پيراهن سرخ با روپوش بنفش/کنفرانس واشنگتن در جستجوي راهي براي نجات آمريکا در خاورميانه

روز 12 خرداد  کنفرانسي با حضور تعدادي از دست اندرکاران سابق دولتهاي پيشين آمريکا به سفارش و هزينه  گروه تروريستي مجاهدين در واشنگتن برگزار شد .

اصلي ترين محور سخنان شرکت کنندگان در باره چگونگي دخالت آمريکا در منطقه به منظور ممانعت از تمام شدن تحولات به سود ايران بود، سخنرانان هر يک به شکلي اين نگراني را ابراز داشته و از دولت آمريکا مي خواستند که از اين اتفاق جلوگيري کند.

سخنرانان نگران از دست رفتن مصر، پاگرفتن اخوان المسليمن در اين کشور، حمايت اين کشور از آرمان فلسطين و اتحادآينده اين کشور با ايران بودند، آنها به شدت واهمه از دست رفتن متحدان اتوکراتيک آمريکا در منطقه را داشته و به شدت نسبت به حکومتهاي تونس و مصر بدبين بودند.

برخي از آنان همچنان با نااميدي خواهان استمرار حضور در عراق شدند و برخي اعلام کردند که به هر شکل ممکن آمريکا بايد حضور نظامي اش را در افغانستان حفظ کند، بعضي از دوستان مجاهدين نيز به سايرين دلداري دادند که آمريکا هنوز هم بانفوذترين کشور غيرعربي در منطقه است.

با خواندن متن کامل سخنان شرکت کنندگان در اين کنفرانس به خوبي معلوم مي شود که اصلي ترين نگراني رهبري گروه تروريستي مجاهدين چيست و چقدر از ناتواني آمريکا از مداخله گري در امور اين منطقه عصبي و به هم ريخته اند. معلوم مي شود که آينده تحولات را هم خيلي خوب درک کرده اند و اين نگران ترشان مي کند، هرچند که فعلاً دغدغه اصلي شان که سروصدايشان را در آورده است و وادارشان ساخته است که به اين سو و آنسو نامه نگاري کنند، احتمال بيرون انداختنشان از اردوگاه اشرف و نگهداري آنان در منطقه اي ديگر در عراق مي باشد!

اما نکته جالب در اين کنفرانس سخنان فيليپ کراولي، سخنگوي تازه مستعفي وزارت خارجه آمريکا بود که برخلاف پير و پاتالهاي بازنشسته حامي مجاهدين ، کسي است که تا حدودي با سياست جديد آمريکا و تحولات جاري آشنايي دارد.

شايد حضور کراولي در اين جمع به معناي حمايت از مجاهدين باشد، اما وي صراحتاً هيچ سخني در مورد حمايت از اين گروه به ميان نمي آورد، بلکه پاسخ هاي قابل تأملي برگرفته از ديدگاه دستگاه سياست خارجي آمريکا به خواسته هاي لابي مجاهدين داد و عمق اختلاف و تفاوت دو رويکرد را به نمايش گذاشت.

کراولي مي گويد:

"ما به عقب بازنخواهيم گشت. و در اين‌جا ريسکهايي وجود دارد. مولفه‌هاي ناشناخته. قطعاً.
اگر منطقه در شرف تغيير باشد، در عين حال که ما نمي‌توانيم اين تغييرات را کنترل کنيم فکر کنم بايد براي آن اعتبار قائل شويم. اينها جنبشهاي بومي هستند.
مسير تغيير از پايين به بالا خواهد بود. نمي‌توان آن را از خارج به‌زور اعمال کرد. اما ما بايد در جايگاهي باشيم که بتوانيم تغيير را شکل دهيم و از مردم و نهادهايي که مي‌توانند حاکميت دموکراتيک را در کل منطقه و از جمله تهران به ارمغان آورند، حمايت کنيم.
همه گزينه‌ها در قبال رژيم تهران بايد بر روي ميز باشند اما ما بايد مطمئن باشيم که تا آن‌جا که امکان دارد گزينه‌هاي غيرنظامي پيش روي رئيس‌جمهور، وزير امور خارجه و وزير دفاع وجود داشته باشد.
ما بايد مطمئن شويم که نه تنها استراتژي صحيح بلکه هم‌چنين ابزار و منابع صحيح را نيز در دسترس داشته باشيم، به‌لحاظ سياسي، اقتصاي، اجتماعي و دموکراتيک..."

کراولي از:

    - به رسميت شناختن جنبشهاي بومي
    - حمايت از تغييرات از پايين به بالا
    - عدم مداخله خارجي
    - تغييرات دمکراتيک و اجتماعي
    - و کاملاً غيرنظامي

سخن به ميان مي آورد که در تضاد کامل با ديدگاههاي مجاهدين قرار دارد.

در حالي که مجاهدين خواهان مداخله نظامي آمريکا براي دور زدن تمامي اين شرايط هستند؛ کراولي تيرخلاص را به درخواستهاي آنها زد:

" رئيس‌جمهور در سخنراني اخير خود گفت که سياست آمريکا حمايت از کساني در منطقه است که خواهان رفرم هستند. "

شايد به همين دليل است که رهبري گروه تروريستي مجاهدين که تا مغزاستخوان به راديکاليسم و خشونت باور دارد و دستهايش به خون بي گناهان سرخ است، و تا ديروز پيشنهاد معامله اي در دسترس به پنتاگون را داشت که نقش مزدوران مسلح را در حمله به ايران بازي کند، اکنون روپوش بنفشي را براي تجمع پيش روي اين گروه به تن اعضاء و هوادارانش کرده است تا خود را " رنگي" و " مخملي " و رفرميست جا بزند!