ما ملتِ امام رضاییم!

گروه استان‌های دفاع‌پرس‌- «غلامرضا بنی‌اسدی» پیشکسوت دفاع مقدس؛ جنگ که شعله می‌کشید و مردان را به معرکه می‌خواند، ما بودیم و امام رضا علیه‌السلام که از حضرتش، رخصت میدان می‌گرفتیم. صحن امام خمینی ـ رواق امام خمینی امروز ـ هشت سال آینه تغزل رزمندگان با حضرت سلطان بود. شکوه رخصت میدان و بعد بازگشت به حرم در هیئت شهید.

جنگ به پایان رسید، اما این رسم فرخنده همچنان در تکرار ماند در شکوه دفاع از وطن و دفاع از حرم و سپس جنگ تحمیلی استکبار جهانی در دو مرحله. باز حرم کانون حرکت بود حتی برای رزمندگانی که در دوردست‌ها پای لانچر‌ها و پدافند بودند. آنان با دل به زیارت می‌آمدند و با زبان دل رخصت میدان می‌گرفتند. این یعنی هرچه هست میان ما و امام رضا (ع) است. جز این هیچ نیست که هرچه غیر این حقیقت باشد باز هم هیچ است.

امروز هم که در میانه جنگ و صلح گرفتار شرایط «نه جنگ، نه صلح» هستیم باز ماییم و حرم و نسبتی که بین امت ـ امامت شکل می‌گیرد. دنیا هم فهمیده است که ما «اهلِ حرم» هستیم. ایران حرم است و ایرانی اهل حرم.

کرامت ذاتی است این اهلیت که باید به ذات و صفات از آن مراقبت کرد. این هم با سلوک در «صراط مستقیم» رضوی میسر است. به فهم کلام راهنمای امام آنجا که می‌فرماید: «الناسُ إنَّما یُحتاجُ بعضُهم إلی بعضٍ، فإذا لم یَتواصَلُوا تَقاطَعوا؛ مردمان، نیازمند یکدیگرند؛ اگر پیوندشان گسسته شود، گرفتار جدایی می‌گردند.»

امامِ رأفت، با کلام و سلوک خود، نسخه‌ای همیشگی برای روز‌های مبهم و سخت پیچیده کشورها، پیچید: همدلی! این هم نه یک واکنش، بلکه یک راهبرد ملی است. در وضعیت «نه جنگ، نه صلح»، دشمنِ بیرونی شاید خاموش باشد ولی حتما به توطئه مشغول است، از سوی دیگر، دشمنِ درونی ـ یعنی بی‌اعتمادی، تفرقه و نگاه‌های جزیره‌ای ـ بیدارتر از همیشه است. جامعه‌ای که هم‌صدا نیست، در برابر امواج بحران اقتصادی، خبر‌های بد، التهاب و ناامیدی جمعی، بی‌پناه می‌شود. امام رضا (ع) ما را کنار هم می‌خواهد. در گفتارش، «ما» بر «من» پیشی داشت. او ما را آموخت که وحدت، تنها در خطابه‌ها نیست، در رفتارِ روزمره است.

امروز که ایران، در شرایطی میان سکوت و فریاد، میان دو مرز امنیت و تهدید، قرار دارد؛ باید «ملت» را از «جمعیت» جدا کرد. ملت، یعنی افرادی که با یکدیگر احساس مسئولیت مشترک دارند، نه صرفاً اقامت در مرز مشترک. جامعه رضوی، جامعه‌ای در شکوه و هیئتِ یک ملت است. حتی اختلاف‌های طبیعی هم با نگاه وحدت ملی مدیریت می‌شود. افرادی که پیشتر به مخالفت با هم برمی خواستند امروز با درک شرایط و برای اهتزاز پرچم، کنار هم می‌نشینند. همدیگر را می‌فهمند وهمدلی می‌کنند.

همدلی، هزینه ندارد، اما بدون آن، هر اصلاحی پرهزینه است. وحدت ملی، سرمایه‌ای است که گذر روزگار اگر آن را فرسوده کند، بازسازی‌اش به آسانی ممکن نیست. بیاییم، چه در فضای جنگ، چه در سکوت صلح، کلام امام را یاد کنیم: «من لم یشکر الناس، لم یشکر الله؛ کسی که مردم را سپاس ندارد، خدا را شاکر نیست»؛ یعنی بی‌اعتنایی به دیگری، نه فقط خطای اجتماعی، که لغزش راهبردی است. از همین امروز، بکوشیم در نقش کوچک خود، این روح را زنده کنیم: با گفتار درست، با رفتار منصفانه، با نوشتاری که پل بسازد نه دیوار. جامعه درگیرِ «نه جنگ، نه صلح»، بیش از گلوله، از بی‌اعتمادی زخمی می‌شود. بیایید مرهم باشیم.

انتهای پیام/