هدف امام حسین (ع) گنجینه‌ای برای تمام بشریت است

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، قیام شکوهمند و جاویدان عاشورا بزرگترین قیام انسان‌ساز و روشن‌ترین دلیل شناخت جبهه کفر و ایمان است. امام حسین (ع) که حجت و قائم به امر خداوند است به همه ما آموخت که در مسیر حق راه بی‌طرفی وجود ندارد، ما باید در جبهه حق باشیم و هر راهی غیر از این راهی باطل است هر چند که در لشکر کفر نباشیم.

بعد از قیام عاشورا، قیام‌های متعددی روی داد که به تاسی از سیدالشهدا (ع) شکل گرفت، از قیام توابین و قیام مختار برای خونخواهی از شهدای کربلا تا قیام زید بن حسن (ع) و از قیام سربداران در سبزوار و نهضت جهانی امام خمینی (ره) همگی قیام لله بودند، اما تنها این قیام امام خمینی (ره) بودند که تحت عنوان انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، چرا که امام راحل تنها نگاه به گذشته نداشت، بلکه هدف غایی ایشان زمینه‌سازی برای ظهور بود چنان که هدف امام حسین (ع) نیز صیانت از گنجینه امامت و سپردن این امانت به امام بعد از خود تا در نهایت به دست امام زمان (عج) برسد.

بزرگترین خصیصه امامین انقلاب این بود درکی عمیق و چند بعدی از قیام عاشورا داشتند که این امر سبب اقتدار انقلاب اسلامی شده است، وظیفه همه ما و فرزندان ما نیز چیزی جز این نیست که از موهبت الهی یعنی انقلاب اسلامی صیانت و پاسداری کنیم و این امر مهم جز با شناخت قیام عاشورا ممکن نیست به مناسبت ایام محرم و صفر مواضع و دیدگاه‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر می‌شود که قسمت دوم آن را در ادامه می‌خوانید:

ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)؛ ﺍﻟﮕﻮى ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ

ﺩﺭ ﺧﻼﻝ ده‌ها ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﺧﺼﻮﺻﻴﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﺖ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻪ ﺑﺮﮐﺖ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻗﺮآﻥ ﻭ ﺍﻫﻞﺑﻴﺖ: ﺍﺯ آﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ، ﯾﮑﻰ ﻫﻢ ﺍﯾﻦﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎى ﺑﺰﺭگ ﻭ ﺩﺭﺧﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺍى ملت‌ها، ﺍﻟﮕﻮ ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﺷﻤﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ؛ ملت‌هاى ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴﺘﻰ ﺭﺷﺤﻪﯾﻰ ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻖ می‌کنند، ﺑﺰﺭگ می‌کنند، ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ می‌کنند، ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻨ ﮑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻤﻮﻣﻰ نسل‌های‌شان ﺭﺍ ﺑﻪ آﻥ ﺳﻤﺘﻰ ﮐﻪ می‌خواﻫﻨﺪ، ﺟﻬﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎن‌ها ﻭ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎى ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ، آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ می‌کنند. ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ملت‌ها ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﺑﻪ ﺩﯾﺪﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎى ﺑﺰﺭگ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﺑﻰﻧﻈﻴﺮى اﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ آﻧﻬﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺎﻋﺒﺪﺍﷲ (ع) ﭘﻴﺸﻮﺍى ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺰﺭگ تاریخ بشر است.

ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻤﻮﻟﻰ درس‌های ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)

ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍى ﺷﻴﻌﻪ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍى ﻣﺴﻠﻤﺎن‌ها، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍى ﺍﺣﺮﺍﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭﺱ ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﻫﺒﺮ آﺯﺍﺩىﺑﺨﺶ ﻧﻬﻀﺖ ﻫﻨﺪ ﺩﺭ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ، ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺳﻢ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺭﺍ آﻭﺭﺩ؛ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻭ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻢ؛ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻫﻨﺪﻭ ﺑﻮﺩ؛ اصلا ﻧﺒﻮﺩ. ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦﻃﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺟﺮﺍى ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ. ﺷﻤﺎ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﺩﺍﺭ ﯾﮏ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺫىﻗﻴﻤﺘﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪى ﺑﺸﺮﯾﺖ می‌تواﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ کند.

