رمزگشایی از یک واژه راهبردی؛ «اسرائیل» یک پادگان متخاصم است!

گروه استان‌های دفاع‌پرس- سیده معصومه حسینی؛ ما عادت کرده‌ایم اسمش را «اسرائیل» بشنویم؛ انگار با یک رژیم طبیعی روبه‌رو هستیم. اما در اولین پیامِ رهبر معظم انقلاب در سالگرد رحلت امام خمینی (ره)، یک کلمه، همه چیز را عوض می‌کند: «پادگان». چرا رهبری یک ساختار سیاسی را که ادعای کشور بودن دارد، یک پادگان نظامی نامید؟ این فقط یک تعبیر ادبی یا یک فحش سیاسی نیست؛ این یک تحلیل راهبردی فشرده است که اگر درست باز شود، پرده از بسیاری از معما‌های منطقه غرب آسیا (خاورمیانه) برمی‌دارد.

یک «کشور» حاصل یک هویت تاریخی، فرهنگی و اجتماعی است. مردمش برای زندگی کردن آنجا جمع شده‌اند. اما یک «پادگان» برای چه ساخته می‌شود؟ برای یک مأموریت. سرباز‌های یک پادگان اهل یک سرزمین نیستند؛ از جا‌های مختلف جمع شده‌اند تا یک وظیفه امنیتی_نظامی را برای یک قدرت بالادست انجام دهند.

این یعنی موجودیت «اسرائیل» نه بر اساس حق و تاریخ، که بر اساس یک ماموریت تعریف‌شده از بیرون توجیه می‌شود؛ مأموریت تأمین منافع استعمار در قلب جهان اسلام.

کشور‌ها ارتش دارند، اما پادگان‌ها خودشان متعلق به یک ارتش بزرگ‌تر هستند. ارتش یک کشور از منافع ملی آن دفاع می‌کند، اما نیرو‌های مستقر در یک پادگان، از منافع قدرتی که آنها را آنجا مستقر کرده دفاع می‌کنند. این یعنی «اسرائیل» اساساً یک «کشور» با حاکمیت مستقل نیست، بلکه یک پایگاه پیش‌ران برای نظام سلطه و در رأس آن آمریکاست که در سواحل شرقی مدیترانه کاشته شده. «به همین دلیل، تمام جنگ افروزی‌های این رژیم، نه برای دفاع از خود، که برای انجام مأموریت یک پادگان در قبال ارباب آمریکایی‌اش صورت می‌گیرد.

مهم‌ترین ویژگی یک پادگان، موقتی بودن و بی‌ریشگی آن است. یک شهر تاریخی با ریشه‌های فرهنگی‌اش زنده است، اما یک پادگان را می‌شود جمع کرد و جای دیگری برد. این توصیف، عمق راهبردی «فلسطین» را در مقابل سطحی‌بودن «اسرائیل» نشان می‌دهد. یک طرف، ملتی ریشه‌دار با هزاران سال تاریخ است و طرف دیگر، یک پادگان موقت با چند دهه عمر. این یعنی نبرد، نبرد «ریشه» و «پادگان» است و تاریخ نشان داده ریشه همیشه پیروز است.

وقتی رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله امام «سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای» از «پادگان» حرف می‌زنند، دارند لنز دوربین تحلیل ما را عوض می‌کنند. از ما می‌خواهند دیگر گول ظاهر را نخوریم با این لنز جدید، دیگر «اسرائیل» یک همسایه قدرتمند نیست که باید با آن کنار آمد؛ یک پادگان متخاصم است که روی خاک اشغالی یک ملت زنده ساخته شده. مأموریتش ایجاد ناامنی است و ذاتش موقتی بودن؛ و مهم‌ترین وظیفه هر نیروی آزادی‌خواه، نه مذاکره، که برچیدن این پادگان و بازگرداندن آن سرزمین به صاحبان اصلی‌اش است.

انتهای پیام/