يک عکاس :آثار باقي مانده از جنگ بايد ثبت شوند
به گزارش خبرگزاري حيات، شاهرخي نژاد در ادامه افزود: متوليان حفظ و ثبت آثار مستند جنگ به منتقدان خارج از چارت سازماني خود اجازه نمي دهند اين آثار را ببينند و مورد نقد و ارزيابي قرار دهند، با برپايي نمايشگاه هاي دايمي عکس جنگ و در معرض تماشا قراردادن اين آثار به افراد جامعه و گردشگران خارجي مي توان قدم موثري در حفظ و اعتلاي فرهنگ ايثار و دفاع مقدس برداشت.
وي همچنين با بيان اين مطلب که نمايشگاه آثار عکاسي در اين حوزه نبايد با اسامي خاص برگزار شود ادامه داد: يکي ديگر از منابع ما در حوزه آثار عکاسي جنگ، عکس هايي است که رزمندگان در جبهه ها از يکديگر گرفته اند، گرچه اين آثار از کيفيت مطلوبي برخوردار نيستند اما بايد ثبت و حفظ شوند چرا که منابع مستند و معتبر تاريخي ما به شمار مي روند، به عنوان مثال عکس هايي که توسط رزمندگان از حصر آبادان و خرمشهر گرفته شده است در آرشيو کمتر عکاسي حرفه اي جنگ ديده مي شود.
شاهرخي نژاد در ادامه افزود: عکاسي از سوژه اي چون ايثار و شهادت فقط مربوط به موضوعاتي چون جانبازان شيميايي، قطع نخاع، اعصاب و روان و .... نمي شود البته اين موضوعات هم درجاي خود ارزشمند و قابل تقدير است اما کمتر عکاسي ديده مي شود که به موضوع مادران شهيد و خانواده هاي آنها توجه کند و از زحمات و سختي هايي که آنها درطول اين 19 سال متحمل شده اند تصاويري را ثبت کند و يا مجموعه عکسي از زندگي افراد جنگ زده درطول جنگ و بعد از آن در شهرهايي مثل خرمشهر و آبادان تهيه نشده است. براي شهرهايي مثل تهران و ساکنان آن لازم است که بدانند در خرمشهر چه اتفاقي افتاد، هنوز در خرمشهر نشانه هايي از جنگ باقي مانده، نخل هاي سوخته خرمشهر بعد از گذشت حدود 20 سال هنوز دستمايه هاي بکري براي عکاسي جنگ است.
وي با بيان اينکه عکاسان جنگ و دفاع مقدس بايد نگاه موشکافانه اي داشته باشند، گفت: متاسفانه اغلب عکاسان اين حوزه بدون شناخت ميداني وارد اين مناطق مي شوند و يکسري عکس از مناطق جنگي مي گيرند، عکاسان اين حوزه بايد طبق يک روند داستاني آثاري را ثبت کنند.
شاهرخي نژاد در ادامه به مشکلات عکاسي در اين حوزه اشاره کرد و گفت: زماني که به مناطق عملياتي مي روم با مشکلات عجيب و غريبي روبرو مي شوم که باورش برايم سخت است، به عنوان مثال يکي از مناطقي که در آن دوران منطقه عملياتي به حساب مي آمد، براي ثبت تصوير مراجعه کردم مسوولان آن بخش عنوان کردند که چرا در اين زمان مراجعه کرده اي، الان منطقه براي عکس برداري وبازديد آماده نشده است، اما من مي خواستم از منطقه عملياتي به صورت طبيعي و واقعي خود ،نه با چينش هاي مصنوعي عکسبرداري کنم.
وي در پايان افزود: يکي ديگر از صحنه هايي که نمود ايثار و فداکاري مردم در دوران جنگ تحميلي بود به کمک هاي مردمي مربوط مي شود، کودکاني که قلک هاي خود را براي کمک به رزمندگان اهدا کردند اما تصاويري از آن اتفاقات وجود ندارد، اگر اين عکس ها به نسل هاي آينده نشان داده نشود آنها هيچ گاه معناي ايثار و ازخودگذشتگي همشهريان خود را در آن زمان درک نخواهند کرد.
وي همچنين با بيان اين مطلب که نمايشگاه آثار عکاسي در اين حوزه نبايد با اسامي خاص برگزار شود ادامه داد: يکي ديگر از منابع ما در حوزه آثار عکاسي جنگ، عکس هايي است که رزمندگان در جبهه ها از يکديگر گرفته اند، گرچه اين آثار از کيفيت مطلوبي برخوردار نيستند اما بايد ثبت و حفظ شوند چرا که منابع مستند و معتبر تاريخي ما به شمار مي روند، به عنوان مثال عکس هايي که توسط رزمندگان از حصر آبادان و خرمشهر گرفته شده است در آرشيو کمتر عکاسي حرفه اي جنگ ديده مي شود.
شاهرخي نژاد در ادامه افزود: عکاسي از سوژه اي چون ايثار و شهادت فقط مربوط به موضوعاتي چون جانبازان شيميايي، قطع نخاع، اعصاب و روان و .... نمي شود البته اين موضوعات هم درجاي خود ارزشمند و قابل تقدير است اما کمتر عکاسي ديده مي شود که به موضوع مادران شهيد و خانواده هاي آنها توجه کند و از زحمات و سختي هايي که آنها درطول اين 19 سال متحمل شده اند تصاويري را ثبت کند و يا مجموعه عکسي از زندگي افراد جنگ زده درطول جنگ و بعد از آن در شهرهايي مثل خرمشهر و آبادان تهيه نشده است. براي شهرهايي مثل تهران و ساکنان آن لازم است که بدانند در خرمشهر چه اتفاقي افتاد، هنوز در خرمشهر نشانه هايي از جنگ باقي مانده، نخل هاي سوخته خرمشهر بعد از گذشت حدود 20 سال هنوز دستمايه هاي بکري براي عکاسي جنگ است.
وي با بيان اينکه عکاسان جنگ و دفاع مقدس بايد نگاه موشکافانه اي داشته باشند، گفت: متاسفانه اغلب عکاسان اين حوزه بدون شناخت ميداني وارد اين مناطق مي شوند و يکسري عکس از مناطق جنگي مي گيرند، عکاسان اين حوزه بايد طبق يک روند داستاني آثاري را ثبت کنند.
شاهرخي نژاد در ادامه به مشکلات عکاسي در اين حوزه اشاره کرد و گفت: زماني که به مناطق عملياتي مي روم با مشکلات عجيب و غريبي روبرو مي شوم که باورش برايم سخت است، به عنوان مثال يکي از مناطقي که در آن دوران منطقه عملياتي به حساب مي آمد، براي ثبت تصوير مراجعه کردم مسوولان آن بخش عنوان کردند که چرا در اين زمان مراجعه کرده اي، الان منطقه براي عکس برداري وبازديد آماده نشده است، اما من مي خواستم از منطقه عملياتي به صورت طبيعي و واقعي خود ،نه با چينش هاي مصنوعي عکسبرداري کنم.
وي در پايان افزود: يکي ديگر از صحنه هايي که نمود ايثار و فداکاري مردم در دوران جنگ تحميلي بود به کمک هاي مردمي مربوط مي شود، کودکاني که قلک هاي خود را براي کمک به رزمندگان اهدا کردند اما تصاويري از آن اتفاقات وجود ندارد، اگر اين عکس ها به نسل هاي آينده نشان داده نشود آنها هيچ گاه معناي ايثار و ازخودگذشتگي همشهريان خود را در آن زمان درک نخواهند کرد.
لینک کپی شد
نظر شما
