دليل شرايط جنگ تحميلي عراق عليه جمهوري اسلامي و شکست هاي متعددي که ارتش رژيم بعث صدام متحمل شده ، آمريکا عملا وارد صحنه عمليات شد و تلاش داشت تا جمهوري اسلامي را تحت فشار قرار دهد بنابراين با اينکه اساسا حضور ناوهاي جنگي آمريکا در خليج فارس نقض آشکار قوانين سازمان هواپيمايي کشوري بين المللي «ايکائو» و کنوانسيونهاي دريانوردي به شمار مي رفت و با روح کنوانسيون هاي ژنو و وين و1944 شيکاگو مغايرت داشت اما شليک به سمت يک هواپيماي مسافربري ، به مفهوم تجاوز آشکار آمريکا به حاکميت دريايي تمام کشورهاي دو سوي ساحل خليج فارس تلقي مي شود.
شوراي امنيت سازمان ملل متحد متاسفانه در30 جولاي 1988 بدون توجه به عمق اين فاجعه ، تنها با صدور قطعنامه 616 از وقوع اين حادثه ابراز تاسف و از محکوم کردن آمريکا خودداري کرد.
بي توجهي شوراي امنيت به صلح جهاني و تلاش آمريکا براي کاهش نقش تاثيرگذار اين نهاد بين المللي در حل مناقشات جهان ، اعتماد ملتها را نسبت به جايگاه اين شورا متزلزل کرده است زيرا انتظار مي رفت شوراي امنيت قطعنامه شديدتري عليه آمريکا به سبب ارتکاب اين جنايت هولناک ، صادر کند اما نفوذ برخي کشورهاي داراي حق وتو مانع صدور چنين قطعنامه اي شد.
از سوي ديگر ، آمريکا در يک حرکت هماهنگ تلاش کرد تا از انعکاس رسانه اي اين جنايت جلوگيري کند، زيرا رسانه هاي آمريکا و غرب در آن زمان تنها مدعي شدند اين هواپيما اشتباها هدف قرار گرفته تا باين شکل مانع تحريک افکارعمومي عليه آمريکا شوند.
اقدام جنايتکارانه آمريکا در سرنگوني هواپيماي ايرباس ايران چه به لحاظ حقوقي و چه به لحاظ بين المللي تحت هيچ شرايطي قابل توجيه نبود و عاملان اين جنايت بايد در دادگاههاي بين المللي محاکمه شوند اما آمريکا نه تنها از اقدام فرمانده اين ناو پشتيباني کرد بلکه مدال شجاعت به ويل راجرز داد که اين امر به مفهوم شروع يک هرج و مرج بين المللي و نقض امنيت دريانوردي تلقي مي شود.
اکنون که 20 سال از اين حادثه دردناک مي گذرد ؛ آمريکا در پرتو رخوت و سستي سازمان ملل متحد و نهادهاي بين المللي همچنان به نقض تمام قوانين جهاني در عراق ، افغانستان ، لبنان وفلسطين ادامه مي دهد و اين در حالي است که مسئوليت سازمان ملل اقتضا مي کند که در برابر تجاوز به حقوق ساير ملتها از خود واکنش نشان دهد.
حادثه سرنگوني هواپيماي مسافربري ايرباس 300 ايران توسط ناو «وينسنس» ، حادثه اي نيست که از ياد و خاطره ملتهاي منطقه از جمله ملت ايران محو شود، بلکه اين ملتها را براي مقابله با جنايتهاي آمريکا مصمم تر مي کند.
حسن هاني زاده
کاشناس مسائل بين الملل
منبع: خبرگزاري مهر
لینک کپی شد
نظر شما
