مرده‌خوری امارات در باغ گل/ اولاد زاید یارانه کشاورزان اروپایی را بالا می‌کشد

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس: اتحادیه اروپا سال‌ها است که با هدف حمایت از کشاورزان، حفظ امنیت غذایی و توسعه روستا‌ها اقدام به توزیع یارانه‌در این بخش می‌کند. اما نتایج یک تحقیق جدید نشان می‌دهد بخشی از این منابع کلان، نه به کشاورزان خرد اروپایی، بلکه به جیب یکی از ثروتمندترین خاندان‌های سلطنتی جهان سرازیر شده است.

بررسی مشترک رسانه‌های تحقیقی «دِسموگ»، «گاردین»، «ال‌دیاریو» اسپانیا و «جی‌فورمدیا» رومانی نشان می‌دهد خاندان «آل نهیان» به حاکمان امارات طی شش سال، بیش از ۷۱ میلیون یورو یارانه کشاورزی از اتحادیه اروپا دریافت کرده‌اند؛ یارانه‌هایی که عمدتا برای مزارعی در رومانی، اسپانیا و ایتالیا پرداخت شده و بخش قابل توجهی از محصولات آن نیز برای صادرات به این کشور تولید می‌شود.

بهره‌کشی امارات از یارانه کشاورزی اتحادیه اروپا

این افشاگری در حالی مطرح شده که خاندان «آل نهیان» با ثروتی بالغ بر ۳۲۰ میلیارد دلار، دومین خانواده ثروتمند جهان محسوب می‌شود. اکنون منتقدان می‌پرسند چگونه ممکن است مالیات‌دهندگان اروپایی از طریق بودجه عمومی اتحادیه، عملا به تقویت سرمایه‌گذاری‌های کشاورزی یک حکومت رژیم استبدادی کمک کنند.

در مرکز این پرونده، شرکت رومانیایی «اگری‌کاست» به‌عنوان مالک بزرگ‌ترین مزرعه اتحادیه اروپا با وسعتی معادل ۵۷ هزار هکتار (پنج برابر مساحت شهر پاریس) قرار دارد. این شرکت در سال ۲۰۱۸ توسط گروه کشاورزی «الضحرا» وابسته به امارات خریداری شد و تنها در سال ۲۰۲۴ بیش از ۱۰.۵ میلیون یورو یارانه مستقیم از اتحادیه اروپا دریافت کرد؛ رقمی که بیش از هزار و ۶۰۰ برابر متوسط دریافتی یک مزرعه‌دار اروپایی است.

تحقیقات نشان می‌دهد که این الگوی پداختی تنها محدود به رومانی نیست. شرکت «الضحرا» از سال ۲۰۱۲ مجموعه‌ای از زمین‌ها و شرکت‌های کشاورزی در اسپانیا را نیز خریداری کرده که جمعا به بیش از هشت هزار هکتار زمین می‌رسد. این مزارع طی یک دهه گذشته بیش از پنج میلیون یورو یارانه اروپایی دریافت کرده‌اند. علاوه بر آن، صندوق ثروت ملی امارات موسوم به «ADQ» در سال ۲۰۲۲ شرکت «یونی‌فروتی»، غول تولید میوه که در ایتالیا از یارانه‌های کشاورزی اتحادیه اروپا بهره‌مند می‌شود را نیز خریداری کرد. 

با این حال، مسئله‌ای که حساسیت پرونده را دوچندان کرده، نبود شفافیت در ساختار مالکیت این شرکت‌هاست. اگرچه اتحادیه اروپا موظف است نام دریافت‌کنندگان یارانه را منتشر کند، اما اطلاعات مربوط به مالکان نهایی شرکت‌ها اغلب مبهم یا ناقص است. همین خلا باعث شده بخش بزرگی از سرمایه‌گذاران خارجی و صندوق‌های ثروت ملی که از یارانه‌های اروپایی سود می‌برند، عملا از دید افکار عمومی پنهان بمانند.

