یادداشت/ اسماعیل یکتایی لنگرودی
جبههای به وسعت یک ملت؛ روایت میدانهایی که هرگز خالی نشدند
بعثت پرافتخار این روزهای مردم ما برگرفته از همان الگوی تکرارشونده یادگار مولا و مقتدا و امام شهیدمان است که هر زمان کشور درگیر فتنه و آشوب میشد، کافی بود فراخوان بدهد تا مردم خیابانها را پر کنند و توطئهها را خنثی کنند.
گروه استانهای دفاعپرس _ «اسماعیل یکتایی لنگرودی» از جانبازان ۷۰ درصد دفاع مقدس گیلان؛ دنیا این روزها حیرتزدهٔ ایران است. انگشت به دهان مانده از «خیابانِ» ایران.
اما ایرانیان به این روزها عادت دارند. ملت ایران در حیات نورانیاش روزهایی این چنین را بسیار دیده و در آن زندگی کرده است.
دستههای مردمی که این شبها به خونخواهی رهبر و امام شهیدشان به خیابانها آمدهاند، برگرفته از همان الگوی محرم و خرداد سال ۱۳۴۲ است، همان روزهایی که هیئات و دستههای مردمی به فرمان آقا سید روحالله خمینی در روزهای پرخفقان رژیم شاه بیرون آمدند و اسلام را فریاد زدند.
فریادهای بغضآلود این روزهای ملت ما برگرفته از همان الگوی روزهای پرالتهاب انقلاب ۱۳۵۷ است، زمانی که مردم شبها بر بام خانهها فریاد الله اکبر سر دادند و روزها علیه رژیم پهلوی تظاهرات کردند که شاه را هراسان و مستأصل و ناامید نموده و از کشور فراری دادند.
صفوف داوطلبان مردمی برای حضور در ایست بازرسیها برگرفته از همان الگوی کمیتههای انقلاب اسلامی است. کمیتههایی که از فردای پیروزی انقلاب اسلامی، با پاسداری شبانهروزی از کشور در هر کوچه، محله و خیابان، انقلاب نوپایشان را در مقابل کودتا و شورش ضدانقلاب، ساواکی، گروهکی، تجزیهطلب و دشمن خارجی حفظ کردند.
تشییع باشکوه این روزهای مردم از شهدایمان برگرفته از همان الگوی عشق امت به نظام اسلامی است که هر زمان دشمنان اسلام بزرگان و مسئولان و متفکران انقلاب مان را شهید میکردند، مردم خودجوش و سرازپانشناخته، به خیابانها میریختند و از نظام و انقلاب دفاع میکردند.
حضور مداوم مردم باوفای ما در تجمعات شبانه و روزانه، زیر بمباران دشمن آمریکایی صهیونی، برگرفته از همان الگوی دوران موشکباران و بمباران شهرها در دههی شصت است که مردم هیچ گاه پشت جبههها، نمازجمعهها، راهپیماییها و از همه مهمتر، شهرها را علیرغم تهدیدهای موشکی صدام خالی و ترک نکردند.
رحمت خدا بر امام شهیدمان، خامنهای عزیز، که سال ۱۳۹۹، در چهلمین سالگرد شروع جنگ، اهمیت پشت جبهه را اینطور تشریح کرد و به مردم ایران بالید: همه که نمیتوانند تفنگ دست بگیرند؛ رغبتها و تمایلات و تواناییها مختلف است؛ بعضیها پشت جبهه میتوانند نقش بیافرینند و نقش آفریدند.
اوّلاً کمکهای مالی، آذوقهرسانیها که مهم بود و بسیار تأثیر داشت، تا رسیدگی به مجروحان، تا بدرقهی باشکوه شهیدان. بنده بارها گفتهام اگر از شهدا یک چنین تکریمی و احترامی نمیشد، شوق شهادت این جور در دلها مشتعل نمیشد، آن طوری که شد.... حمایتهای فرهنگی و تبلیغاتی، از شعر و شعار تا خنثیسازی عملیّات روانی دشمن، تا پذیرایی و اسکان جنگزدهها، تا ماندن مردم برخی از شهرها زیر موشکباران دشمن مثل دزفول؛ یکی از موارد افتخارآمیز پشت جبهه، همین ماندن مردم اهالی بعضی از شهرها است؛ چه در کردستان، چه در خوزستان و در سایر استانها؛ در بعضی از شهرها مردم در شهر ماندند با اینکه شهر محل تهاجم شدید پیوستهی دشمن بود.
لبیک این روزهای مردم به ندای رهبر شهید و رهبر حاضرمان برای حفظ ایران اسلامی برگرفته از همان الگوی جنگ تحمیلی ۸ ساله با حزب بعث عراق است که هرگاه جبههها نیاز به حمایت و حضور رزمندگان میشد، با یک سخنرانی امام خمینی، مردم و رزمندهها از اقشار مختلف از هر شهر و روستای کشور، بسوی جبههها پرواز میکردند.
خیابانهای پر از مردمِ عاشق و دلخون از شهادت رهبرمان برگرفته از همان الگوی روزهای رحلت امام راحل است که مردم تا یک سال حرم امام محبوب شان را خالی نگذاشتند و گرد شمع وجود او میگشتند.
بعثت پرافتخار این روزهای مردم ما برگرفته از همان الگوی تکرارشونده یادگار مولا و مقتدا و امام شهیدمان است که هر زمان کشور درگیر فتنه و آشوب میشد، کافی بود فراخوان بدهد تا مردم خیابانها را پر کنند و توطئهها را خنثی کنند.
کتاب تاریخ درخشان ایران اسلامی سرشار است از این ایامالله. این روزها همان الگوهای تجربهپسداده ملت است که ایران امروز را حفظ میکند.
ملت ایران سالهاست این روزها را تمرین کرده و تا به امروز برابر وعده به حق امام شهیدمان، مردم عزیز ایران را به ملتی مبعوث برای رسیدن به اتفاقی بزرگ وعده داده است. یادمان باشد برای ایران، هر روزِ این جنگ، یومالله است.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
