دنیا به نسخه شفابخش امام حسین (ع) احتیاج دارد

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، قیام شکوهمند و جاویدان عاشورا بزرگترین قیام انسان‌ساز و روشن‌ترین دلیل شناخت جبهه کفر و ایمان است. امام حسین (ع) که حجت و قائم به امر خداوند است به همه ما آموخت که در مسیر حق راه بی‌طرفی وجود ندارد، ما باید در جبهه حق باشیم و هر راهی غیر از این راهی باطل است هر چند که در لشکر کفر نباشیم.

بعد از قیام عاشورا، قیام‌های متعددی روی داد که به تاسی از سیدالشهدا (ع) شکل گرفت، از قیام توابین و قیام مختار برای خونخواهی از شهدای کربلا تا قیام زید بن حسن (ع) و از قیام سربداران در سبزوار و نهضت جهانی امام خمینی (ره) همگی قیام لله بودند، اما تنها این قیام امام خمینی (ره) بودند که تحت عنوان انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، چرا که امام راحل تنها نگاه به گذشته نداشت، بلکه هدف غایی ایشان زمینه‌سازی برای ظهور بود چنان که هدف امام حسین (ع) نیز صیانت از گنجینه امامت و سپردن این امانت به امام بعد از خود تا در نهایت به دست امام زمان (عج) برسد.

بزرگترین خصیصه امامین انقلاب این بود درکی عمیق و چند بعدی از قیام عاشورا داشتند که این امر سبب اقتدار انقلاب اسلامی شده است، وظیفه همه ما و فرزندان ما نیز چیزی جز این نیست که از موهبت الهی یعنی انقلاب اسلامی صیانت و پاسداری کنیم و این امر مهم جز با شناخت قیام عاشورا ممکن نیست به مناسبت ایام محرم و صفر مواضع و دیدگاه‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر می‌شود که قسمت سوم آن را در ادامه می‌خوانید:

ﻋﺘﺎب ﺳﻴﺪﺍﻟﺸﻬﺪﺍ (ص) ﺑﻪ ﻧﺨﺒﮕﺎﻥ ﺳﺎﮐﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻇﻠﻢ

ﻣﻦ ﮐﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻣﻊ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻌﻨﺎ ﺷﺪﻩ، ﻣﻨﺘﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻃﻮﻻﻧﻰ ﺍﺳﺖ، ﻣﻦ ﻓﻘﻂ قسمت‌هایی ﺍﺯ آﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ. ﺍﯾﻦ ﮐﻼﻡ ﻃﻮﻻﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﺍﺯ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ؛ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﺎﯾﻰ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﯾﺪﻡ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﻣﺴﻠﻢ ﺛﺒﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎﻥ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺍﻣﺎ آﻥﻃﻮﺭى ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﮐﻼﻡ ﻭ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻰآﯾﺪ، ﻣﺨﺎﻃﺒﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﻼﻡ، ﯾﮏ ﻋﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺯﺑﺪﮔﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻧﺪ؛ ﻋﻠﻤﺎ، ﻣﺤﺪﺛﻴﻦ، ﺻﺎﺣﺐﻧﻔﻮﺫﻫﺎ، ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻣﺨﺎﻃﺐ، ﺍﯾﻨﻬﺎﯾﻨﺪ.

ﻣﺤﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﻫﻢ ﻣﮑﻪ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﮑﻪ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻧﻘﻄﻪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺻﺤﺒﺖ، ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﺮﯾﺢ ﻭ ﺗﻨﺪ، ﺑﺎ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺣﺮﻑ می‌زنند ﻭ ﺧﻼﺻﻪى ﺳﺨﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻪى ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻤﺎﯾﻴﺪ؛ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ آﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﻭ می‌تواﻧﺴﺘﻴﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ آﮔﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ؛ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﻭ می‌تواﻧﺴﺘﻴﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﻨﻴﺪ؛ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻪ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﻭ می‌تواﻧﺴﺘﻴﺪ ﻧﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺟﺒﺎﺭ ﻭ ﻇﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﻭﺟﻬﻪى ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ؛ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﮐﻪ می‌تواﻧﺴﺘﻴﺪ ﺑﺎﯾﺴﺘﻴﺪ، ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺣﻖ ﺿﻌﻔﺎ ﻭ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﻦ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻧﮑﺮﺩﯾﺪ.

