بوي بهشت

بوي عمليات؛ بوي به خط زدن؛ بوي رفتن و پيوستن به ياران ديرين و رفيقان شفيق، مثل سوسوي چراغ كلبه اي در تاريكي مطلق، صداي پاي سواري در سكوت، مثل طنين تپش قلبي، مثل سر زدن دانه اي از خاك و بوي ياسي كه روي ديوار كاه گلي كوچه باغ، بهار را تكرار مي كند. مثل از اين شاخه به آن شاخه پريدن پرندگان و مرس زدن باران بر پشت شيشه ها و پيدا شدن سر و كله بچه هاي بازيگوش محل، مثل هوا و آفتاب و نسيم و سايه و داس دروگران، حال و هواي عمليات چشيدني، بوييدني و لمس كردني بود، از شب هاي اول و آخر ماه، مواظبت و مراقبت از اعمال، رقت قلوب، عزاداري و دعا، نگاه ها، سخن ها و سكوت ها، مؤ انست ها و برادري ها، خلوت ها، بهانه گيري هاي دل و ياد شهدا كه مثل هوا، جبهه آكنده از آنها بود و نظاير آن؛ بچه ها هم طول امواجشان را خوب مي شناختند و نياز به اعلام مسئولان و سؤ ال و جواب نداشت