ﺩﺭﺱ ﺍﺻﻠﻰ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ

ﺍﮔﺮ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻖ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﯾﺪ، ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺸﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ می‌تواﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻪى ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﻰﻋﺒﺪﺍﷲ (ع)، ﺍﺯ آﻥ ﺭﻭﺯى ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﮑﻪ آﻣﺪ، ﺗﺎ آﻥ ﺭﻭﺯى ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼ ﺷﺮﺑﺖ ﮔﻮﺍﺭﺍى ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻧﻮﺷﻴﺪ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﺪ ﺩﺭﺱ ﻣﻬﻢ ﺑﺸﻤﺎﺭﺩ. ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﺩﺭﺱ؛ می‌شود ﮔﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﺩﺭﺱ ﻫﺴﺖ. ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩى آﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ، ﯾﮏ ﺩﺭﺱ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ می‌گوﯾﻢ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﺪ ﺩﺭﺱ، ﯾﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺪﺍﻗﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﻢ، ﺍﺯ آﻥ می‌شود ﺻﺪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭ ﺳﺮﻓﺼﻞ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ آﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍى ﯾﮏ ﺍﻣﺖ، ﺑﺮﺍى ﯾﮏ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻭ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭ، ﺑﺮﺍى ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩى ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻗﺮب ﺑﻪ ﺧﺪﺍ، ﺩﺭﺱ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ، ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪى ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ، ﺍﯾﻦﮔﻮﻧﻪ می‌درخشد. ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﺋﻤﻪ ﻭ ﺷﻬﺪﺍ ﻭ ﺻﺎﻟﺤﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﯾﺪ! ﺍﮔﺮ آﻧﻬﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﯾﻦ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ می‌درخشد.

ﻭ ﺍﻣﺎ آﻥ ﺻﺪ ﺩﺭﺱ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﮐﻨﺎﺭ؛ ﯾﮏ ﺩﺭﺱ ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ آﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻋﺮﺽ ﮐﻨﻢ. ﻫﻤﻪى آﻧﻬﺎ ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻣﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ؟ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) می‌گفتند: ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻭ ﻣﮑﻪ ﻣﺤﺘﺮﻣﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﯾﻤﻦ، آﻥ ﻫﻤﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺴﺖ؛ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪﯾﻰ ﺑﺮﻭﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﺰﯾﺪ ﮐﺎﺭى ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﯾﺰﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﮐﺎﺭى ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ! ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﯾﺪ، ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ؛ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻴﺪ، ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﻨﻴﺪ! ﭼﺮﺍ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﯾﺪ؟ ﻗﻀﻴﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﯾﻦ، آﻥ ﺳﺆﺍﻝ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ آﻥ ﺩﺭﺱ ﺍﺻﻠﻰ است.

ﺗﺒﻴﻴﻦ ﺩﺭﺱ ﺍﺻﻠﻰ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ

ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺪﻑ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ ﺑﮕﻮﯾﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ آﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ، ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ ﯾﮏ ﻭﺍﺟﺐ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺯ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺩﯾﻦ. ﻭﺍﺟﺒﻰ که ﺩﺭ ﺑﻨﺎى ﮐﻠﻰ ﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮى ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﻼﻡ، ﺟﺎى ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺟﺐ، ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻬﻢ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﻋﻤﻞ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻋﺮﺽ می‌کنم ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻋﻤﻞ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ می‌کرد، ﺗﺎ ﺩﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍى ﻫﻤﻪى ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﻣﺜﻞ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩ؛ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍى ﻫﻤﻪى ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﺳﻼﻡ ﺷﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺣﮑﻤﺶ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ؛ ﯾﺎ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺟﻬﺎﺩ ﻓﻰﺳﺒﻴﻞﺍﷲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍى ﻫﻤﻪى ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺸﺮ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺷﺪ. ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪى ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌گرفت ﺗﺎ ﺩﺭﺳﻰ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍى ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺍى ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺎﺷﺪ.

