اولين نفر براي پرواز (خلبان عادي تا جانشين پايگاه)
در سال 1363 جعفر عمادي به عنوان فرمانده گردان عملياتي پايگاه منصوب شد و يک سال در اين سمت باقي ماند. سپس در اواخر سال 1364 به عنوان معاون عمليات پايگاه منصوب شد. با انتصاب تيمسار کاکاوند به سمت فرماندهي پايگاه نهم شکاري در اواخرسال 1365 عمادي با درجه سرهنگي به عنوان جانشين پايگاه نهم شکاري منصوب شد.
در تمام اين مدت پروازهاي جنگي عمادي هرگز قطع نمي شد و او همواره در پروازهاي عملياتي حضور داشت. روش کار او بسيار جالب بود، با اين که معاون عمليات پايگاه و بعد از آن جانشين پايگاه شده بود، ولي وقتي قرار بود فرميشني براي عمليات هاي مهم برون مرزي و يا عملياتي که در آن احتمال بازگشت کم بود انتخاب کند، همواره نام خود را به عنوان اولين نفر در ليست پروازي مي نوشت و همين موضوع باعث مي شد که خلبانان با ديدن نام جانشين پايگاه برروي برد پروازي، دلگرم باشند که فرماندهان آنها نيز در جنگ از آنها مستثني نيستند.

اسکله نفتي بايد هدف قرار گيرد
نيمه دوم سال 1365 بود. دولت عراق که حمايت اکثر کشورهاي غربي از جمله آمريکا، انگلستان، فرانسه، آلمان، شوروي و ... را به همراه داشت، با بکارگيري هواپيماهاي سوپراتاندارد، ميراژهاي ال کيو 5 و بالگرد هاي سوپر فرلون که همگي مجهز به موشک هاي ضد کشتي اگزوست بودند، مرتب به کشتي هاي نفت کش ايراني حمله مي کرد و عليرغم حمايت هاي شبانه روزي جنگنده هاي اف 4 و اف 14 از اين کشتي ها، ولي به دليل حجم بالاي تسليحات بکار گرفته شده توسط عراق از يک سو و تحريم همه جانبه ايران آنها توانسته بودند صادرات نفتي ايران را مختل کنند و براي اين مشکل بايد چاره اي انديشيده مي شد.
در يکي از همين روزها تلفن معاون عمليات پايگاه به صدا درآمد که عمادي گوشي برداشت. آن طرف خط شهيد سرلشکر خلبان عباس بابايي بود که از قرارگاه رعد تماس مي گرفت. شهيد بابايي ضمن تشريح شرايط بحراني حال حاضر براي عمادي، به او تاکيد کرد بايد يک حمله سنگين به يکي از اسکله هاي نفتي عراق انجام شود تا هم پاسخي باشد بر حملات آنها به کشتي ها نفت کش و هم با اين کار صادرات نفت از اين کشور مختل شود و به جعفر تاکيد که که خلباني که به عنوان ليدر دسته انتخاب مي کند داراي ساعات پرواز جنگي بالا، تجارب زياد و با مهارت بالا باشد که عمادي به شوخي به شهيد بابايي مي گويد:
- فقط اسمش رو نگفتيد که من کمکتون مي کنم "جعفر عمادي" باشه.
شهيد بابايي تبسمي مي کند و مي گويد:
- هر طور خودت صلاح مي داني.

