رهبران و علما بیداری اسلامی (5)

در سال 1307 متولد شد. سال 1321 وارد حوزه علمیه شد و پس از تحصیل ادبیات عرب،منطق،کلام وسطوح فقه و اصول راهی قم شد. تحصیلات خارج فقه و اول را نزد آیات  عظام محقق داماد، امام خمینی (ره) خوانساری و حجت نیز فرا گرفت. در کنار تحصیل علوم دینی در سال 1338 موفق به اخذ مدرک دکترای فلسفه شد. به  هامبورگ  آلمان عزیمت کرد و مدتی سرپرستی  مسجد وتشکل مذهبی آن شهر را عهذه دار شد. سفر هایی به عربستان سوریه و لبنان و ترکیه  داشت و بیش از پیش با گروه های اسلامی ارتباط برقرار کرد. سفری نیز  به عراق به منظور دیدار امام (ره) انجام داد.  سال 1349 به ایران بازگشت و به فعالیت های  علمی فرهنگی و سیاسی روی آورد و در این مدت چندین بار توسط ساواک دستگیر و بازجویی شد.

پس از پیروزی انقلاب  اسلامی حزب جمهوری اسلامی  را با هدف تربیت و شناسایی نخبگان فرهنگی و سیاسی ، پایه گذاری و در تدوین قانون اساسی به عنوان نایب رئیس مجلس خبرگان ایفای نقش نمود و در  سال 1358 از سوی امام خمینی به ریاست دیوان عالی کشور منصوب گردید. بیش از 40 کتاب در حوزه های مسائل  سیاسی ، اقتصادی و بانکداری  اسلامی ، آزادی ، تعلیم و تربیت، اعتقادات اسلامی ، وظایف مسلمانان در  کشور های اروپایی ، انقلاب  اسلامی و ولایت فقیه و مقالات متعددی  در زمینه علوم اسلامی و مسائل سیاسی روز به ایشان بر جای مانده است. شامگاه 7 تیر ماه 1360 در حالی که در اجلاس شورای  دفتر مرکزی حزب جمهوری  اسلامی  همراه با جمعی  از نمایندگان  مجلس شورای اسلامی  و مقامات دولتی  در حال تبادل نظر  با یکدیگر در زمینه  مشکلات کشوری بودند، بر اثر انفجار یک  بمب قوی توسط عامل نفوذی  گروهک تروریستی منافقین به شهادت رسید.

قسمتی از پیام امام خمینی (ره) به مناسبت فاجعه 7 تیر 1360

((مراتب  فضل و تعهد ایشان بر من معلوم بود و آنچه  که من راجع به ایشان متاثر هستم ، شهادت ایشان در مقابل او ، ناچیز است.))