فیلم/ بازدید دانش آموزان میاندورود از مناطق عملیاتی جنوب

نجوای مادر شهید، شبیه زمزمه‌ای است که از عمق یک کوه شکسته بیرون می‌آید. کنار تابوت یا بالای سنگ مزار، آن لحظه که دستش را روی نام فرزندش می‌کشد، انگار تمام سال‌های دلتنگی از میان انگشتانش فرو می‌ریزد. حرف نمی‌زند، دعا نمی‌خواند؛ فقط یک گفت‌وگوی آرام و بی‌صدا میان او و شهیدش جریان دارد. دردش تلخ است، اما نور دارد. حزنش سنگین است، اما امید را خاموش نمی‌کند. این نجوا همان جایی است که مادر، برای چند ثانیه دنیا را کنار می‌گذارد و با فرزند آسمانی‌اش حرف می‌زند. نجوایی که دل خسته‌اش را آرام می‌کند و دل هر شنونده‌ای را می‌سوزاند.