امر به معروف در اسارت

از آنجا که مسلمان و روحانی زاده بودم سعی می کردم از همان روزهای اول اسارت گاهی با رعایت مراتب امر به معروف و نهی از منکر، تذکراتی را به دوستان اسیرم بدهم.

یکی از دوستان که اهل فسا بود می گفت: «قبل از جنگ درکشورکویت به مکانیکی اشتغال داشتم. آن زمان به نمازم اهمیت نمی دادم، ولی روزی تصمیم گرفتم نمازم را همیشه بخوانم. اتفاقاً روز اولی که نماز خواندن را شروع کرده بودم یک گالن ۴ لیتری محتوی بنزین آتش گرفت. خواستم آتش را خاموش کنم که پایم سوخت و دیگر نمازن خواندم!»

از فرصت استفاده کردم و با نقل حکایتی از پیامبر اکرم(ص) که پدرم در مسجد نقل کرده بود، او را در عالم رفاقت به خواندن نماز ترغیب کردم او نیز که به پیامبر(ص) اعتقاد و به من نیز علاقه داشت از آن تاریخ دوباره نماز خواندن را شروع کرد.