ﺍﯾﻦ، ﺍﻻﻥ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻫﻤﻪى ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺳﺖ؛ ﺧﻄﺎﺑﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﺖ ﻣﺎ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺎ ﻭ ﺍﻧﻘﻼب ﻣﺎ، ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﻪ ﻣﺘﻨﻔﺬﯾﻦ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﻪ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎى ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﺑﻪ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎى ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﺑﻪ ﻋﻠﻤﺎى ﮐﺸﻮﺭﻫﺎى ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﺑﻪ ﺷﻌﺮﺍ ﻭ ﺧﻄﺒﺎى ﮐﺸﻮﺭﻫﺎى ﺍﺳﻼﻣﻰ؛ ﺍﯾﻦ ﭘﻴﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻨﺘﻘﻞ می‌کنند؛ آﻧﻬﺎﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ؛ ﺗﻮﺩﻩى ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎآﮔﺎﻫﻨﺪ، ﺗﻮﺩﻩى ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺮأﺕ ﻭ ﮔﺴﺘﺎﺧﻰ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ اﻭﻝ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺗﻮﺩﻩى ﻣﺮﺩﻡ نمی‌دانند ﮐﻪ می‌شود ﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩ.

ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ، ﺭﻫﺒﺮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ، ﭘﻴﺸﺮﻭﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﺠﻴﻊ ﮐﻨﻨﺪ، ﺻﺎﺣﺐﻧﻔﻮﺫﻫﺎ ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻗﻠﻢ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﻇﺎﯾﻔﺸﺎﻥ آﺷﻨﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭى ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﺵ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺷﺪ؛ ﮔﻮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ، ﻋﻠﻤﺎ، ﭘﻴﺸﻮﺍﯾﺎﻥ، ﭘﻴﺸﺮﻭﺍﻥ، ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﻣﺘﻌﻬﺪ ﻭ ﻋﻠﻤﺎى ﻣﺒﺎﺭﺯ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ آﮔﺎﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ آﻧﮑﻪ ﻣﺮﺩﻡ آﮔﺎﻩ ﺷﺪﻧﺪ، آﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﯾﻦ ﺳﻴﻞ ﺧﺮﻭﺷﺎﻥ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ آﻣﺪ، ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ نمی‌شود ﮔﺮﻓﺖ؛ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻣﺘﻔﮑﺮ ﺭﺍ می‌شود ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥﻫﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﯾﮕﺮ نمی‌شود ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩ؛ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻇﻠﻢ می‌شکند، ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﻪﻫﺎى ﻇﻠﻢ ﻣﻨﻬﺪﻡ ﻭ ﻭﯾﺮﺍﻥ می‌شود.

ﭘﺲ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺍﯾﻦ ﺳﻴﻞ ﺧﺮﻭﺷﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻼﻃﻢ ﺩﺭآﻭﺭﺩﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﯾﺎى ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻴﺮﻭى ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩى ﺯﺑﺪﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﻼﻡ، ﺧﻄﺎب ﺑﻪ آﻥ ﺯﺑﺪﮔﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ می‌کند؛ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ می‌گوﯾﺪ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪى ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻼﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﻄﺎب ﻋﻈﻴﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎب ﺷﺮﯾﻒ ﺗﺤﻒﺍﻟﻌﻘﻮﻝ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ، ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﺷﻤﺎ ﺣﻖ ﺿﻌﻔﺎ ﺭﺍ ﻭ ﺗﻮﺩﻩى ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺿﺎﯾﻊ ﮐﺮﺩﯾﺪ، ﺍﻣﺎ آﻥ ﭼﻴﺰى ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣﻖ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ می‌دانستید، آﻥ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﮐﺮﺩﯾﺪ. ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ، ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ، ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﻣﺰﺍﯾﺎى ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺩﻭﯾﺪﯾﺪ؛ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﮐﺮﺩﯾﺪ، ﮐﻮﭼﮑﻰ ﮐﺮﺩﯾﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ آﻥ ﭼﻴﺰى ﮐﻪ ﻓﮑﺮ می‌کردﯾﺪ ﺣﻖ ﺷﻤﺎﺳﺖ، ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﺪﯾﺪ، ﺣﻖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﯾﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﻭ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻭ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﯾﺪ.

