«سرو، سپید، سرخ» استثنایی که یک قاعده است

گروه فرهنگ دفاع‌پرس ـ رسول حسنی ولاشجردی؛ «سرو، سپید، سرخ» عنوان سریالی تلویزیونی است که با ساختاری اپیزودیک، در هر قسمت به روایت داستانی مستقل با محوریت مسائل انسانی و اجتماعی در بستر جنگ رمضان می‌پردازد. کارگردانی قسمت‌های این مجموعه را «بابک خواجه‌پاشا»، «لیلی عاج»، «محمود کریمی»، «دانش اقباشاوی»، «مهدی شامحمدی»، «امیرعباس ربیعی»، «محمد علیزاده‌فرد»، «رضا کشاورز»، «محمد پایدار»، «امیر داسارگر»، «حسن حبیب‌زاده»، «ابوذر حیدری»، «فرزاد رنجبر» و «سید محمدحسین حسینی» برعهده دارند که هر یک با نگاه و سبک خاص خود، بخشی از این روایت کلان را شکل داده‌اند. 

تهیه‌کنندگی قسمت‌های مختلف سریال «سرو، سپید، سرخ» را «محمدرضا شفاه»، «محمدجواد موحد» و «حبیب والی‌نژاد» برعهده دارند. «سرو، سپید، سرخ» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج، سیمافیلم و موسسه فرهنگی هنری اندیشه شهید آوینی است و پخش آن از چهارشنبه ۱۹ فروردین ز شبکه یک سیما آغاز شده است.

«سرو، سپید، سرخ» را باید فارغ از نوع نگاه و نقدی یک اتفاق در تاریخ رسانه ملی و جامعه فرهنگی دانست. سریالی که ساخت آن کمی پس از شروع «جنگ رمضان» آغاز و در دل این جنگ پخش شد، چنین رویکردی در تاریخ تلویزیون سابقه نداشته است و ظهور و بروز این سریال قطعا یک اتاق تازه قلمداد می‌شود که باید آن را ارج نهاد. 

ساخت آثار تلویزیونی و سینمایی و حتی آثاری در حوزه تئاتر معمولا پس از یک رویداد انجام می‌پذیرد. این رویه که مشمول مرور زمان می‌شود به حقیقت واقعه فاصله دارد و متاسفانه گاهی از گزند تحریف و خطا در امان نمی‌ماند. اما «سرو، سپید، سرخ» با وجودی که یک اقدام استثنایی است خود می‌تواند به یک قاعده تبدیل شود این اتفاق که با یک حرکت جهادی و به هنگام، اما بدون شتابزدگی صورت پذیرفته است می‎تواند و باید به الگویی برای موارد مشابه تبدیل شود.

«سرو، سپید، سرخ» را نه از حیث هنری و فرم و محتوا مورد نقد قرار داد بلکه از منظر یک رویداد مهم فرهنگی مورد بحث و بررسی قرار بگیرد. این سریال نشان داد که اصحاب فرهنگ و هنر نیز این قابلیت را دارند که در دل بحران و با حداقل امکانات اثری در خور توجه خلق کنند. کسانی که دستی بر آتش تولید فیلم و سریال دارند می‌دانند که این زمان محدود برای حتی یک تله فیلم به اصطلاح آپارتمانی میسر نیست، چه رسد به یک سریال با این حجم از تنوع داستان و لوکیشن و شخصیت. 

بخصوص آنکه هر قسمت از این سریال مستقلا توسط یک کارگردان ساخته شده است، به همین دلیل «سرو، سپید، سرخ» نشان از این دارد که هنرمندان ایران بدون آنکه وابستگی حزبی و جناحی داشته باشند ـ اتهامی که اغعلب به آنان روا می‌دارند ـ هر کدام برای ایران یک جان‌فدا هستند و در کنار نیرو‌های مسلح، کادر درمان، آتش‌نشان‌ها، بسیج اقشار و مردمی، هنرمندان نیاز در میدان جهاد حضور پررنگ دارند. این حضور نه تنها یک اتفاق مبارک در جامعه هنری، بلکه یک حرکت به یادماندنی در تاریخ «جنگ رمضان» است. 

انتهای پیام/ 161