ناو آمريکايي اخطار برگشت به پايگاه مي داد
بلافاصله مقدمات پرواز آماده مي شود و ضمن آماده سازي طرح و نقشه هاي پروازي، خلبانان نيز انتخاب مي شوند. مقرر مي شود دو فروند فانتوم هرکدام مسلح به 6 تير موشک هوا به زمين تلويزيوني ماوريک، به اسکله نفتي عراق حمله کنند. به دليل حساسيت بالاي ماموريت و طي مسافت بالا با سرعت زياد بر روي آب تا رسيدن به هدف، عمادي خود تصميم گرفت به عنوان ليدر دسته پرواز کند.
ساعاتي بعد خلبانان بعد از توجيهات قبل از پرواز و ذکر نکات مهم توسط عمادي، به اتاق تجهيزات رفته و ضمن تحويل گرفتن چتر و کلاه به سمت جنگنده ها حرکت کردند. دقايقي بعد دو فروند فانتوم به فرماندهي سرهنگ جعفر عمادي و کمک سروان مهدي شقايق و فانتوم ديگر به خلباني سرگرد مهدي نژاد به پرواز درآمدند. فانتوم ها بلافاصله به سمت آب گردش کردند تا ادامه مسير دهند که ناگهان عمادي از راديوي هواپيما پيامي دريافت کرد به اين مضمون که:
- هواپيماي فانتوم با شماره ... با ارتفاع، سرعت و سمت ... هدف و ماموريت شما چيست ؟
اين پيام از روي ناو هواپيمابر آمريکا مخابره مي شد. عمادي سخت به فکر فرو مي رود که آنها چطور اين اطلاعات را دارند؟ ولي توجهي نمي کند و به مسير ادامه مي دهد که با تکرار چند باره پيام، عمادي به دو دليل تصميم به پاسخ مي گيرد. اول اين که ناو آمريکايي روي خط بين المللي با آنها صحبت مي کرد و احتمال لو رفتن عمليات مي رفت و دوم اين که به دليل پرواز در ارتفاع کم روي سطح آب، خلبانان بايد با تمرکز زياد پرواز کنند که تکرار اين پيام باعث عدم تمرکز آنها مي شد. عمادي تصميم مي گيرد پاسخ دهد و عنوان مي کند: (just low level navigation ) يعني براي تمرين پرواز ارتفاع پايين روي سطح آب مي رويم. از اين لحظه به بعد ديگر پيام تکرار نشد، دقايقي بعد با علامت عمادي هر دو جنگنده ارتفاع خود را تا حد ممکن کم کردند و با سرعت به سمت هدف پيش رفتند.

اسکله نفتي در آتش عظيم
دقايقي بعد اسکله هاي نفتي عراق پديدار شدند. عمادي با اشاره اعلام حمله نمود و خلبانان کمي اوج گرفته و شروع به شليک موشک کردند. پدافند عراق که اصلا متوجه نزديک شدن فانتوم ها نشده بود، بي هدف و ديوانه وار به هر سمتي شليک مي کرد و در کنار آن موشک هاي کوتاه برد خود را نيز بي هدف شليک مي کرد. عمادي و ديگر خلبانان با توجه به تجارب قبلي، ترسي نداشتند و به خوبي با مانورهاي بجا تمامي اين موانع را پشت سر گذاشتند. تمامي موشک ها به هدف برخورد کرده بودند. اسکله نفتي به شدت مي سوخت و مي توان گفت اين اسکله تقريبا منهدم شده بود و دود ناشي حاصل از سوختن آن تا کيلومترها ديده مي شد. فانتوم ها بلافاصله گردش کردند و براي اين که توسط هواپيماهاي رهگير دشمن شناسايي نشوند، مجددا ارتفاع را کم کرده و با سرعت به سمت پايگاه حرکت کردند. با نزديک شدن به محل ناو هواپيمابر آمريکايي، رادار ناو با عصبانيت و شبيه به دهن کجي جمله عمادي را در ابتداي پرواز تکرار مي کرد:
Justt loow levell navigation
" تمرين برروي آب با ارتفاع پايين هان ! "
که عمادي راديوي هواپيماي خود را بسته و به مسير ادامه مي دهد و لحظاتي بعد هر دو جنگنده به سلامت به پايگاه رسيدند.
حجم آتش به قدري زياد بود که عراق هرگز نتوانست آن را انکار کند و مجري راديوي عراق درحالي که بسيار خشمگين هم بود خبر اين حمله را رسما اعلام کرد.

