باب الحوائج

خيلى كنجكاو شده بودم، با اصرار من شروع كرد به تعريف: وقتى تير خوردم، مرا به بيمارستان فرستادند، آن ها مرا بسترى كردند تا دكتر براى معاينه بيايد. چيزى به شروع عمليات نمانده بود، منتظر بودم كه كى از آن جا خلاص مى شوم. وقتى دكتر بازويم را معاينه كرد، گفت كه بايد از آن عكس گرفته شود.
وقتى عكس گرفته شد، معلوم شد كه تير بين گوشت و استخوان مانده و حتما بايد عمل بشود. من اصلا به فكر درد بازويم و انجام عمل آن نبودم، فقط اصرار داشتم كه هر چه زودتر از بيمارستان بيرون بروم تا بتوانم در عمليات شركت كنم. ولى از من اصرار بود و از دكتر انكار. به پرستارها سفارش كرده بود مراقب من باشند و مرا براى عمل آماده كنند. حال پرنده اى را داشتم كه در قفس انداخته باشند، به ياد ائمه افتادم و به آن ها توسل كردم. در حالت گريه و استغاثه، انگار به خواب رفته باشم، جمال نورانى حضرت اباالفضل (ع) را مشاهده كردم. ايشان به عيادت من آمده بودند، در همان حال دست به طرف بازويم كه تير خورده بود بردند، حس كردم چيزى از آن خارج مى كنند. خيلى واضح و روشن تمام اين ها را مى ديدم. بعد فرمودند: «بلند شو، دستت خوب شده».
با همان حالت استغاثه گفتم: «پدر و مادرم به فدايت، من دستم مجروح شده، تير دارد، دكتر گفته بايد عمل شود».
آقا فرمود: «نه، تو خوب شدى».
وقتى حضرت تشريف بردند، گويى از خواب پريده باشم شايد هم بين خواب و بيدارى بودم از جا بلند شدم، دست گذاشتم روى بازويم، اما ديگر درد نمى كرد. يقين داشتم كه خوب شده. فورى از تخت پايين پريدم، سر از پا نمى شناختم. رفتم كه لباس هايم را بگيرم. ندادند.
«كجا؟ شما بايد عمل بشويد». گفتم: «من بايد بروم منطقه، لازم نيست عمل بشوم.»
جر و بحث بالا گرفت، تا اين كه مرا بردند پيش پزشك. دكتر هم قبول نمى كرد كه من بروم، پا توى يك كفش كرده بود كه بايد عمل بشوم، من هر چه مى گفتم «مسووليتش با خودم»، او قبول نمى كرد. چاره اى نداشتم جز اين كه حقيقت را بگويم. دكتر را كنار كشيدم و جريان را برايش تعريف كردم. باور نكرد و گفت: «بايد دوباره از بازويت عكس بگيريم.» گفتم: «به شرط اين كه سروصداى آن را درنياورى».
قبول كرد و دوباره براى عكس بردارى به راديولوژى رفتم. نتيجه همان بود كه انتظار داشتم. در عكسى كه از بازويم گرفته شد، اثرى از گلوله برجا نمانده بود.

ايثارگر عبدالحسين برونسى
تنظيم: حوريه ملكى
ويژه نامه سروقامتان روزنامه جوان