ﮐﺎﺭى ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ، ﻧﺴﺨﻪى ﮐﻮﭼﮑﺶ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ؛ ﻣﻨﺘﻬﺎ آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪى ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪى ﺣﮑﻮﻣﺖ. ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﻓﺮﻗﻰ نمی‌کند. ﻫﺪﻑ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻣﺎ ﯾﮑﻰ ﺑﻮﺩ. ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ، ﺍﺳﺎﺱ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺣﺴﻴﻨﻰ (ص)، ﺑﺨﺶ ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺷﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﻪى ﻣﻬﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﻪﻫﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺳﺖ. ﭘﺲ ﻫﺪﻑ، ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺻﺤﻴﺢ. ﭘﺲ می‌تواﻧﻴﻢ ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ ﺟﻤﻊﺑﻨﺪى ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﮕﻮﯾﻴﻢ: ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ آﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﺑﻨﺎى ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﯾﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﺰﺭگ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ.

ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺻﻼﺡﻃﻠﺒﺎﻧﻪ

ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺑﺎﻋﺒﺪﺍﷲ (ع)، ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎب ﺍﯾﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﺻﺤﺒﺖ می‌شد ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻗﺖ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ می‌فهمیدﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ، ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ، ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﯾﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻪ ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭ می‌چسبیدند؛ ﮐﻤﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﻋﺪﻩﯾﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع)، ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺍﯾﻄﻰ، ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺍﺻﻞ ﻗﺪﺭﺕ ﻃﺎﻏﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍى ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎن‌ها ﺍﺯ ﺳﻠﻄﻪى ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻫﺮﯾﻤﻨﻰ ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭﺕ، ﻭﺍﺟﺐﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ اﺳﺖ.

ﺑﺪﯾﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ می‌ماند ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﻫﻞﺑﻴﺖ (ع): ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ می‌کرد، ﻋﺪﻩﯾﻰ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ می‌داد. ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﺍى ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭى ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻋﺮﺍﻕ ﺣﺮﮐﺖ می‌کرد، ﺍﺯ ﻫﻤﻪى ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ می‌ماند؛ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ نمی‌توانستند ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻫﺪ؛ ﺍﺣﺎﺩﯾﺚ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺭﺍ نمی‌توانستند ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮕﻮﯾﺪ؛ ﺣﻮﺯﻩى ﺩﺭﺱ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﻭ ﺗﻌﻄﻴﻞ می‌شد ﻭ ﺍﺯ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺍﯾﺘﺎﻡ ﻭ ﻣﺴﺘﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﻓﻘﺮﺍﯾﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪﺑ ﻮﺩﻧﺪ، می‌ماند. ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪﯾﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌داد. ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪى ﺍﯾﻦ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﺭﺍ ﻓﺪﺍى ﻭﻇﻴﻔﻪى ﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﺮﺩ؛ ﺣﺘﻰ آﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪى ﻣﺒﻠﻐﻴﻦ ﻭ ﮔﻮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﻫﺴﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺞ ﺑﻴﺖﺍﷲ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍى ﺣﺞ می‌رفتند، ﺍﯾﻦ ﻓﺪﺍى آﻥ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺷﺪ.

آﻥ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻮﺩ. ﯾﻌﻨﻰ آﻏﺎﺭﻩ ﯾﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺟﻮﺭ؛ ﻗﺪﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ می‌پراکند ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎن‌ها ﺭﺍ ﺑﻪﺳﻤﺖ ﻧﺎﺑﻮﺩى ﻭ ﻓﻨﺎى ﻣﺎﺩى ﻭ ﻣﻌﻨﻮى می‌کشاند؛ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺣﺮﮐﺖ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳﺖ.