ساختار فشل اتحادیه اروپا

ابعاد سیاسی ماجرا حساس‌تر از تراکنش‌های مالی است. رژیم ابوظبی طی سال‌های گذشته به دلیل محدودیت‌های گسترده سیاسی، زندانی کردن فعالان مدنی، سرکوب آزادی بیان و گزارش‌های متعدد درباره شکنجه و نقض حقوق بشر، بار‌ها مورد انتقاد نهاد‌های بین‌المللی قرار گرفته است. اکنون فعالان محیط زیست و گروه‌های مدنی اروپایی معتقدند که تخصیص بودجه عمومی اتحادیه به چنین حکومتی، نه‌تنها با فلسفه حمایت از کشاورزان اروپایی در تضاد است، بلکه به معنای تقویت نفوذ اقتصادی رژیم‌های دیکتاتور در خاک اروپا نیز هست.

منتقدان همچنین ساختار سیاست کشاورزی مشترک اتحادیه اروپا را زیر سوال برده‌اند. این سیستم سالانه حدود ۵۴ میلیارد یورو یارانه در میان کشاورزان توزیع می‌کند و نزدیک به یک‌سوم کل بودجه اتحادیه را به خود اختصاص داده است. البته مشکل اصلی این یارانه، در نحوه محاسبه آن است چرا که عمدتا بر اساس مساحت زمین پرداخت شده و توجهی به تعداد مشاغل ایجاد شده ندارد. در نتیجه، مالکان بزرگ و شرکت‌های عظیم سهم بسیار بیشتری از یارانه دریافت می‌کنند. پیش‌تر نیز تحقیقات «گاردین» نشان داده بود که ۱۷ میلیاردر، بیش از سه میلیارد یورو یارانه کشاورزی دریافت کرده‌اند.

نقش امارات نیز همزمان با بحث‌های اصلاح ساختار سیاست کشاورزی مشترک اتحادیه اروپا دقیقا افشا شده است. در همین راستا، کمیسیون اروپا پیشنهاد داده است که از سال ۲۰۲۸، سقفی معادل ۱۰۰ هزار یورو برای پرداخت سالانه به هر مزرعه‌دار تعیین شود؛ اقدامی که هدف آن محدود کردن سهم مالکان بزرگ از بودجه عمومی عنوان شده است. با این حال، کارشناسان می‌گویند این اصلاحات، تنها بخش کوچکی از دریافت‌کنندگان کلان را تحت تاثیر قرار خواهد داد و ساختار اصلی توزیع نابرابر همچنان حفظ می‌شود.

پشت پرده سرمایه‌گذاری‌های فرامرزی امارات 

در پس پرده این سرمایه‌گذاری‌های گسترده، راهبرد امنیت غذایی امارات قرار دارد. این کشور به دلیل گرمای شدید، کمبود آب و خاک نامناسب، توان تولید داخلی محدودی دارد و تا ۹۰ درصد مواد غذایی خود را وارد می‌کند. در نتیجه، ابوظبی طی دو دهه اخیر به خرید زمین‌های کشاورزی در آفریقا، آمریکای جنوبی و اروپا روی آورده و اکنون نزدیک به ۹۶۰ هزار هکتار زمین کشاورزی در جهان را کنترل می‌کند. بسیاری از محصولات تولیدی این مزارع، از جمله یونجه و خوراک دام، مستقیما برای تامین نیاز صنایع دامداری و لبنیات امارات صادر می‌شوند.

پرونده «آل نهیان» اکنون به نمادی از تضاد‌های درونی سیاست کشاورزی اروپا تبدیل شده است. این سیستم که قرار بود حافظ کشاورزان محلی اتحادیه اروپا باشد، در عمل به ابزاری برای تقویت ابرسرمایه‌داران و بازیگران ژئوپلیتیکی خارجی بدل شده است. در شرایطی که بسیاری از کشاورزان کوچک اروپایی با بحران مالی، خشکسالی و بدهی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، افکار عمومی اروپا بیش از پیش درگیر این سوال می‌شود که: یارانه‌های کشاورزی دقیقا قرار است از چه کسی حمایت کنند؟

انتهای پیام/ ۱۳۴