یادداشت/ از فشار حداکثری تا پذیرش واقعیت / ایران؛ قدرتی که مذاکره را از موضع اقتدار معنا کرد

گروه استان‌های دفاع‌پرس «زینب هواسی»؛  سال‌ها تلاش شد تا جمهوری اسلامی ایران از طریق فشار‌های سیاسی، اقتصادی و امنیتی به عقب‌نشینی از مواضع راهبردی خود وادار شود. از تحریم‌های گسترده گرفته تا جنگ‌های نیابتی و عملیات‌های روانی، همگی با این تصور طراحی شدند که ایران در نهایت ناچار خواهد شد از موضع ضعف پای میز مذاکره بنشیند.

اما تحولات اخیر و جنگ تحمیلی رمضان نشان داد که واقعیت‌های میدان با محاسبات طراحان فشار حداکثری فاصله زیادی دارد.

امروز اگر سخن از توافق و تفاهم به میان می‌آید، بیش از هر چیز باید آن را نتیجه تغییر موازنه قدرت در منطقه دانست تغییری که بخش مهمی از آن مرهون اقتدار ملی، توان بازدارندگی و ایستادگی ملت ایران در برابر فشار‌های خارجی است.

در معادلات بین‌المللی، کشور‌ها زمانی به گفت‌و‌گو روی می‌آورند که به این جمع‌بندی برسند هزینه تقابل بیش از منافع آن است.

آنچه در ماه‌های اخیر رخ داد، بسیاری از بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای را به این نتیجه رساند که نادیده گرفتن جایگاه ایران در معادلات غرب آسیا نه ممکن است و نه کم‌هزینه

از این منظر، توافق اخیر را نمی‌توان صرفاً یک سند سیاسی دانست؛ بلکه باید آن را نشانه‌ای از پذیرش نقش و جایگاه ایران در معادلات جدید منطقه‌ای ارزیابی کرد.

امروز حتی منتقدان ایران نیز به خوبی می‌دانند که امنیت، انرژی، تجارت و ثبات غرب آسیا بدون نقش‌آفرینی جمهوری اسلامی ایران قابل تعریف نیست.

با این حال، مهم‌ترین عامل قدرت ایران نه تجهیزات نظامی و نه ظرفیت‌های اقتصادی، بلکه سرمایه اجتماعی و انسجام ملی است. هر زمان مردم ایران در کنار یکدیگر ایستاده‌اند، کشور توانسته از پیچیده‌ترین بحران‌ها عبور کند و هر زمان دشمنان چشم به شکاف‌های داخلی دوخته‌اند، وحدت ملی بزرگ‌ترین مانع در برابر اهداف آنان بوده است.

در شرایط کنونی نیز مهم‌ترین پیام برای داخل کشور، حفظ همبستگی و پرهیز از حاشیه‌سازی‌های سیاسی و جناحی است. در مقاطع حساس تاریخی، آنچه منافع ملی را تضمین می‌کند نه اختلافات داخلی، بلکه اتحاد حول ایران و آینده ایران است.

توافق‌ها و تحولات سیاسی ممکن است در گذر زمان دستخوش تغییر شوند، اما آنچه پایدار می‌ماند قدرت ملتی است که در بزنگاه‌های سرنوشت‌ساز، منافع کشور را بر هر ملاحظه دیگری ترجیح می‌دهد. امروز نیز ایران بیش از هر زمان دیگری به همین سرمایه بزرگ نیاز دارد؛ سرمایه‌ای به نام وحدت ملی که پشتوانه اصلی اقتدار کشور در جهان است.

انتهای پیام/