ﺗﺮک ﺣﺞ ﺑﺮﺍى ﻗﻴﺎﻡ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ

ﺩﺭ ﻫﻤﻪى ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺷﺮﻋﻴﻪ، ﺍﻫﻢ ﻭ ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺖ. ﮔﺎﻫﻰ ﯾﮏ ﭼﻴﺰى ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪى ﺩﻭﻡ ﻗﺮﺍﺭ می‌گیرﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﺧﺎﺭﺝ می‌شود. ﺣﺞ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﯾﺪﯾﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺣﺠﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻤﺮﻩ ﺑﺪﻝ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺒﻼ ﺣﺞ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺣﺞ ﺍﻭﻟﺶ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﺒﻮﺩ، ﯾﻘﻴﻨﺎ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺻﺤﺎب آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺞ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻮﺩ؛ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ، آﻣﺪﻧﺪ. ﭼﻄﻮﺭ ﺷﺪ؟ ﭼﺮﺍ آﻣﺪﻧﺪ؟ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ

ﻣﺎﺟﺮﺍى ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﻣﺠﺎﻫﺪﺕآﻣﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﺒﻬﻪ؛ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪى ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺑﺮﻭﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺧﻼﻓﺖ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻃﻠﺒﺎﻥ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺑﺮﺍى ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎن‌ها ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍى ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻋﮑﺲ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻧﺒﻰ ﻣﮑﺮﻡ ﺍﺳﻼﻡ (ص) می‌خواﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪى ﺩﺭﻭﻧﻰ، ﮐﻪ آﻥ ﺭﻭﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪﻃﻮﺭ ﻋﻤﻮﻡ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻧﮑﺘﻪى ﺩﻭﻡ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻓﺮﺟﺎﻡ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺟﺎﺋﺮ

ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻟﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺯﻝ، آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮى ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ، ﺣﺎﻻ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ، ﻫﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻧﻈﺮﯾﻪى ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ می‌شنوند ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺸﺎﻥ ﺭﺍﺳﺦﺗﺮ می‌شود، ﻫﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﺮ ﺑﻦﯾﺰﯾﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺸﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ نمی‌دانند ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع)، ﺑﺮﺍى ﭼﻪ آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﻫﻢ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻮﺩ. می‌فرماید: ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻗﺪﺭﺗﻰ ﻭ ﺳﻠﻄﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺣﻼﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﻼﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ، ﻋﻬﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﻪ، ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺟﻮﺭ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻴﻨﻪﻭﺭﺯى ﺣﺮﮐﺖ می‌کند ﻭ ﻋﻤﻞ می‌کند، ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﯾﻦ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﯾﺎ ﻋﻤﻞ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﻧﮑﻨﺪ، ﺑﺮ ﺧﺪﺍى ﻣﺘﻌﺎﻝ ﻓﺮﺽ ﻭ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ آﺩﻡ ﺑﻰﺗﻮﺟﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺒﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥﺟﺎﯾﻰ ﮐﻪ آﻥ ﺟﺎﺋﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﺬﺍب ﺍﻭ ﻣﺒﺘﻼ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺘﻢ، ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ، ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺮﻭى ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ، ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺮﺱ آﻥ ﺟﺮﯾﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺮﺳﻰ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ، ﺩﻭﺭ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﻗﻴﺎﻡ؛ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﺳﻼﻣﻰ

ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﯾﮏ ﻧﻈﺎﻡ ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ؛ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺿﻌﻔﺎ ﻇﻠﻢ می‌شد، ﻫﻢ ﺍﺭﺯش‌های ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻫﻢ ﺩﯾﻦ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﭼﺎﺭﭼﻮب ﺑﺮﺍى ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﮐﻠﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ؛ ﺯﺣﻤﺎﺕ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﭘﺎﯾﻤﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﮐﻠﻰ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﺍﯾﻂ، ﯾﮏ ﻭﻇﻴﻔﻪى ﺑﺰﺭگ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ آﺯﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺰﺭگﻣﻨﺶ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ آﻥ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ، آﮔﺎﻩ ﮐﻨﺪ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺴﻠﻂ ﺟﺒﺎﺭ ﻇﺎﻟﻢ ﺷﻬﻮﺕﺭﺍﻥ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻮﯾﺎﺕ ﻭ ارزش‌های ﺍﺧﻼﻗﻰ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ ﻭ ﺑﺎ آﻥ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﮔﻰ، ﻫﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ، ﻫﻢ ﯾﮏ ﺩﺭﺱ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﯾﻦ، ﻣﺴﺌﻠﻪى ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻮﺩ.

ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﯾﮏ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭى ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﮐﺮﺩ، ﺗﮑﻠﻴﻒ ﮐﺲ ﺩﯾﮕﺮى ﻧﺒﻮﺩ، ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ؛ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ می‌کردﻧﺪ، ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻗﻴﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌دادﻧﺪ، ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺭﺍ ﯾﺎﺭى می‌کردﻧﺪ.

ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﻇﻠﻢ؛ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩى ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺑﺎﻋﺒﺪﺍﷲ

ﻗﺒﻞ ﺍﺯ آﻧﮑﻪ ﯾﺰﯾﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﺎﯾﺪ ﻭ ﻇﻠﻢ ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩ. ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺘﻴﺰﻩﮔﺮﺍﻧﻪى ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺟﻮﯾﺎﻧﻪﯾﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻞ آﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩ، ﺍﻣﺎ آﻥﻃﻮﺭى ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ می‌کنم ـ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﺍﻧﺲ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﯾﻦ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻭ ﺑﻘﻴﻪى ﺍﺋﻤﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ می‌رسد ـ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻢ می‌ماند ﻭ ﯾﺰﯾﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻰآﻣﺪ، ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﻦ ﻗﻴﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌داد؛ ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻓﻘﻂ ﭼﻮﻥ ﯾﺰﯾﺪ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ آﻣﺪﻩ، ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ؛ ﻧﻪ، ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻮﺩ، ﺭﯾﺸﻪﺩﺍﺭﺗﺮ ﺑﻮﺩ، ﺩﻋﻮﺍى ﺑﺎ ﯾﺰﯾﺪ ﻧﺒﻮﺩ، ﺩﻋﻮﺍى ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﻇﻠﻢ ﺑﻮﺩ.

ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻇﻠﻢ؛ ﺍﺻﻞ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﻼﻣﻰ

ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ آﻥ ﺍﺻﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻣﻄﺮﺡ می‌شود. ﻇﻠﻢ ﺳﻪ ﺑﻌﺪ ﺩﺍﺭﺩ: ﻇﺎﻟﻢ، ﯾﻌﻨﻰ آﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻇﻠﻢ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌دهد؛ ﻣﻨﻈﻠﻢ، ﯾﻌﻨﻰ آﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻇﻠﻢ ﺑﺮ ﺭﻭى ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌گیرﺩ ﻭ ﻇﻠﻢ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ می‌کند ﻭ ﺳﻮﻡ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ. ﻫﺮ ﺳﻪى ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺷﺮﯾﮑﻨﺪ؛ ﻫﻢ ﻇﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﻨﻔﻮﺭ ﻭ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺍﺳﺖ، ﻫﻢ ﻣﻨﻈﻠﻢ ﯾﻌﻨﻰ ﺳﺘﻢﭘﺬﯾﺮ ﮐﻪ ﻇﻠﻢ ﺭﺍ می‌پذیرد ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ نمی‌کند ﻭ ﻫﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻰﻃﺮﻑ ﮐﻪ ﻣﻰﺑﻴﻨﺪ ﻇﻠﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌گیرﺩ، ﻭﻟﻰ ﺍﻭ ﺣﺮﻑ نمی‌زند.

ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﺸﮑﻴﻞﺩﻫﻨﺪﻩى ﻇﻠﻢ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻇﻠﻢ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ؛ ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻟﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻇﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺍﮔﺮ ﭘﺬﯾﺮﻧﺪﻩى ﻇﻠﻢ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻇﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺍﮔﺮ ملت‌ها ﻭ ﺍﻧﺴﺎن‌هایی ﮐﻪ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻪ ﻇﻠﻢ می‌شوند، ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻇﻠﻢ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻇﻠﻢ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪ، ﻇﻠﻢ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ نمی‌توانند ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

ﻇﻠﻢ، ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻼﻑ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﺎﺩى ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﺎﻗﻰﻣﺎﻧﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﻮﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻇﻠﻢ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ نمی‌ماند. ﻓﺮﺿﺎ ﯾﮏ ﻣﻠﺖ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭ ﻇﻠﻢ ﻗﺮﺍﺭ می‌گیرﺩ، ﺍﮔﺮ ملت‌هاى ﺩﯾﮕﺮ، ﺳﺮﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎى ﺩﯾﮕﺮ، ﺍﻧﺴﺎن‌های ﺑﺰﺭگ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎى ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﻧﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ، آﻧﻬﺎ ﻫﻢ می‌تواﻧﻨﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ، ﻫﺮ ﺳﻪى ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺷﺮﯾﮏ ﺟﺮﻣﻨﺪ؛ ﻫﻢ ﻇﺎﻟﻢ، ﻫﻢ ﺳﺘﻢﭘﺬﯾﺮ، ﻫﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ. ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﺳﺖ.

ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﻴﻢ؛ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺣﺮﻓﻰ نمی‌زنیم. ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻰ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺯ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪى آﺧﺮى ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﻘﺪﺱ ﻭ ﻣﻄﻬﺮ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺍﻋﻠﻰﻋﻠﻴﻴﻦ ﻋﺮﻭﺝ ﮐﺮﺩ، ﻓﺮﻣﺎیش‌های ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﻴﺪﺑﻦﻋﺘﺒﻪ، ﺣﺎﮐﻢ ﻣﺪﯾﻨﻪ آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﻋﺒﺪﺍﷲ بن ﺯﺑﻴﺮ ﺻﺤﺒﺖ می‌کردﻧﺪ؛ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﺒﺮ آﻣﺪ ﮐﻪ ﻭﻟﻴﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻃﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ، ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ، ﺳﺎﻋﺖ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﻭﻟﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ، ﻓﮑﺮ می‌کنی ﺑﺮﺍى ﭼﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟!

ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ: ﻣﻦ ﺣﺪﺱ می‌زنم ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻋﻮﺕ می‌کند ﺑﺮﺍى ﺑﻴﻌﺖ. ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﯾﮏ ﻋﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﻨﻰﻫﺎﺷﻢ ﻭ ﺭﺯﻣﻨﺪﮔﺎﻥ ﺷﺠﺎﻉ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ؛ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ ﻣﻨﺰﻝ ﻭﻟﻴﺪ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻪ آﻥ جوان‌ها ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﺎﺩﺛﻪﯾﻰ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻗﺼﺮ ﻭﻟﻴﺪ ﭘﻴﺶ آﻣﺪ، ﺷﻤﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﯾﺪ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮى ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﻨﻴﺪ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺯﻭﺭ نمی‌شد ﻭ ﺑﻨﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ، ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮى ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻇﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺭﻭﺯﺑﻪﺭﻭﺯ ﻋﺎﻟﻢﮔﻴﺮ می‌شد، ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪى آﺧﺮ. ﺩﺭﺱ ﺑﺰﺭگ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.

انتهای پیام/ 121