روایتی از زندگی و شهادت سرباز سیستانی که عشق به وطن را با خون خود امضا کرد

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از زاهدان، شهید «محمد سراوانی قلعه‌کهنه» در اول تیرماه ۱۳۴۵ در خانواده‌ای زحمت‌کش در شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان دیده به جهان گشود. پدرش گل‌محمد با دستان پینه‌بسته و مادرش خیرالنسا با صبر و ایمان عمیق، بنیان‌های اخلاق و مسئولیت‌پذیری را در وجود او نهادند.

محمد از کودکی با ارزش‌هایی، چون صداقت، احترام به بزرگتر‌ها و تلاش برای زندگی شرافتمندانه آشنا شد و در محیطی سرشار از مهر و محبت خانوادگی رشد کرد. او در جامعه محلی به عنوان جوانی آرام، بااخلاق و متین شناخته می‌شد و بسیاری او را الگویی از ادب و نجابت می‌دانستند.

در سال ۱۳۶۲ و در آستانه هفده‌سالگی، پا به عرصه زندگی مشترک گذاشت و با ازدواج خود، صاحب دو فرزند شد. با این وجود، وقتی ندای وطن در اوج جنگ تحمیلی بلند شد، محمد بدون تردید، مسئولیت خطیر دفاع از میهن را پذیرفت و به عنوان سرباز ارتش، راهی جبهه‌های نبرد شد.

همرزمانش از او به عنوان رزمنده‌ای خستگی‌ناپذیر و دلاور یاد می‌کنند که با اخلاص و عشق به وطن، در سخت‌ترین شرایط جنگ ایستادگی کرد.

سرانجام در ششم آذر ۱۳۶۵، در منطقه خرمال عراق، ترکش خمپاره دشمن به قلب این سرباز فداکار اصابت کرد و او را به شهادت رساند. پیکر پاک شهید سراوانی در بهشت مصطفی زاهدان آرام گرفت، اما نام و یاد او همچنان در دل مردم زادگاهش و تمامی ایرانیان زنده است.

شهید محمد سراوانی، نماد ایثار و عشق به میهن، امروز نه تنها یک چهره محلی، که بخشی از تاریخ پرافتخار مقاومت و پایمردی ملت ایران است.

انتهای پیام/