چه زمانی عذاب الهی بر کودککشان نازل میشود؟
گروه استانهای دفاعپرس ـ «مهران احدی لاهرودی»: اخیراً آسمان منطقه از آتش موشکهای آمریکایی و اسرائیلی پوشیده شده است. در این روزها، مدارس، بیمارستانها و خانههای مسکونی در ایران هدف قرار گرفتهاند. دلخراشتر از همه، صحنههای شهادت زنان و کودکانی است که هیچ نقشی در این درگیری نداشتند. اما معمای بزرگی برای میلیونها نمازگزار شبهای قدر وجود دارد: اگر خداوند وعده «نصرت» و «عذاب مستکبران» را داده، پس چطور با این حجم از جنایت بر کودکان و زنان، هنوز صاعقهای بر کاخ سفید و کِنِست فرود نیامده؟ پاسخ در یک سنت الهی شگفتانگیز نهفته است: «إمْهَال» نه «إهْمَال».

در ادبیات قرآنی، «إمْهَال» به معنای مهلتدادن است، درحالیکه «إهْمَال» یعنی رهاکردن و نادیدهگرفتن. خداوند در آیه ۱۷۸ سوره آلعمران میفرماید: «وَلا یَحْسَبَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِی لَهُمْ خَیْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ». این مهلت، هدیه به دشمن نیست؛ بلکه سنت «استدراج» است. یعنی خداوند دشمن را پلهپله در گناه بالا میبرد، تا جایی که دیگر راه بازگشتی نماند و سقوط، حتمی و هولناک شود. هر جنایت جدیدی که در میناب، اهواز یا تهران رخ میدهد، دشمن را یک پله به سقوط نهایی نزدیکتر میکند.
جنایت بر کودک و زن؛ آخرین پلههای نردبان استدراج
این روزها، رسانههای جهان تصاویر دلخراشی از مادران شهید شده در آغوش فرزندانشان، و دختران مدرسهای زیر آوار درسومشق منتشر کردهاند. از منظر سنت الهی، این جنایتها «پلههای نهایی» استدراج هستند. زیرا قرآن صراحتاً میگوید: «وَلا تَقْتُلُوا أَوْلادَکُمْ مِنْ إِمْلاقٍ».
اگر کشتن کودکان حتی بهخاطر فقر حرام است، چه برسد به کشتن آنها با موشکهای هدایتشونده ساخت پنتاگون؟ آمریکا و اسرائیل با این جنایتها، نه فقط قوانین بینالمللی که قوانین آسمانی را نیز زیر پا گذاشتهاند و این، همان گناهی است که عذابش نزدیک است.
در روزهای سخت جنگ، بسیاری از رزمندگان و خانواده شهدا سؤال میکنند: «خدایا، چرا سکوت کردهای؟» پاسخ در منطق «ابتلا» و «امتحان» نهفته است. اگر هر جنایتی با عذاب فوری پاسخ داده میشد، دیگر جایی برای تمییز صفوف مؤمنان از منافقان باقی نمیماند. خداوند در همین روزها میخواهد ببیند چه کسی در اوج حملات موشکی و شهادت کودکان، صبور است و چه کسی دچار یأس میشود. سنت استدراج، زمین بازی امتحان را گستردهتر کرده است. صبر شما، ایمان شما، همان سلاحی است که دشمن را به سقوط نزدیک میکند.
نشانههای نزدیکشدن سقوط در میدان جنگ

این روزها، نشانههای تحقق وعده «سَیُهْزَمُ الْجَمْعُ وَ یُوَلُّونَ الدُّبُرَ» آشکار شده است. پهپادهای ایران که پدافند آمریکا از شناسایی آنها عاجز بود، قلب تلآویو را لرزاند. ناوهای آمریکایی در خلیجفارس، برای اولینبار پس از دههها، عقبنشینی تاکتیکی انجام دادند. متحدان منطقهای اسرائیل، یکی پس از دیگری فاصله خود را اعلام میکنند. اینها همه نشانههای «استدراج» است: آنقدر قدرت میدهیم تا سقوطش تماشایی شود. آمریکا و اسرائیل گمان میکنند در اوج قدرتاند، غافل از اینکه هر موشکی که به مدرسهای در ایران میخورد، یک پله به سقوطشان نزدیکتر میشود.
قرآن پر است از نمونههای استدراج. فرعون که کودکان بنیاسرائیل را سر میبرید و زنانشان را به کنیزی میگرفت، خداوند چنان مهلتش داد که رود نیل را شکافت. اما وقتی به اوج طغیان رسید، در همان آب غرق شد. نمرود که مدعی خدایی بود، با پشهای به هلاکت رسید.
آمریکای امروز با کشتن زنان و کودکان ایرانی، و اسرائیل با بمباران بیمارستانها، تصویر مدرن همان فرعونها هستند. مهلتی که میبینند، نشانه نجات نیست؛ نشانه نزدیکشدن به لحظه غرق شدن است. خون کودکان، هر قطرهاش فریاد میزند: «أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمِینَ».
از محاصره دریایی تا محاصره تاریخی در روزهای پایانی جنگ
ترامپ تهدید به «محاصره دریایی ایران» میکند، درحالیکه ناوهایش از خلیجفارس فرار کردهاند. نتانیاهو میگوید «ایران را نابود میکنیم»، در حالی که موشکهای ایران پدافند گنبد آهنینش را درهم شکسته است.
این تفاوت، نماد «إمْهَال» است. خداوند به دشمن فرصت میدهد تا با چشم خود ببیند: ملتی که در اوج تحریم و جنگ، زنان و کودکانش را تقدیم کرده، چگونه از دل همان خاک، موشکهای فراصوتی به آسمان پرتاب میکند. این مهلت برای این است که همه عالم ببینند: عزت تنها از آنِ خداست، و نصرت تنها برای صابران است.

خون کودکان و زنان بر زمین ریخته شده، اما وعده الهی نه فراموش شده، نه بهتعویقافتاده. حضرت علی (ع) میفرماید: «لا یَغُرَّنَّکُمْ إِمْهَالُهُ فَإِنَّهُ لَوْ کَانَ إِهْمَالاً لَکَانَ عَذَاباً عَاجِلاً». مهلتدادن خدا شما را نفریبد، زیرا اگر رها کرده بود عذابش فوری میرسید.
به ملت ایران و همه آزادگان جهان میگوییم: تهدیدات ترامپ به تخریب کامل و محاصره دریایی، آخرین جولانهای اسب لگامگسیخته استدراج است. صبح پیروزی نزدیک است. همان صبحی که وعدهدادهشده: «إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ یُورِثُهَا مَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ» و این بار، وارثان، صبورانی هستند که خون کودکانشان فریاد «یَا ثَارَاتِ اللَّهِ» سر میدهد. وعده قریب است. فقط کمی صبر...
انتهای پیام/


