از حلبچه تا حلب، از حلب تا بیروت!

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از اصفهان، سرتیپ پاسدار حاج محمود چهارباغی در روایت خود از شهید حاج عباس نیلفروشان اظهار داشت: عباس نیلفروشان شجاعتی داشت مثال زدنی. کمتر کسی به پایش می‌رسید. هنوز آن روز را خوب یادم هست؛ با هم از یک کوره‌راه در دل حلب عبور کردیم، تقریباً از میان مواضع دشمن. موقع برگشت به عباس گفتم: «بیا از راه دورتر بریم، امن‌تره.» با همان آرامش همیشگی‌اش گفت: «نه، از همون راهی که اومدیم برگردیم. مشکلی نیست.» چاره‌ای جز قبول کردن نداشتم. در مسیر برگشت ماشین‌مان را با خمپاره ۶۰ زدند. خمپاره دقیق خورد کنار لاستیک عقب و پنچر شد. خودمان، اما جان سالم به در بردیم. همان‌جا با عباس، زیر آتش دشمن، در کمترین زمان پنچری را گرفتیم و حرکت کردیم. این فقط یکی از صحنه‌های شجاعت عباس بود. 

همیشه در خط‌مقدم کنار بچه‌های حزب‌الله بود
در عملیات‌های جنوب حلب، عباس همیشه خودش را می‌رساند. او همیشه در خط مقدم کنار بچه‌های حزب‌الله بود، هدایت‌شان می‌کرد و با همان هدایت‌ها بود که مناطق وسیعی از جنوب حلب آزاد شد. حاج عباس طور عجیبی عشق می‌ورزید به بچه‌های حزب‌الله. بیشتر اوقات شب‌ها می‌آمد دفتر من، آنجا می‌خوابید تا صبح برود پیش بچه‌ها و دوباره آخر شب برگردد.

عباس خانواده نمونه‌ای داشت
عباس خانواده خوبی هم داشت. همسر و فرزندان نمونه. بیشتر اوقات بچه‌هایش را با خودش می‌برد. هم در لبنان، هم در سوریه. گاهی که خانواده‌اش را در حرم حضرت زینب (س) یا حضرت رقیه (س) می‌دیدم و می‌پرسیدم عباس کجاست؟ می‌گفتند رفته حلب، تدمر، بوکمال، دیرالزور...! عباس همیشه در صحنه بود، همیشه، همه‌جا بود. او از نوجوانی تا روز‌های آخر، دنبال شهادت بود؛ چه در بیابان‌های ایران و کردستان، چه در سوریه و لبنان. نهایت آرزوی عباس شهادت بود.

دیدار آخرمان در دفتر قرارگاه خاتم بود
بار آخری که دیدمش، آمد دفترم در قرارگاه خاتم. گفتم: «عباس چه خبر؟» گفت: «حاج محمود، همین امروز به من اعلام کردند که بروم لبنان، جای آقای زاهدی.» گفتم: «کی گفت؟» گفت: «سردار سلامی.» گفتم: «چیکار می‌کنی؟ کی میری؟» گفت: «همین امروز بعدازظهر.» آمد، نماز خواند، من هم پشت سرش نماز خواندم. ناهار خورد و رفت سمت فرودگاه، به عنوان نماینده ایران در حزب‌الله. بعد از آن دیگر ندیدمش، فقط تماس تلفنی داشتیم.

آخرین بار توی گلستان شهدا دیدمش، موقع تششیع جنازه‌اش
 آخرین تماس‌مان از بیروت بود. گفتم: «عباس کجایی؟ شنیدم اومدی ایران و به من سر نزدی؟ کی ببینمت؟» گفت: «دفعه بعد ان‌شاءالله بیا گلستان شهدای اصفهان. من اونجام.» خودش می‌دانست که روز‌های آخرش است. همین هم شد. چند روز بعد، عباس را دیدم، توی همان اصفهان، موقع تشییع جنازه‌اش. او به آرزویش رسید؛ در یکی از بهترین نقطه‌های کره زمین، کنار شهید خرازی و حاج احمد کاظمی!

او نگاه جدی به آموزش نیرو‌های مسلح داشت
 عباس؛ انسان شجاع، متدین، ولایتمدار، عاشق رهبری و شاعر خوبی بود. دست‌خط قشنگی داشت. تئوریسین برجسته‌ای بود در طرح‌های عملیاتی. دقیق می‌دانست در منطقه چه باید کرد و چطور به چیدمان نیرو‌ها رسید. او تجربه‌اش از دفاع مقدس و آموزش را در جبهه مقاومت به کار گرفت و موفق بود. هر جا می‌رفت، توانمند و مؤثر بود. تا وقتی ایران بود، از تدریس دست نمی‌کشید. در دافوس، دانشگاه امام حسین، هر وقت فرصتی داشت، جوانان را تربیت می‌کرد. همیشه نگاهی جدی به آموزش نیرو‌های مسلح داشت.

بزرگ‌ترین دغدغه عباس، شکست اسرائیل بود
 بزرگ‌ترین دغدغه عباس شکست اسرائیل و توانمندسازی حزب‌الله بود. تلاش می‌کرد حزب‌الله با هرتوانی در برابر دشمن صهیونیستی بایستد. او با کمک حاج قاسم سلیمانی عزیز، که علاقه زیادی به عباس داشت، توانست حزب‌الله را تقویت کند. دغدغه‌ای که الحمدلله تا امروز محقق شده است.

خیلی‌ها او را بعد از شهادتش شناختند
 در طول همه این سال‌ها، هیچ‌جا اسم حاج عباس نبود. اصلا خیلی‌ها عباس را بعد از شهادتش شناختند. عباس از نوجوانی در نوک پیکان بود. او تمام وجودش را برای همه عملیات‌ها می‌گذاشت، اما به واقع اصلا دنبال دیده شدن نبود. با این‌که جایگاهش در سطح ملی بود و نیروی زمینی، نیروی هوایی، دریایی و مقاومت سپاه را در دست داشت، اما واقعاً گمنام بود. کسی حاج عباس نیلفروشان را نشناخت تا خبر رسید که بزرگی از خطه اصفهان به شهادت رسید! او رفت و غبطه به جایگاهش برای ما ماند!

انتهای پیام/