شهيبد علي رضا محمد آبادي

پدر و مادر عزيزم،  سلام!  سلامي به گرمي دوست داشتن ها و به صفاي مهر و وفاي بسيجيان مخلص. بريتان از سرزمين عشق و ايثار مي نويسم. هنگامي که به اين مکان مقدس پا گذاشتم. زندگي را دوباره يافتم. زندگي اي زيباتر و با صفا تر از زندگي اول. اين جا چيز هايي ديده ام و مي بينم که در طول اين شانزده سال زندگي،  هر گز نديده ام. اين جا مي شود عشق را لمس کرد. اخلاص را ديد.  مي شود محبت را مانند گلي بوييد. صفاي اين جا از صفاي زيباترين باغ ها بيشتر است. د ر اين جا بسياري از واژه هايي را که شنيده ام،  لمس مي نمايم. شهادت،  ايثار،  عشق،  دوست داشتن؛  خدا،  ايمان و
اين جا مي توان ديد حسين را در کربلا،  زينب را د ر شام،  پيامبر را،  علي را در محراب شهادت و خدا را در همه جا. اين جا اگر خمپاره اي،  شقايقي را پر پر مي کند،  از خون آن شقايق،  صد ها شقايق ديگر مي رويد.
هر کدامن مشتاق تر از ديگري. اينجا هيچ کس پا بر روي خاک نمي نهد، بلکه زير گام هاي تمامي اين بسيجيان مخلص را بال فرشتگان فرش نموده است نماز خواندن در اين جا،  حال ديگري دارد و دعا کردن،  صفايي ديگر.
کاش مي بوديد و مي ديد يد که خواندن خداوند در زير رگبار گلوله و آتش دشمن،  چه شور و حالي دارد.
اين جا همه شهادت را مانند شربتي شيرين مي دانند ومن نيز مشتاق نوشيدن اين شربت گوارا هستم. اگر خدا چنين شربتي را نصيبم نمود،  هر گز بر مرگ من نگرييد و سياه نپوشيد و بدانيد که من به بهترين آرزويم رسيده ام.
حق يارتان
5/ 8/ 1361