ﺩﺭ ﯾﮏ ﺟﺎى ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻼﻡ ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﮑﺎﻥﺩﻫﻨﺪﻩ، ﺑﻪ ﺿﻌﻒ ﻭ ﺯﺑﻮﻧﻰ ﺍﯾﻦ ﺯﺑﺪﮔﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﺷﺎﺭﻩ می‌کند، ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ ﺑﮕﺬﺭﯾﺪ؛ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻥﺗﺎﻥ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻝﺗﺎﻥ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﺎﻫﺖ ﻭ آﺑﺮﻭىﺗﺎﻥ، ﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮﯾﺪ ﯾﮏ ﺍﺧﻢ ﮐﻨﻴﺪ، ﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮﯾﺪ ﯾﮏ ﺳﻴﻠﻰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺣﻘﺎﻕ ﺣﻖ ﺿﻌﻔﺎ ﺑﺨﻮﺭﯾﺪ، ﻧﻪ ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺬﻝ ﮐﺮﺩﯾﺪ، ﻧﻪ ﺟﺎﻥﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻴﺪ ﺑﺮﺍى ﺧﺪﺍﯾﻰ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ آﻓﺮﯾﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ؛ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﯾﺸﺎﻭﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﺧﻢ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻭ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﮐﻨﻴﺪ.

ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﺷﺎﺭﻩ می‌کند ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ارزش‌های ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺩﯾﻦ ﺧﺪﺍ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺗﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﺘﻌﺼﺐ.
ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ می‌شکنند ﻭ ﺷﻤﺎ ﺳﮑﻮﺕ می‌کنید ﻭ ﻫﻴﭻ نمی‌گویید ﻭ می‌ترسید ﺍﺯ ﺍﻇﻬﺎﺭﻧﻈﺮ. ﭼﻄﻮﺭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻘﺾ می‌شود؟ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ ﻧﻘﺾ می‌شود ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭأﺱ ﮐﺎﺭ ﺟﺒﺎﺭﺍﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺣﻖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺿﺎﯾﻊ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﻭﺍﻟﻰ ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﺍصلا ﻋﻤﻞ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ؛ ﻋﻬﺪ ﺧﺪﺍ ﺍﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ می‌شود. ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﯾﻦﻗﺪﺭ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻴﺪ، ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﺟﺎﻫﻠﻰ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥﻫﺎى آباء ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩى ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ، ﺩﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻰﺍﻧﺪﺍﺯﯾﺪ.

ﻋﻬﺪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ، ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻧﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﻭ ﺯﻣﻴﻦﮔﻴﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﺑﻼﺩ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ، ﮐﺴﻰ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺍﻋﺘﻨﺎ نمی‌کنند؛ ﻓﻘﺮﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ، ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺣﻖ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺩﻓﺎﻉ نمی‌کند. ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﯾﺪ، ﻫﻴﭻ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻨﻬﺎ نمی‌کنید ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﯾﻦ ﻇﻠﻢ ﻋﻈﻴﻤﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ می‌گذرد، ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﻧﻪ به ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺣﻢ می‌کنید؛ نه آﻥ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﺑﺮ ﻃﺒﻖ آﻥ ﻋﻤﻞ می‌کنید ﻭ ﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻗﺪﺍﻡ می‌کنند، کمک می‌کنید. ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻤﻠﻖﮔﻮﯾﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ می‌گذرانید.

ﻋﻴﻨﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺿﻌﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺳﺮﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻭ ﺳﺮﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎى ﻏﻴﺮﺍﺳﻼﻣﻰ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺪﺭت‌های ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ؛ قلدری‌ها آﻧﻬﺎ ﺭﺍ می‌ترساند، ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﯾﻦ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻋﺎﻟﻢﮔﻴﺮ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦﻃﻮﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭى ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﻭ ﺷﻌﺮﺍ ﻭ ﺧﻄﺒﺎ ﻭ ﮔﻮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﻭﺿﻊ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ می‌کنند ﻭ ﻣﻬﺮ ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺮ ﻟﺒﺸﺎﻥ ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ نمی‌دهند؛ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ آﻧﻬﺎﺳﺖ.

