امداد غیبی بر فراز خلیج فارس

ساجد: سحرگاه روز 19 دی ماه سال 1366 برای انجام ماموریت در منطقه جنگی خلیج نیلگون همیشه فارس به اتفاق همکارانم از پایگاه هوایی با هواپیـمای پی – تـری – اف پرواز کردیم و می بایستی قبل از طلوع آفتاب در منطقه حضور داشته باشیم.

این نوع هواپیما تردد کلیه شناورهای سطحی و زیر سطحی در منطقه خلیج فارس و تنگه هرمز و دریای عمان را زیر پوشش خود دارد. هنگامی که وارد منطقه ماموریتی خود شدیم که تمام آسمان حوزه ی ماموریت را ابر پوشانده بود و با چشـــم، چیزی دیده نمی شــد و ما فقـــط می توانستیم با سیستم های الکترونیکی داخل هواپیما به ماموریت خودمان ادامه بدهیم.

  ما می بایستی یکی از شناورهای غول پیکر نفتی دشمن را شناسایی و موقعیت دقیق آن را تعیین کنیم و خوشبختانه ماموریت به نحو مطلوب انجام شد. در پایان ماموریت متوجه شدیم که هواپیماهای جنگی عراق به سوی ما می آیند و در همین وضعیت ناوهای جنگی بیگانگان از جمله آمریکا مرتباً به ما اخطار می دادند. تا آمدیم به وسیله سیستم های رادار و شناسایی از مهلکه خلاص شویم، متاسفانه در این سیستم ها اختلال به وجود آوردند و ما هیچ گونه اطلاعی از خارج هواپیما نداشتیم .

پایین و بالا و چپ و راست ما از ابر پوشیده شده بود و دائماً ناوهای جنگی آمریکا و انگلیس موجود در منطقه به ما هشدار می دادند که به ما نزدیک نشوید. هر آن ممکن بود مورد اصابت موشک های آنها قرار بگیریم.  از وضعیت جنگنده های عراقی هم بی خبر بودیم و در زمان کوتاهی با هماهنگی همکاران، زنده یاد سرهنگ محمّد طبایی(روحش شاد) که فرمانده هواپیما بودند، اعلام کردیم هیچ چاره ای نداریم جز این که به سمت خاک خودمان گردش نمائیم.

ایشان هم بدون فوت وقت گردش به سمت خاک ایران عزیز کردند که ناگهان متوجه شدیم از روی ناوجنگی آمریکا عبور می کنیم و هر آن انتظار داشتیم مورد اصابت موشک ها قرار گیریم. ولی به لطف ایزد منان آن ناو جنگی با آن همه تکنولوژی پیشرفته ی الکترونیکی متوجه ما نشد و با توکل به خدا و تاکتیک نوع پرواز، توانستیم از حمله هواپیماهای عراقی در امان بمانیم. این همان امداد غیبی بود که به لطف ایزد متعال سالم به پایگاه هوایی برگشتیم و هر موقع من یاد این ماموریت و شـــرایط سـخت منــطقه ازنظر آب و هوایـی می افتم، خداوند را شکر می کنم.

 راوی: رضا نصیری سرهنگ خلبان بازنشسته نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی