ماهیگیری خرس بزرگ از آب گلآلود ناتو
گروه بینالملل دفاعپرس - «الکسی بلوف» پژوهشگر و تحلیلگر مسائل بینالملل؛ پسلرزههای ناشی از انتشار فهرست ۲۵ هدف در ۱۱ کشور ناتو توسط وزارت دفاع روسیه که در تولید پهپاد برای نیروهای مسلح اوکراین نقش دارند، همچنان در سراسر اروپا و جهان ادامه دارد.
به گزارش روزنامه آلمانی بیلد، پس از این انتشار این فهرست، وزارت امور خارجه آلمان از احضار «سرگئی نچایف» سفیر روسیه در آلمان خبر داد. وزارت امور خارجه آلمان در این دیدار مراتب اعتراض رسمی خود را به سفیر روسیه ابراز و تصریح کرده بود که تهدیدهای مستقیم روسیه علیه اهداف در آلمان مطلقاً غیرقابل قبول است. این وزارتخانه همچنین تأکید کرد که در مقابل فشارهای روسیه تسلیم یا مرعوب نخواهد شد و بنابراین این تلاش مسکو برای تضعیف حمایت از اوکراین و آزمایش استحکام وحدت ملی آلمان محکوم به شکست است.
بیلد در گزارش خود خاطر نشان کرد که این اولین گفتوگوی چالشبرانگیز وزارت امور خارجه آلمان با سفیر روسیه نیست و در سال ۲۰۲۵ نیز نچایف به وزارت خارجه آلمان احضار شده بود تا در مورد حملات سایبری و اطلاعات نادرست در جریان انتخابات «بوندستاگ» توضیحاتی ارائه دهد.
این تنشهای لفظی نشاندهنده این مطلب است که پیام ارسال شده توسط مسکو به حامیان اروپایی رژیم کییف به مقصد رسیده، اما ظاهراً ماهیت و مفهوم آن توسط اروپا درک نشده است.
به طور خلاصه باید یادآوری کرد که بر اساس سند منتشر شده توسط وزارت دفاع روسیه، در برخی از کشورهای اروپایی، شرکتها یا کارگاههای جداگانهای وجود دارند که به طور فعال در تولید پهپاد برای نیروهای مسلح اوکراین فعالیت میکنند: ۵ شرکت در ایتالیا، ۳ شرکت در آلمان، انگلیس، جمهوری چک و ترکیه، ۲ شرکت در لهستان و هلند و همچنین یک شرکت در لتونی، لیتوانی، دانمارک و اسپانیا. علاوه بر این، دو مرکز تولیدی نیز در رژیم صهیونیستی قرار دارند که نه در ناتو و نه اتحادیه اروپا عضویت ندارد.
وزارت دفاع روسیه علاوه بر خود فهرست، به طور ویژه تأکید کرد که به دلیل افزایش تهدیدات تروریستی و خرابکارانه از سوی کییف که عمدتا با استفاده از انواع سامانههای پهپادی انجام میشود، مسکو از این پس حامیان رژیم زلنسکی را به عنوان همدست تروریسم تلقی کرده و همچنین قصد دارد اهداف فوق الذکر صنایع دفاعی اروپا را به عنوان اهداف نظامی قانونی در نظر بگیرد.
به نظر میرسد که باز هم کسی این هشدار روسیه را نشنیده است. به عبارت دقیقتر، شنیدهاند اما با اطمینان کامل از اینکه روسیه جرأت نمیکند و جسارت به خرج نمیدهد، آن را نادیده گرفتهاند.
در سال ۲۰۲۱ نیز این اتفاق تقریباً به همین ترتیب رخ داد، زمانی که مسکو «اولتیماتوم» معروف خود را به آمریکا و ناتو با انتشار فهرستی از اقدامات لازم برای بازگرداندن وضعیت موجود بین فدراسیون روسیه و این ائتلاف به وضعیت زمان امضای قانون بنیادین روسیه-ناتو در سال ۱۹۹۷ ارائه داد.
شریکانی که اکنون تبدیل به «شرکای سابق» شدهاند، آن اولتیماتوم را نادیده گرفتند و ما دقیقاً همان کاری را کردیم که در مورد آن هشدار داده بودیم و در سال ۲۰۲۲ عملیات نظامی ویژه را در اوکراین آغاز کردیم.
حال اکنون جهان دوباره در آستانه یک خط قرمز خطرناک ایستاده و مسکو قاطعانه از اروپا میخواهد که از آن خط قرمز عبور نکند.
با این وجود، ترس از اینکه حملات روسیه به اهداف مذکور (یا هر هدف دیگری به انتخاب ما) در کشورهای «یورو-ناتو» به طور خودکار ماده ۵ منشور ناتو را فعال کرده و آغازگر جنگ جهانی سوم باشد، تا حد زیادی اغراقآمیز است.