ﻫﺪﻑ ﻗﻴﺎﻡ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻇﻠﻢ

ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ ﺗﻨﺪ ﻭ ﺗﻴﺰ ﻣﺜﻞ ﺷﻼﻗﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻰآﻭﺭﺩ؛ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﻧﻴﺎﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ، ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮﺍى ﻫﻤﻴﻦ ارزش‌ها است، ﺧﻄﺎب ﺭﺍ ﺍﺯ آﻧﻬﺎ برمی‌گرداند، ﺭﻭ می‌کند ﺑﻪ آﺳﻤﺎﻥ، ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺣﺮﻑ می‌زند:  خدایا! ﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎ، ﺍﯾﻦ ﻗﻴﺎﻡ ﻣﺎ، ﺍﯾﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩى ﻣﺎ، ﺍﯾﻦ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪى ﻣﺎ ﺑﺎ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﮑﺒﺎﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ؛ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﭼﻴﺰى ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ ﻭ ﮐﻢﺍﺭﺯﺵ ﻣﺘﻤﺘﻊ ﺷﻮﯾﻢ، ﻣﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﺑﺮﺍى ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻣﻈﻠﻮﻣﻴﻦ، ﺑﺮﺍى ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ، ﺑﺮﺍى ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺩﯾﻦ ﺑﺮﺍى ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ.

ﺍﯾﻦ ﻫﺪﻑ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﺴﺨﻪى ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ ملت‌ها ﮐﻪ می‌تواﻧﺪ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺮﻭﺝ ﻣﻌﻨﻮى ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ می‌خواﻫﻨﺪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺣﺎﮐﻢ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﺳﺖ، ﺍﯾﻦ ﭘﻴﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳﺖ؛ ﻭ ﺣﻘﺎ ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ، ﯾﮏ ﺩﺭﺱ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻪ آﻥ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩﺍﺭﯾم.

ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ؛ ﺍﻗﺎﻣﻪى ﻋﺪﻝ ﻭ ﺳﺮﮐﻮب ﻗﺪﺭت‌های ﻃﺎﻏﻮﺗﻰ

ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﺑﻴﺸﺘﺮﯾﻦ ﺧﻄﺎ ﻭ ﮔﻨﻬﮑﺎﺭى ﻭ ﺑﻰﺗﻘﻮﺍﯾﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪى ﺣﮑﻮﻣﺖﺩﺍﺭى ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻮى ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﻭ ﺯﻣﺎﻣﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭ مسلطند ﺑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺮ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭگ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭ ﻋﺎﺩى ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﺮﺻﻪ، ﺑﺸﺮ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺮﺩ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﺮﺻﻪ، ﻣﻨﻄﻖ ﺧﻴﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﺻﻪﻫﺎى ﺩﯾﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮى ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﺴﺎﺭﺕ ﺍﯾﻦ ﺑﻰﺧﺮﺩى ﻭ ﺑﻰﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩآﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﺍ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ، آﺣﺎﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﯾﮏ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﯾﻦ حکومت‌ها ﺩﺭ آﻏﺎﺯ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﻓﺮﺩى ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺗﺤﻮﻝ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﺸﺮى، ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥﯾﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭآﻣﺪﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎى ﻋﻈﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻃﻮﺍﻏﻴﺖ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ نعمت‌های ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺿﺎﯾﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﺟﻬﺎﻥﮔﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ.

نعمت‌های ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﻔﺮﺍﻥ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ انسان‌ها ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻧﻌﻢ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ می‌شدﻧﺪ، ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﺯﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻔﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻭﺭﺩﻧﺪ، ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ.

ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺻﻒآﺭﺍﯾﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎ ﻃﻮﺍﻏﻴﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻧﮕﺮﺍﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺟﺪﻝ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻗﺮآﻥ می‌گوﯾﺪ:
ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍﭘﺮﺳﺖ، ﺑﻪ ﻗﺘﺎﻝ ﻭ ﺟﻨﮓ ﺩﺳﺖ ﺯﺩﻧﺪ؛ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ؟ ﻃﺮﻑ ﺟﻨﮓ ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﻫﻤﻴﻦ حکومت‌هاى ﻓﺎﺳﺪ، قدرت‌های ﻭﯾﺮﺍﻧﮕﺮ ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻧﮕﺮ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﺮﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﻧﺠﺎﺕﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻨﺪ؛ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻗﺮآﻥ، ﯾﮏ ﻫﺪﻑ ﺑﺰﺭگ نبوت‌ها و رسالت‌ها، ﺍﻗﺎﻣﻪى ﻋﺪﻝ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺻﻼ ﺍﻧﺰﺍﻝ کتاب‌های ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺭﺳﻞ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺴﻂ ﻭ ﻋﺪﻝ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻮﺩ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﻧﻤﺎﺩﻫﺎى ﻇﻠﻢ ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮﯾﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ. ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﻮﺩ.

ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﺎﻧﻮﻥ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻇﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ، ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍى ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﻢﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ. آن حضرت ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻣﻦ ﺑﺮﺍى ﮔﺮﺩﻧﮑﺸﻰ ﻭ ﺗﻔﺮﻋﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩﻡ. ﺩﻋﻮﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺮﺍﻕ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﺪ؛ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻋﻮﺕ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﺒﻮﺩ؛ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺳﺮﮐﻮب ﮐﺮﺩﻥ قدرت‌های ﻃﺎﻏﻮﺗﻰ ﺑﻮﺩ؛ ﭼﻪ ﺑﺎ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﺎﺩﺕ.

ﻣﺒﺎﺭﺯﻩى ﺍﺑﺎﻋﺒﺪﺍﷲ (ع) ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ

ﻧﻘﻄﻪى ﻣﻘﺎبل ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ؟ آﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻇﺎﻟﻢ ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺪﮐﺎﺭﻩﯾﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ نمودار ﺍﺻﻠﻰ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍى ﮐﻪ ﺯﯾﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺴﺎن‌ها ﺑﺎ ﺳﺘﻢ، ﻋﺪﻭﺍﻥ، ﻏﺮﻭﺭ، ﺗﮑﺒﺮ، ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ می‌کرد؛ ﺍﯾﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴﺖ ﻋﻤﺪﻩى آﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻮﺩ. ﭼﻴﺰى ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩ، ﻣﻌﻨﻮﯾﺖ ﻭ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎن‌ها ﺑﻮﺩ. ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻃﺎﻏﻮﺗﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍن‌های ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺯﺗﺮﯾﻦ ﺧﺼﻴﺼﻪى ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﺮﯾﻦ بخش‌های آﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﯾﺪﻩآﻟﻰ ﮐﻪ ﺍﺳﻼﻡ می‌خواﻫﺪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﻫﺪ، ﺷﮑﻞ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ آﻥ ﺭﻭﺯ، ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺖ ﯾﻌﻨﻰ ﭘﻴﺸﻮﺍﯾﻰ ﻗﺎﻓﻠﻪى ﺩﯾﻦ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ. ﺩﺭ ﻗﺎﻓﻠﻪﯾﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﻤﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭﺍﻻ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺘﻨﺪ، ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯾﻰ می‌کند ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﮔﻢ ﺷﻮﺩ، ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ می‌گیرﺩ ﻭ ﺑﺮمی‌گرداند؛ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪى ﺭﺍﻩ ﺗﺸﻮﯾﻖ می‌کند؛ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﭘﺎﯾﺶ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺷﻮﺩ، ﭘﺎى ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻰﺑﻨﺪﺩ ﻭ ﮐﻤﮏ ﻣﻌﻨﻮى ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﺍﺳﻤﺶ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻧﻘﻄﻪى ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎى ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻣﻮﺭﻭﺛﻰ، ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻧﻮﻉ ﺍﺯ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺑﻌﻀﻰ ﺳﻼﻃﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺸﺎﻥ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻃﻨﺸﺎﻥ ﺗﺴﻠﻂ ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮﯾﻰ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎن‌ها است. ﻫﺮ ﮐﺲ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭﺭﻩﺍى ﺍﺯ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﺳﻢ ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ می‌خواﻫﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻪ ﻣﻠﺖ ﺧﻮﺩ ﯾﺎ ﺑﻪ ملت‌هاى ﺩﯾﮕﺮ ﺯﻭﺭ ﺑﮕﻮﯾﺪ، ﺍﯾﻦ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ؛ ﺯﻣﻴﻨﻪﺳﺎﺯ ﻭﺟﻮب ﻗﻴﺎﻡ

ﺳﺆﺍﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﻗﻰ می‌ماند ﻭ آﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﻗﻄﺎﺭى ﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ (ص) ﺑﺮ ﺭﻭى ﺍﯾﻦ ﺧﻂ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺩﺳﺘﻰ ﯾﺎ ﺣﺎﺩﺛﻪﯾﻰ آﻣﺪ ﻭ آﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻂ ﺧﺎﺭﺝ ﮐﺮﺩ، ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪ؛ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﻑ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﮐﻞ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩ، ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭼﻴﺴﺖ؟

ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺍﺭﯾﻢ. ﯾﮏ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺎﺳﺪ می‌شوندﺧﻴﻠﻰ وقت‌ها ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰى ﭘﻴﺶ ﻣﻰآﯾﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ نمی‌رود؛ ﻟﻴﮑﻦ ﯾﮏ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪ می‌شوند، حکومت‌ها ﻫﻢ ﻓﺎﺳﺪ می‌شوند، ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﮔﻮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﯾﻦ ﻫﻢ ﻓﺎﺳﺪ می‌شوند! ﺍﺯ آﺩم‌های ﻓﺎﺳﺪ، اصلا ﺩﯾﻦ ﺻﺤﻴﺢ ﺻﺎﺩﺭ نمی‌شود. ﻗﺮآﻥ ﻭ ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﯾﻒ می‌کنند؛ خوب‌ها ﺭﺍ ﺑﺪ، ﺑﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮب، ﻣﻨﮑﺮ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ می‌کنند! ﺧﻄﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﺜﻼ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻤﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺻﺪﻭﻫﺸﺘﺎﺩ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻋﻮﺽ می‌کنند. ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰى ﺩﭼﺎﺭ ﺷﺪ، ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭼﻴﺴﺖ؟

ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﻫﻢ آﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻣﺪﻩ، ﻫﻢ آﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﺲ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ، ﺯﯾﺮﺍ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺭﻋﺎﯾﺖ  نمی‌کند. ﺷﺮب ﺧﻤﺮ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎى ﺧﻼﻑ می‌کند. ﺗﻌﺮﺿﺎﺕ ﻭ ﻓﺴﺎﺩﻫﺎى ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ ﻭﺍﺿﺢ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌دهد. ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺮآﻥ ﺣﺮﻑ می‌زند. ﻋﻠﻨﺎ ﺷﻌﺮ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﻗﺮآﻥ ﻭ ﺑﺮ ﺭﺩ ﺩﯾﻦ می‌گوﯾﺪ ﻭ ﻋﻠﻨﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺳﺖ! ﻣﻨﺘﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﺍﺳﻤﺶ ﺭئﻴﺲ ﻣﺴﻠﻤﺎن‌ها است، نمی‌خواهد ﺍﺳﻢ ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺍﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻪ ﺍﺳﻼﻡ، ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪ ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯ ﺑﻪ ﺍﺳﻼﻡ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ، ﻣﺜﻞ ﭼﺸﻤﻪﯾﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ آﻥ ﻣﺮﺗﺐ آب ﮔﻨﺪﯾﺪﻩ ﺗﺮﺍﻭﺵ می‌کند ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ می‎ریزید ﻭ ﻫﻤﻪى ﺩﺍﻣﻨﻪ ﺭﺍ ﭘﺮ می‌کند، ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ آب ﮔﻨﺪﯾﺪﻩ می‌ریزید ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ! ﺣﺎﮐﻢ ﻓﺎﺳﺪ، ﺍﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﯾﮕﺮ، ﭼﻮﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺩﺭ ﺭأﺱ ﻗﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ آﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﺮﺍﻭﺵ ﮐﻨﺪ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ نمی‌ماندﺑﺮﺧﻼﻑ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩى می‌ریزید ﻭ ﻫﻤﻪى ﻗﻠﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ می‌گیرﺩ!

ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩى، ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺟﺎى ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮى ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺿﺮﺭﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻓﺴﺎﺩ آدم‌های ﻋﺎﺩى، ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍى ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﯾﺎ ﺑﺮﺍى ﻋﺪﻩﯾﻰ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﺷﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺍﻣﺎ آﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭأﺱ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪ، ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻭ ﻫﻤﻪى ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ می‌کند؛ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺻﺎﻟﺢ ﺷﺪ، ﺻﻼﺡ ﺍﻭ ﻫﻤﻪى ﺩﺍﻣﻨﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ می‌گیرﺩ. ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ آﻥ ﻓﺴﺎﺩ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ، ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ! ﺧﻠﻴﻔﻪى ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ! ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﺎﻻﺗﺮ؟!

انتهای پیام/ 121