خاطرات/كسي حاضر نشد به غير از ايران كشور ديگري را انتخاب كند
كم كم وارد شهريورماه مي شديم و همه منتظر بودند كه يك روز هم اتوبوس هاي خالي بيايند و اسراي اردوگاه تكريت 5 را با خود ببرند. يكي دو روزي هم بود كه خبرهاي ضد و نقيضي از احتمال قطع تبادل اسرا در اردوگاه پخش شده بود. من از ابتداي اسارت توكل بر خدا كرده و خيلي خود را براي اين گونه موارد به زحمت نمي انداختم. همين كه خداوند شرايطي را پيش آورده بود كه بتوانيم دوباره به كشور برگرديم خيلي جاي شكر داشت. حالا چهار روز عقب و جلو زياد مهم نبود؛ ولي بودند كساني كه روي ساعت ها و دقايق هم حساب باز كرده بودند و چون ساعت موردنظر مي رسيد و خبري نمي شد تاثير منفي بر روحيه آنها مي گذاشت.
روز شنبه سوم شهريورماه هم رسيد و گذشت و حدود ساعت 12 شب همه خوابيدند. ساعت حدود 30:2 بامداد يكي از بچه ها مرا صدا زد و گفت: «گويا در آسايشگاه خلبان ها جنب و جوشي به چشم مي خورد.» بقيه بچه ها هم بيدار شدند و ديديم كه خلبان ها در حال جمع كردن وسايل خود هستند. از نگهبان عراقي موضوع را پرسيديم. او گفت: «خلبان ها فردا به ايران باز مي گردند.» خوشحال شديم كه بالاخره نوبت به اردوگاه ما رسيد و خوشحال تر اينكه چون خلبان ها را مبادله مي كنند پس به طريق اولي ساير افسران را هم مبادله خواهند كرد. با اين ذهنيت و خوشحالي دوباره خوابيدم.پس از اقامه نماز صبح نيز چرتي زديم.
ساعت 30:7 صبح بود كه يكي از بچه ها سراسيمه وارد آسايشگاه شد و فرياد كشيد: «بچه ها به خلبان ها گفته اند كه شما فعلا اعزام نمي شويد و بقيه افسران آماده باشند»! اين خبر در عين اينكه باوركردني نبود اما صحت داشت؛ زيرا برخي دوستان خلبان نزد ما آمدند و درستي آن راتاييد كردند. دست و پاي خود را گم كرده بوديم. خدايا يعني پس از اين مدت طولاني دوباره ايران را مي بينيم و به شهر و محله خود باز مي گرديم؟ باوركردني نبود.
از يك طرف شادي و شعف خود را نمي دانستيم پنهان كنيم و از طرف ديگر قيافه هاي گرفته برخي دوستان خلبانمان را پيش رو داشتيم.
كم كم همه اسرا جمع شدند. نزديك در بزرگ اردوگاه، عراقي ها براي آخرين بار از ما آمار گرفتند. سر و كله هيات صليب سرخ يكي دو ساعت بعد پيدا شد. آنها پس از ورود به محوطه، ميز و صندليشان را چيدند و از اسرا شروع به ثبت نام كردند. از هر اسيري مي پرسيدند: «آيا مايليد به كشور ديگري به جز كشور خود برويد»؟ آن روز كسي حاضر نشد به غير از ايران كشور ديگري را انتخاب كند.
روز شنبه سوم شهريورماه هم رسيد و گذشت و حدود ساعت 12 شب همه خوابيدند. ساعت حدود 30:2 بامداد يكي از بچه ها مرا صدا زد و گفت: «گويا در آسايشگاه خلبان ها جنب و جوشي به چشم مي خورد.» بقيه بچه ها هم بيدار شدند و ديديم كه خلبان ها در حال جمع كردن وسايل خود هستند. از نگهبان عراقي موضوع را پرسيديم. او گفت: «خلبان ها فردا به ايران باز مي گردند.» خوشحال شديم كه بالاخره نوبت به اردوگاه ما رسيد و خوشحال تر اينكه چون خلبان ها را مبادله مي كنند پس به طريق اولي ساير افسران را هم مبادله خواهند كرد. با اين ذهنيت و خوشحالي دوباره خوابيدم.پس از اقامه نماز صبح نيز چرتي زديم.
ساعت 30:7 صبح بود كه يكي از بچه ها سراسيمه وارد آسايشگاه شد و فرياد كشيد: «بچه ها به خلبان ها گفته اند كه شما فعلا اعزام نمي شويد و بقيه افسران آماده باشند»! اين خبر در عين اينكه باوركردني نبود اما صحت داشت؛ زيرا برخي دوستان خلبان نزد ما آمدند و درستي آن راتاييد كردند. دست و پاي خود را گم كرده بوديم. خدايا يعني پس از اين مدت طولاني دوباره ايران را مي بينيم و به شهر و محله خود باز مي گرديم؟ باوركردني نبود.
از يك طرف شادي و شعف خود را نمي دانستيم پنهان كنيم و از طرف ديگر قيافه هاي گرفته برخي دوستان خلبانمان را پيش رو داشتيم.
كم كم همه اسرا جمع شدند. نزديك در بزرگ اردوگاه، عراقي ها براي آخرين بار از ما آمار گرفتند. سر و كله هيات صليب سرخ يكي دو ساعت بعد پيدا شد. آنها پس از ورود به محوطه، ميز و صندليشان را چيدند و از اسرا شروع به ثبت نام كردند. از هر اسيري مي پرسيدند: «آيا مايليد به كشور ديگري به جز كشور خود برويد»؟ آن روز كسي حاضر نشد به غير از ايران كشور ديگري را انتخاب كند.
لینک کپی شد
نظر شما
