پرنده رفتنى است - بر اساس خاطره اى از شهيد معظم عباسعلى ترابى همت آبادى

آسمان تاريك شب را ابرهايى تاريك تر از شب پوشانده بودند، حتى يك ستاره هم در آسمان نبود، ماه هم خودش را پنهان كرده بود. شايد آن شب تحمل درد دل هاى مرا نداشت.
آن شب تا دير وقت منتظرش بودم، ماه را مى گويم، اما گويا آن شب قصد آمدن نداشت.
عجيب دلم گرفته بود، هر طرف كه نگاه مى كردم او را مى ديدم. عباس را مى گويم، چشم هايم را بستم باز هم ديدمش. انگار عكسش روى پلك هايم حك شده بود. به خواب كه رفتم باز ديدمش. مثل هميشه لبخند بر لبش بود، اما لبخندش مثل هميشه نبود.
پرسيد: «غمگينى؟»
سكوت كردم. گفت: «تحملت بايد بيشتر از اينها باشد.»
گريه كردم. گفت: «حالا كه هستم.» حرفش را ناتمام گذاشت به سمت در رفت. فقط نگاهش مى كردم.
در ميان لباس سپيدى كه به تن داشت زيبا تر شده بود. مى خواستم فرياد بزنم، مى خواستم به پايش بيافتم تا بماند، اما بغض گلويم سنگين تر از آن بود كه بگذارد حرفى بر زبان آورم. و او هنوز لبخند مى زد.
ملتمسانه نگاهش كردم نگاهش را از من كند و به پنجره دوخت. آرام گفت: «بلند شو.»
برخاستم. ادامه داد: «آنجا.... برو آنجا.» نگاهم را به سمت پنجره چرخاندم در آرام بسته شد برگشتم، او ديگر آن جا نبود، صداى قدم هايش كه دور و دورتر مى شد در ميان صداى بال زدن هاى پرنده اى بى قرار كه خودش را به پنجره مى كوبيد، گم شد. پنجره را كه باز كردم كبوترى سپيد بى محابا به درون اتاق پريد. چرخيد و چرخيد و سرانجام روى شانه ام آرام گرفت.
از ميان قاب شيشه اى پنجره دوباره ديدمش، عباس را مى گويم، لب حوض كنار شمعدانى ها نشسته بود، وقتى نگاهم با نگاهش گره خورد دوباره لبخند زد، لبخندش عجيب به دلم نشست.
هنوز محو نگاهش بودم كه رفت. چشم كه باز كردم، سپيده زده بود، بالشم خيس خيس بود. عطر شب بوها بيشتر از قبل شده بود. مى دانستم كه آن روز روز ديگريست. همان روزى كه مدت ها انتظارش را داشتم، اما منتظرش نبودم. وقتى خبر شهادتش را شنيدم، تنها چيزى كه به يادم آمد قباى سپيد و لبخند زيبايش بود.
و حالا من اينجايم. در معراج، معراجى آكنده از عطر محمدى و پر از ياس سپيد. و عباس آرام آرميده است. با لباسى سپيد و لبخند بر لب.
درست مثل همان لبخندى كه بيشتر از هميشه بر دلم نشست.

زهرا ناصحى
ويژه نامه سروقامتان روزنامه جوان