محتواي پيام 25 ارديبهشت رجوي/سبزها، تضاد اصلي مجاهدين
سخن پراکني و افسانه سرايي مطول رجوي در باره نقش دولت اصلاحات در ماجراي 17 ژوئن و دستگيري مريم رجوي و اشاره اش به اظهارات اشخاص غيرمجاهد و مطالب جرايد در اثبات اين ادعا و تصريح به دست ساز ِ حکومت بودن سبزها نشان مي دهد که رجوي، سبزها را رقيب اصلي مجاهدين در کسب حمايت غرب مي داند و پس از شکست سبزها در داخل و پيوستن آنها به اپوزيسيون خارج کشوري و مجازي، ديگر دليلي نمي بيند تا به همسويي تاکتيکي با آنها ادامه داده و يا خود را در بست در خدمت آنها نشان دهد و به انجام همان معامله اي با آنها مشغول شده که تا کنون با ساير رقبايش کرده است!
رجوي البته در اين باره به تناقض گويي مي افتد چه در ارائه سند و چه در مقام تحليل .
در حالي که مدعيست اساس پرونده سازي از قضيه تظاهرات مجاهدين عليه سفر خاتمي به فرانسه آغاز شده و با همکاري تنگاتنگ سازمان هاي اطلاعاتي ايران و فرانسه طرح ريزي شده و قبل از اجراء توسط دومينيک دويلپن با کمال خرازي هماهنگ شده بوده است، از نگراني مجاهدين در باره وارد کردن شاکيان خصوصي توسط حکومت ايران به منظور کسب اطلاعات پرونده و به خطر افتادن جان مجاهدين به اين دليل خبر مي دهد!
معلوم نيست بايستي برنامه ريزي مشترک سازمانهاي اطلاعاتي ايران و فرانسه را باور کرد و يا تلاش ايران براي نفوذ در اين پرونده آن هم براي کسب خبر؟
در مقام تحليل ماجرا مي گويد: هيچ دولتي بعد از قاجار به اندازه جمهوري اسلامي ايران مورد حمايت کشورهاي غربي نبوده است، اما صدها سند و دليل مي آورد که مقامات ايران همواره و در هر ملاقاتي با نمايندگان کشورهاي غربي سرکوب و محدوديت مجاهدين از آنها درخواست کرده اند!
با اين وصف بايد پرسيد، آيا اين حکومت ايران است که مورد بيشترين حمايت است و يا مجاهدين ؟!
اگر حکومت ايران مورد حمايت غرب است، چرا بايد براي سرکوب مجاهديني که مورد حمايت غرب نيستند، اين همه چانه زني کند؟
وانگهي اگر حکومت ايران مورد حمايت غرب است چرا مجاهدين به همين غرب ِ حامي ايران دخيل بسته اند تا کشتي آنها را از گل بيرون بکشد؟
... پيام رجوي عليرغم ظاهر شادمانه از منع تعقيب همسرش در فرانسه، نگراني شديد وي از حضور سبزها در غرب و جايگزيني آنها در دالانهاي سرپوشيده به جاي مجاهدين را منعکس مي سازد. بي ترديد پيام رجوي، موضع گيري شديد مجاهدين عليه فراخوان اخير خاتمي براي فعاليت سياسي در داخل کشور نيز هست، فراخواني که تشديد کننده نگراني هميشگي رجوي از ايزوله شدن هرچه بيشتر خط خشونت و راديکاليسم مورد اعتقاد وي و استقبال غرب از مبارزه مدني است و به همين خاطر سعي دارد تا پيشينه تروريستي مجاهدين را کمرنگ تر کند.
نزديکي سبزها به محافل قدرت در غرب و اعتبار آنها، برباد رفتن سالها چانه زني جانفرساي بقاياي رجوي براي جاانداختن مجاهدين به عنوان تنها اپوزيسيون قدرتمند در برابر ايران است. اين رجوي را خشمگين ساخته و بايد منتظر اقدامات بعدي گروه تروريستي مجاهدين عليه سبزها بود.