پروازي که شايد بي بازگشت بود
29 فرودين ماه سال 1367 درست در روز اول ماه مبارک رمضان، حماسه جاويدان ناوچه هاي سهند و سبلان به وقوع پيوست و ناوهاي آمريکايي در حرکتي ناجوانمردانه درحالي که ايران با آنها درحال جنگ نبود، به اين دو ناوچه حمله کرد و پرسنل اين دوناوچه در اين ماه مبارک به مولاي خود علي (ع) پيوستند.
به دليل قرار گيري اين دو ناوچه در تنگه خليج فارس، مردم به راحتي مي توانستند آنها را مشاهده کنند که همين باعث تضعيف روحيه آنان شده بود و باعث اين شده بود که مردم خيلي آشفته باشند.
در همين زمان به پايگاه بندرعباس دستوري ارسال شد که بايد پروازي عملياتي در منطقه انجام شود که با توجه به حساسيت موضوع خود عمادي تصميم گرفت اين کار را انجام دهد. به دليل کمبود وقت عمادي با جناب شقايق تماس گرفت که از منزل مستقيم به سمت آشيانه هواپيما بيايد که تا هوا تاريک نشده پرواز نمايند.
فرصت براي بريفينگ قبل از پرواز هم نبود و بلافاصله يک فروند فانتوم مسلح به موشک هاي تلويزيوني به خلباني سرهنگ جعفر عمادي و کمک جناب شقايق به پرواز درآمد. قبل از بلند شدن فردي که سمت ها و جهت ها را به خلبانان اعلام مي کرد، به عمادي تاکيد مي کرد که از سمت که او مي گويد به سمت هدف برود و سرعت و ارتفاع را نيز به عمادي اعلام کرد. با به پرواز درآمدن جنگنده، عمادي به ياد دفعه قبل افتاد که ناو همه اطلاعات آنها را داشت ولي توجهي به آن نکرد و به مسير ادامه داد و به دليل اين که اگر مي خواست از مسيري که به او داده شده پرواز کند به تاريکي مي خورد و عملا موشک هايش کاربردي نداشت، مسير مستقيم را در پيش گرفت و به هدف رسيد.
همه چيز آرام بود. رادارهاي ناو آمريکايي نيز خاموش بودند. عمادي شروع به گشت زني نمود و منتظر فرمان بعدي بود که با تاريک شدن هوا رادار به او اعلام کرد ماموريت با موفقيت انجام شده و ناو آمريکايي غافل گير شده است به پايگاه مراجعت کنيد. اين ماموريت نشان داد که نيروي هوايي هنوز زنده است و روي پاي خود ايستاده و از هيچ دشمني که قصد تجاوز به آب و خاک ايران را داشته باشد نمي هراسد.
فرداي آن روز آنها متوجه شدند که ناو آمريکايي مي دانسته که هواپيماي ايراني چه موشکي را حمل مي کند ولي در آن نقطه منتظر آنها نبوده و به دليل اين که هوا تاريک شده بود آنها مي دانستند که موشک هاي فانتوم ديگر کاربردي ندارد.

تکرار يک واقعيت (خلبان بيرون پريد بکشيدش)
چندي بعد دوباره اين اتفاق روي داد دو هواپيماي فانتوم مسلح به قصد گشت هوايي به پرواز در مي آيند که خلبان يکي از اين فانتوم ها مرحوم داريوش خاک نگار بود. قبل از پرواز همان فرد به ايشان نيز سمت و ارتفاع و جهت داده شده و تاکيد کرد از اين جهت برود، با پرواز فانتوم ها به محض اين که فانتوم مرحوم خاک نگار از پشت جزيره کيش دور زده و به عمق آب هاي نيلگون خليج فارس مي رود، از روبرو توسط ناو آمريکايي به سمت او موشک شليک مي شود. خاک نگار بلافاصله گردش مي کند ولي موشک به قسمت انتهايي هواپيما برخورد مي کند و سکان را از بين مي برد. هواپيماي همراه در راديو مي شنود که آمريکايي ها در راديو مي گويند خلبان اين هواپيما داريوش خاک نگار است او از بهترين خلبانان ايراني است هر وقت اجکت کرد او را گرفته و بلافاصله به قتل برسانيد.

دستگيري جاسوس
داريوش خاک نگار که از خلبانان باتجربه نيروي هوايي بود، هواپيمايي که فاقد سکان بود و عملا احتمال پرواز آن صفر مي باشد بر روي باند فرودگاه کيش بر زمين نشاند و خود و کمکش به سلامت از جنگنده خارج شدند.
بعد از اين اتفاقات تحقيقات گسترده در پايگاه انجام شد و در نهايت ثابت شد آن فرد مذکور اطلاعات و حتي نام خلبان را به آمريکايي ها مي داده تا آنها او را ضمن شناسايي مورد هدف قرار دهند و چه بسا اگر جعفر در آن پرواز تغيير سمت نداده بود او نيز مورد هدف قرار مي گرفت.
نکته قابل توجه در اين ماجرا اين بود که آمريکايي ها در منطقه خليج فارس و اطراف آن داراي همه گونه امکانات نظامي از جمله پايگاه هاي نظامي، ناوهاي هواپيمابر، هواپيماهاي رهگير و شناسايي، هواپيماهاي آواکس بودند ولي بازهم به اين امکانات اکتفا نکرده و با به خدمت گرفتن نفرات خود فروخته اي که در نقاط حساس مشغول به کار و تصميم گيري بودند، از آنها مي خواستند که منطقه عمليات، نحوه اجراي آن، نوع ورود به منطقه (ارتفاع، سمت و سرعت) و حتي نوع جنگنده را به آنها اطلاع دهند که متاسفانه از اين طريق در طول جنگ ضربات جبران ناپذيري به نيروي هوايي وارد آمد.

