تبیین راهبرد شیعه در اولین روز محرّم
گروه استانهای دفاعپرس- حجتالاسلام والمسلمین «موسی سلیمانی» جانشین نمایندگی ولیفقیه در سپاه امام رضا علیهالسلام؛ ریّان بن شبیب در اوّلین روز محرّم بخدمت امام رضا علیه السّلام رسید، آن حضرت در این دیدار توصیه به روزه در اولین روز محرم دارند و در ادامه به حماسه عاشورا میپردازند.

روایت «ریّان بن شبیب» از امام رضا علیهالسلام، نه یک توصیۀ ساده، بلکه یک منشور راهبردی برای شیعه در آغاز سال است. حضرت در این روز، گفتوگو را با پرسشی از روزهداری آغاز کرده، سپس به داستان زکریای نبی و استجابت دعای او در چنین روزی اشاره میکنند و روزه و دعا را کلید اجابت میخوانند.
اما از نیمههای سخن، محور گفتوگو حضرت تغییر میکند. امام، محرم را ماهی معرفی میفرمایند که اهل جاهلیت حتی آن را محترم میشمردند، اما این امّت، هم حرمت این ماه و هم حرمت پیامبر خود را شکستند؛ با کشتن فرزند او، اسارت زنانش و غارت خاندانش. آنگاه با نغمهای تکاندهنده میفرمایند: «خداوند هرگز این کارشان را نبخشد!»
حضرت در این روز، راهبردهای اساسی شیعه در طول تاریخ را اینگونه تبیین میکنند:
۱. احیا از طریق گریه و اشک: امام، گریستن بر حسین علیهالسلام را به گونهای که اشک بر گونه جاری شود، مایۀ آمرزش همۀ گناهان معرفی میکنند.
۲. زیارت برای پاکسازی: زیارت حسین علیهالسلام، نه فقط یک عمل مستحبی، بلکه راه رسیدن به لقای خدا معرّفی شده است.
۳. لعن قاتلان بهعنوان هویتسازی: همراهی با پیامبر در بهشت، در گرو لعن قاتلان حسین است. یعنی تبری، بخش جداییناپذیر تولی است.
۴. آرزوی همراهی با شهیدان: امام به شیعه میآموزد که هرگاه یاد حسین کند، بگوید: «ای کاش با آنان بودم و به فوز عظیم میرسیدم». این نه یک آرزوی بیهوده، بلکه بازسازی پیوند روحی با کاروان شهداست.
۵. هماهنگی عاطفی با اهلبیت: معیار حزن و فرح شیعه، حزن و فرح امامان است. این یعنی تقوای عاطفی، به اندازه تقوای رفتاری مهم است.
۶. ولایتمحوری: در پایان، امام تأکید میکنند: «بر تو باد به ولایت ما» و با مثالی عمیق میفرمایند که دوست داشتن حتی یک سنگ، سبب محشور شدن با آن در قیامت میشود. پس محشور شدن با امامان، ثمرۀ حقیقت ولایت است.
حاصل آنکه امام رضا علیهالسلام در اولین روز سال قمری، چهارچوب یک زندگی شیعی را در عبادت، گریه، زیارت، لعن، آرزوی شهادت، هماهنگی عاطفی با امام و التزام به ولایت ترسیم میکنند.
محرم، آغاز سال است؛ اما بیش از آن، آغاز یک هویت و مسیر است.
انتهای پیام/
