مجالس روضه؛ آتشفشانی علیه طاغوت
به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاعپرس، رهبر شهید انقلاب اسلامی، امام خامنهای بیش از هشت دهه در این دنیا زیست، ایشان در همه این سالهای پربار و پربرکت روزهای پر فراز و نشیبی را از سرگذراند که لحظه لحظه آن برای ما درس زندگی است، مهمترین ویژگی در زندگی رهبر شهید ما، شهیدانهزیستن ایشان است که میتواند و باید الگوی سبک زندگی ما باشد.
متن زیر که قسمت شانزدهم آن را در ادامه میخوانید، مروری است بر زندگی و زمانه امام شهید حضرت آیتالله خامنهای که پیش از این در کتاب «خون دلی که لعل شد» منتشر شده است.
نقشه امام برای ماه محرم
به دنبال حادثه فیضیه امام غوغا و شور و هیجانی به پا کرد برای افشای اقداماتی که رژیم در مدرسه فیضیه مرتکب شده بود و نیز آگاهی مردم نسبت به نقشه رژیم برای سرکوب علمای دین، پیروان امام تلاشهای خود را گستردهتر کردند سپس امام برای ماه محرم برنامهریزی کرد در این ماه حوزه علمیه از طریق مجلس عزای امام حسین علیه السلام و منبرهای وعاز و ارشادی که به صورت مردمی و گسترده برپا میگردد برای ارتباط با تودههای مردم همه شهرها و روستاها فعال میشود.
برنامه امام بدین ترتیب بود که از روز هفتم محرم خطبا بر بالای منبر کارهای رژیم را افشا کنند و هیئتهای عزاداری مردمی هم از تاسوعا این کار را انجام دهند. برنامه به اطلاع علما و مراجع رسید من هم از جمله کسانی بودم که برنامه را ابلاغ میکردند. امام مرا به مشهد فرستاد تا آقای میلانی و آقای قمی را از تصمیم ایشان مطلع کنم بعد در آغاز محرم رهسپار بیرجند شدم، تا طبق برنامه امام در آنجا دست به افشاگری علیه رژیم شاه بزنم.
نقشه امام برای برانگیختن احساسات تودههای مردم با موفقیت روبهرو شد و مجالس روضه به آتشفشانهایی افتخارآمیز علیه ستم و ستمگران اعم از چاه و اعوان و انصارش درآمد.
در این جو سرشار از خشم و ناخشنودی علیه قدرت حاکمه و لبریز از احساسات و انقلابی اعلام شد که امام در روز عاشورا منبر خواهد رفت دلها همه متوجه قم شد تا ببینند امام چه خواهد گفت در روز موعود، امام سخنرانی تاریخی شگفت آور خود را ایراد کرد به گمان هیچکس خطور نمیکرد امام با این لحن تند و صریح که طی آن تمامی مرزها و قید و بندها را کنار گذاشت سخن بگوید.
عصر عاشورای ۱۳ خرداد ۱۳۴۲ امام به صورت محرمانه بازداشت و به تهران منتقل شد به محض انتشار خبر قیام ۱۵ خرداد به وقوع پیوست و کشتار وحشتناک معروف آن رخ داد. در آغاز، محل بازداشت امام باشگاه افسران تهران بود که چند روزی را در آنجا گذراند سپس ایشان را به سلولی بسیار کوچک منتقل کردند. آنقدر کوچک که امام قادر نبود نماز را در آنجا ایستاده بخواند.
امام در آنجا دو شب ماند و بعداً به زندان دیگری انتقال یافت و دو ماه در آنجا بود. سپس یکباره ایشان را آزاد کردند و مدت یک ریز و نیم آزاد ماند که طی آن در خانهای در تهران اقامت گزید وقتی مردم خبر آزادی ایشان را شنیدند و از محل اقامت ایشان آگاه شدند. گروه گروه و تک تک به سوی آن خانه شتافتند.
چنانکه همه خیابانها و کوچههای منطقه پر از جمعیت شد رژیم احساس خطر کرد لذا امام را به یک محل اقامت اجباری در منطقه قیطریه در شمال تهران منتقل کردند که حدود ۸ ماه در آنجا ماند. در اوایل سال ۱۳۴۳ آزاد شد و به قم برگشت ایشان تا آبان آن سال آزاد ماند و در آن تاریخ به ترکیه تبعید شد.
نخستین زندان من همزمان با دستگیری امام و قیام ۱۵ خرداد بود و دومین زندان من با حضور امام در قیطریه همزمانی داشت من پس از آزادی در آنجا به دیدار ایشان رفتم.
منبع: خون دلی که لعل شد/ خاطرات حضرت آیتالله سید علی خامنهای از زندانها و تبعید دوران انقلاب اسلامی/گردآوری: محمدعلی آذرشب/ مترجم: محمدحسین باتمان غلیچ
انتهای پیام/ 161