انتصاب به سمت فرماندهي پايگاه
روزهاي پرفراز و نشيب جنگ سرانجام به پايان رسيد ولي عمادي همچنان در بندرعباس ماندگار شد. تا اين که در سال 1368 طي حکمي از سوي فرماندهي نيروي هوايي، به سمت فرماندهي پايگاه نهم شکاري بندرعباس منصوب شد و تا سال 1374 در اين سمت باقي ماند.
در طي اين مدت او خدمات ارزنده اي را به پرسنل اين پايگاه نمود، درب اتاق او هميشه بر روي همه پرسنل باز بود و هر کس مشکلي داشت به راحتي مي توانست با او در ميان بگذارد. در سال 1371 مانور سراسري نيروي هوايي در پايگاه بندرعباس برگزار شد، که اين پايگاه پذيراي فرماندهان عالي رتبه ارتش و انواع جنگنده هاي نيروي هواي بود و سرتيپ خلبان جعفر عمادي خدمات ارزنده اي در اين مانور انجام داد و بارديگر لياقت و شايستگي خود را به همگان اثبات نمود.

انتصاب به سمت فرماندهي اطلاعات و شناسايي نيروي هوايي
در سال 1374 امير سرتيپ حبيب بقايي فرمانده وقت نيروي هوايي، ضمن تقدير از خدمات شبانه روزي عمادي در پايگاه بندر عباس، طي حکمي او را به سمت فرمانده اطلاعات و شناسايي نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران منصوب نمود و عمادي بعد از نزديک به 14 سال اقامت در بندر عباس به تهران منتقل شد و تا زمان بازنشستگي در سال 1379 به همين عنوان در نيروي هوايي مشغول بکار بود.
در سال 1379 سرتيپ خلبان جعفر عمادي با کوله باري از تجارب و خدمات ارزنده اي که به نيروي هوايي کرده بود به درجه بازنشستگي نايل آمد. او در طي دوران جنگ بيش از 80 سورتي پرواز برون مرزي و 2800 ساعت پرواز جنگي را در کارنامه خود دارد.

استراحت و فعاليت در موسسه باقيات الصالحات
بعد از بازنشستگي جعفر که بعد از سال ها خدمت و شرکت در جنگ احساس مي نمود نياز به آرامش دارد و نزديک به يک سال وقت خود را به استراحت و مسافرت سپري نمود که سرانجام به اين نتيجه رسيد که نمي تواند بدين شکل ادامه بدهد و تصميم گرفت شغلي را براي خود برگزيند. در اواخر سال 1380 او وارد موسسه باقيات الصالحات شد و تا اوايل سال 1386 نيز در آن جا خدمت نمود که به دليل ناراحتي از ناحيه چشم مجبور به عمل جراحي شد و پس از آن به دستور پزشک فعلا در حال استراحت مي باشد.

کانون خلبانان ايران
در اوايل سال 1386 او به همراه اميران خرم، ضرابي، غفاري، عتيقه چي، تصميم به راه اندازي و تاسيس کانون خلبانان ايران نمودند تا محلي باشد براي جمع شدن همکاران و دوستان قديمي در کنار هم که علاوه بر تجديد ديدار بستري فراهم شود که آن دسته از خلبانان و يا فرزندان خلبان که به دنبال شغلي مي گردند بتوانند از طريق اين کانون براي مشکل خود اقدام نمايند.
جعفر عمادي در آستانه 58 سالگي با تجربيات گرانبهايي که از جنگ بدست آورده بسيار خشنود است که توانسته به عنوان يک سرباز وطن به ايران و ايراني خدمت نمايد و درحال حاضر در کنار فرزندان و نوه هاي خود مشغول زندگي بعد از دوران بازنشستگي است.