ترور مردم عادی بهجرم مخالفت با جنایات منافقین+ سند
گروه ساجد دفاعپرس: ملت ایران سالهاست که حوادث مختلفی را پشتسر گذاشتهاند؛ از جنگ تحمیلی هشتساله گرفته تا جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و فتنههای مختلف که توسط گروههای تروریستی و اتاقهای فکر بیگانگان طراحی شده بود؛ اما این ملت، با بصیرت و حضور بهموقع خود در میدان، در هر یک از این بحرانها، مانع از تحقق اهداف دشمن شدهاند که جنایات خونین منافقین دهه ۶۰، یک نمونه از این بحرانهای سازمانیافته علیه ملت ایران بود.
نمونه یکی از این جنایات، اقدام تروریستی اعضای سازمان مجاهدین خلق (منافقین) در سال ۱۳۶۱ است که به ترور ۲ روحانی بهنامهای حجتالاسلام والمسلیمن «سید فرجالله حسینی» و حجتالاسلام والمسلمین «حسن کافی» دست زده بودند؛ اما عجیبتر از این عملیات ترور، دستوری از سازمان مجاهدین خلق به اعضای این سازمان تروریستی در آن دوران پرفراز و نشیب است که بر اساس اعتراف یکی از آنها بهنام «محمد طوری» (عضو واحد عملیاتی سازمان مجاهدین خلق در غرب تهران)، این سازمان تروریستی به آنها تأکید کرده بود: «اگر در موقع عملیات با هرگونه مخالفت مردم عادی، چه لفظی و چه عملی مواجه شدید، بلافاصله اینگونه افراد را ترور کنید»؛ البته این اعتراف، تنها یک نمونه از تلاش تروریستهای سازمان مجاهدین خلق برای ترور مردم عادی است.
بر اساس اعلامیه منافقین درباره این اقدام تروریستی؛ اعضای سازمان مجاهدین خلق، هنگام گشتزنی (برای اجرای عملیات تروریستی علیه مردم عادی که در سند بهعنوان «افراد جزء» به آن اشاره شده است)، این ۲ امامجماعت مسجد را در میدان «رشدیه» تنها بهجرم روحانی بودن ترور کردهاند که بر اثر این اقدام، یکی از این روحانیون بهنام حجتالاسلام «فرجی» به شهادت رسیده و یکی دیگر از آنها بهنام حجتالاسلام «کافی» نیز مجروح شده است؛ همچنین این تروریستها، هنگام فرار از صحنه جرم، بنا به دستوری که از سازمان خود گرفته بودند، در اقدامی ناجوانمردانه خانم «زهرا کردی» را هم تنها به جرم مخالفت با اقدام تروریستی آنها، به شهادت رساندهاند؛ بهطوری که وقتی این خانم صحنه ترور را مشاهده کرده و از وحشت فریاد زده: «وای منافق»، به رگبار بسته شده است.
خاطرنشان میشود؛ منافقین در مسیر اهداف استکبار جهانی و با خیال خام براندازی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران، به دنبال «فاز سیاسی» خود که با فتنه، آشوب و نیرنگ همراه بود، «فاز نظامی» خود را نیز در سه مرحله، در پیش گرفتند؛ چراکه آنها با شکست بنیصدر، با «بن بست» جدی سیاسی ـ تشکیلاتی مواجه شدند؛ بنابراین چنین میپنداشتند که اگر بتوانند جامعه را به آشوب بکشانند و جنگ داخلی راه بیاندازند و از سویی دیگر نیز مهرههای کلیدی نظام و چهرههای خدوم و انقلابی را حذف کنند، میتوانند از این بنبست سیاسی ـ تشکیلاتی نجات پیدا کرده و قدرت را تصاحب کنند. (بیشتر بخوانید).انتهای پیام/ 113