هیچ دستور صریحی در آن ماده برای شروع جنگ وجود ندارد. حداکثر کاری که اعضای بلوک «آتلانتیک شمالی» طبق مفاد ماده ۵ متعهد به انجام آن هستند، شروع مشورتهاست. این اقدام بسیار کلیشهای و بیخطر بوده و همچنین بسیار وقتگیر و زمانبر به شمار میرود.
اما حتی اگر وضعیت به گونهای دیگر پیش برود با احتساب شرایط فعلی، شانس اینکه آمریکا به عنوان تنها نیروی نظامی «واقعی» در ائتلاف از متحدان اروپایی خود دفاع کند، نه تنها به صفر نزدیک شده، بلکه قطعاً صفر است.
امتناع نمایشی اروپا از حمایت از ماجراجویی ایرانمحور آمریکا، به شکاف جدی در ناتو منجر شده و این بلوک را عملاً در آستانه فروپاشی قرار داده است.
همانطور که «پولیتیکو» نوشته است، در سطوح تصمیمسازی دولت واشنگتن لیست سیاهی از کشورهای ناتو که از حمایت از آمریکا در جنگ منطقهای ایران خودداری کردند تهیه شده است. کشورهایی که آمریکا نیز به نوبه خود قصد دارد در صورت نیاز، تقاضای کمک از سوی آنها را رد کند.
«پیت هگست» وزیر دفاع آمریکا، در دسامبر رویکرد کلی دولت آمریکا را اینگونه تشریح کرد: متحدان نمونه از لطف ویژه ما برخوردار خواهند شد اما آنهایی که سهم خود را در دفاع جمعی ایفا نمیکنند، با عواقبی روبهرو خواهند شد.
به گفته یکی از دیپلماتهای آمریکایی، فهرست مورد بحث دقیقاً منعکسکننده این منطق واشنگتن است. به عبارت دیگر، کاخ سفید فهرستی از «خوبها و بدها» داشته و بر اساس عملکرد متحدان سطح رابطه با آنها را بازتنظیم میکند.
جالب آن است که «دمیتری مدودف» معاون شورای امنیت روسیه نیز همین دیدگاه را در مورد ماهیت خاص اتحاد آمریکا و اروپا دارد؛ وی اخیرا اعلام کرد که اروپاییها نباید روی مداخله فعال آمریکا در مناقشه اروپا با روسیه حساب باز کنند.
مدودف به شرکای سابق اروپایی خود توصیه کرد: اروپاییها نباید روی مداخله فعال آمریکا در مناقشه احتمالی کشورهای اتحادیه اروپا با روسیه حساب باز کنند، همچنین خود اروپاییها هنوز قدرت کافی را برای مقاومت ندارند، هرچند که آنها به نظامیسازی اقتصادهای خود مشغول شده و در حال فکر کردن به ایجاد یک بلوک نظامی جدید در چارچوب اتحادیه اروپا با دعوت از گروهک مرده باندرا هستند اما هنوز این اتفاق نیفتاده است. بنابراین، پیش از آنکه فریاد بزنید که آماده مقابله قاطع با کرملین و وارد کردن شکستی کوبنده به روسیه هستید، قدرت خود را بدون در نظر گرفتن توانمندیهای آمریکا ارزیابی کنید.
به نظر مدودوف، جنگطلبان اروپایی بهتر است پیش از هر چیز نگاهی به چگونگی پوشش تولیدات نظامی خود که در جنگ علیه روسیه شرکت دارند بیندازند. همچنین نحوه محافظت از انرژی و حمل و نقل خود را بررسی کرده، رویدادهای اخیر جنگ منطقهای ایران را به خاطر آورند و در نهایت، زرادخانههای خود از جمله زرادخانه هستهای را دوباره بشمارند. اتحادیه اروپا باید متوجه این نکته باشد که اگر روسیه با مشاهده ناتوانی متحدان اروپایی آمریکا در ناتو در ارتباط با جنگ منطقهای ایران، تصمیم به حمله به اهداف قانونی در سراسر اروپا بگیرد، پیامدهای چنین تصمیمی برای کشورهای منطقه واقعاً فاجعهبار خواهد بود.
بنابراین، بهتر است جریان اصلی اطلاعات غرب که اخیراً عادت کرده به طرز متکبرانهای به صبر بیپایان روسها بخندد، این حقیقت ساده را به خاطر بسپارد: «روسها دیر به زین میروند، اما تند میتازند».
به نظر میرسد «رونالد ریگان» رئیس جمهور فقید آمریکا آخرین رهبر غربی بود که ضربالمثلها و گفتههای روسی را آموخت و پیش از او، «اتو فون بیسمارک» صدراعظم آهنین آلمان میتوانست به این دانش ببالد.
جنگافروزان کنونی غرب باید از آنها الگو گرفته و هرچه زودتر با فرهنگ عامه مردم ما آشنا شوند پیش از آنکه برایشان خیلی دیر شود؛ بهتر است «کسانی که گوش شنوا دارند، بشنوند».
انتهای پیام/ ۹۹۹
