ﺟﻬﺎﺩ ﻓﻰﺳﺒﻴﻞﺍﷲ را ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺷﺮﺍﯾﻄﻰ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺮک ﮐﺮﺩ

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، قیام شکوهمند و جاویدان عاشورا بزرگترین قیام انسان‌ساز و روشن‌ترین دلیل شناخت جبهه کفر و ایمان است. امام حسین (ع) که حجت و قائم به امر خداوند است به همه ما آموخت که در مسیر حق راه بی‌طرفی وجود ندارد، ما باید در جبهه حق باشیم و هر راهی غیر از این راهی باطل است هر چند که در لشکر کفر نباشیم.

بعد از قیام عاشورا، قیام‌های متعددی روی داد که به تاسی از سیدالشهدا (ع) شکل گرفت، از قیام توابین و قیام مختار برای خونخواهی از شهدای کربلا تا قیام زید بن حسن (ع) و از قیام سربداران در سبزوار و نهضت جهانی امام خمینی (ره) همگی قیام لله بودند، اما تنها این قیام امام خمینی (ره) بودند که تحت عنوان انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، چرا که امام راحل تنها نگاه به گذشته نداشت، بلکه هدف غایی ایشان زمینه‌سازی برای ظهور بود چنان که هدف امام حسین (ع) نیز صیانت از گنجینه امامت و سپردن این امانت به امام بعد از خود تا در نهایت به دست امام زمان (عج) برسد.

بزرگترین خصیصه امامین انقلاب این بود درکی عمیق و چند بعدی از قیام عاشورا داشتند که این امر سبب اقتدار انقلاب اسلامی شده است، وظیفه همه ما و فرزندان ما نیز چیزی جز این نیست که از موهبت الهی یعنی انقلاب اسلامی صیانت و پاسداری کنیم و این امر مهم جز با شناخت قیام عاشورا ممکن نیست به مناسبت ایام محرم و صفر مواضع و دیدگاه‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر می‌شود که قسمت نهم  آن را در ادامه می‌خوانید:

ﺗﺒﻠﻮﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﻧﻘﻼﺑﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﺩى ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻡ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﺣﺎﺩﺛﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ، ﻣﻌﻤﻮﻻ ﯾﮏ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺗﻠﺦ ﺍﺳﺖ. ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻣﺎﯾﻪ ﻧﻮﻣﻴﺪى ﺍﺳﺖ؛ ﻣﻴﺎﻥ ملت‌هاى ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺑﻨﺎﺯﻡ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﻧﻘﻼﺑﻰ ﺷﻮﺭﺷﮕﺮ ﺷﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ آﻣﻮﺯﺵ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭى ﻭ ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪای ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﻫﻤﻪ ﺗﻠﺦ ﺍﺳﺖ، ﯾﮏ ﻏﻮﻏﺎى ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﻌﻒ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻭﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻘﻄﻪای ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻪای ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻧﻮﻣﻴﺪى ﺍﺳﺖ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪى ﺟﻮﺷﺎﻥ ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﻭ ﯾﺎﺭﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﺧﺘﻨﺎﻗﻰ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﺗﺤﻤﻞﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺒﺎﺭى، ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. چشم‌های ﻇﺎﻫﺮﺑﻴﻦ، ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﺎﻥﯾﺎﻓﺘﻪ ﺗﻠﻘﻰ ﮐﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺬﺭى ﮐﻪ ﺯﯾﺮ ﺧﺎک می‌رود ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﺛﻤﺮ ﺳﺮ ﺍﺯ ﺧﺎک ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻬﺎﻟﻰ ﻭ ﺷﮑﻮﻓﻪى ﺷﺎﺩﺍﺑﻰ ﺍﺯ ﺯﯾﺮ ﺧﺎک ﺑﻴﺮﻭﻥ آﻣﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺗﺸﻴﻊ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ انسان‌هاى ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ آﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺩ، ﺷﻮﺭ ﺩﺍﺩ، ﺩﺭﺱ ﺩﺍﺩ، ﺧﺴﺘﮕﻰﻧﺎﭘﺬﯾﺮى ﺩﺍﺩ، ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺯى ﺩﺍﺩ.

ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﻧﻬﺮﺍﺳﻴﺪﻥ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﻰ ﻭ ﻏﺮﺑﺖ
ﻣﻴﺎﻥ ﺻﺤﺮﺍى ﺑﻰﭘﺎﯾﺎﻥ ﻇﻠﻤﺖ، ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺭ ﺩﺭﺧﺸﻨﺪﻩ [امام حسین (ع)]ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﻰ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ آﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) نمی‌ماندند، ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﻗﻴﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﺗﻌﻄﻴﻞ نمی‌کرد. ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﺩﺭﺱ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﯾﻢ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﺩ ﻓﻰﺳﺒﻴﻞﺍﷲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺷﺮﺍﯾﻄﻰ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻏﺮبت‌ها ﺗﺮک ﮐﺮﺩ. ﺩﺭﺱ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﯾﻀﻪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ، ﮐﻢ ﺑﻮﺩﻥ، ﻏﺮﯾﺐ ﺑﻮﺩﻥ، ﯾﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ، ﻣﻌﺎﺭﺽ ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺮک ﮐﺮﺩ. ﺍﯾﻦ ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﺱﻫﺎى ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ ﮐﺎﻣﻞ ﺟﻨﮕﻴﺪ ﻭ ﺗﺎ سال‌های ﻣﺘﻤﺎﺩى ﮐﺴﻰ ﺟﺮأﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺣﺘﻰ ﺍﺷﮏ ﺑﺮﯾﺰﺩ. ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ می‌دانست ﻭ ﻏﺮﺑﺖ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺣﺸﺖ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯد.

ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺍﺿﻤﺤﻼﻝ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﺳﻼﻡ، ﯾﮏ ﭘﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﭘﺪﯾﺪﻩﻫﺎ، ﺧﻄﺮﺍﺗﻰ آﻥ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﯾﺪ می‌کند ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪای ﺑﺮﺍى ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﻻﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍى ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻼﻡ ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ آﻥ ﺧﻄﺮ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺩﻭ ﺧﻄﺮ ﻋﻤﺪﻩ، ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﯾﺪ می‌کند، ﮐﻪ ﯾﮑﻰ ﺧﻄﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺩﯾﮕﺮى ﺧﻄﺮ ﺍﺿﻤﺤﻼﻝ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ (ع)، ﺷﻴﺮ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺳﺨﻦ می‌گوﯾﺪ، آﺩﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺼﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﺟﻨﮓ ﻭ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﻭ ﺧﻄﺐ ﻧﻬﺞﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﺍﻭ ﻧﮕﺎﻩ می‌کنیم، ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ ﺍﻏﻠﺐ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻪﻫﺎى آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﺯﻫﺪ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﻧﻔﻰ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺷﻤﺮﺩﻥ ارزش‌های ﻣﻌﻨﻮى ﻭ ﻭﺍﻻى ﺑﺸﺮى ﺍﺳﺖ.

ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ؛ ﺟﻬﺎﺩ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﻧﻔﺲ

ﻣﺎﺟﺮﺍى ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﺗﻠﻔﻴﻖ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﻰ آﻧﺠﺎﯾﻰ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺟﻬﺎﺩ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﻫﻢ ﺟﻬﺎﺩ ﺑﺎ ﻧﻔﺲ، ﺩﺭ ﺍﻋﻠﻰ ﻣﺮﺗﺒﻪ آﻥ ﺗﺠﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﻣﺎﺟﺮﺍى ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺑﻮﺩ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍى ﻣﺘﻌﺎﻝ می‌داند ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻰآﯾﺪ ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻋﻼﯾﻰ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺭﺍﯾﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ آﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻋﻠﻰ، ﺍﻟﮕﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ؛ ﻣﺜﻞ ﻗﻬﺮﻣﺎن‌هایی ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ، ﺩﺭ ﯾﮏ ﺭﺷﺘﻪ ﻣﻄﺮﺡ می‌شوند ﻭ ﻓﺮﺩ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ، ﻣﺸﻮﻕ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ آﻥ ﺭﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻭﺭﺯﺵ می‌شود. ﺍﻟﺒﺘﻪ، ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻣﺜﺎﻝ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺮﺍى ﺗﻘﺮﯾﺐ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺎﺟﺮﺍى ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ، ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﻣﺠﺎﻫﺪﺕآﻣﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﺒﻬﻪ. ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪى ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺑﺮﻭﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺧﻼﻓﺖ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻃﻠﺒﺎﻥ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺑﺮﺍى ﻧﺠﺎﺕ انسان‌ها ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍى ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻋﮑﺲ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻧﺒﻰ ﻣﮑﺮﻡ ﺍﺳﻼﻡ (ص) می‌خواﺳﺘﻨﺪ، ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺩﺭﻭﻧﻰ، ﮐﻪ آﻥ ﺭﻭﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻋﻤﻮﻡ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.

ﻧﮑﺘﻪ ﺩﻭﻡ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﻫﻪای ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺩﻭﺭﺍﻥ سختی‎های ﺳﺨﺘﻴﻬﺎى ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﻃﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻓﺘﻮﺣﺎﺗﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻏﻨﺎﯾﻤﻰ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ آﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺩﺍﯾﺮﻩ ﮐﺸﻮﺭ ﻭﺳﻴﻊﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻭ آﻧﺠﺎ ﺳﺮﮐﻮب ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻏﻨﺎﯾﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻋﺪﻩای ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻋﺪﻩای ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ آﻧﮑﻪ ﺍﺳﻼﻡ، ﺍﺷﺮﺍﻓﻴﺖ ﺭﺍ ﻗﻠﻊ ﻭ ﻗﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﯾﮏ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺟﺪﯾﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻣﺪ.

ﻋﻨﺎﺻﺮى ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺍﺳﻼﻡ، ﺑﺎ سمت‌هاﻭ ﻋﻨﺎﻭﯾﻦ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎى ﻧﺎﺷﺎﯾﺴﺖ ﻭ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻬﺎ، اسم‌های‌شان ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺛﺒﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﻣﻬﺮﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍن‌شان، ﺑﻪ ﺟﺎى آﻥ ﻣﻬﺮﺍﻟﺴﻨﻪى ﭼﻬﺎﺭﺻﺪﻭﻫﺸﺘﺎﺩ ﺩﺭﻫﻤﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮﺍﮐﺮﻡ (ص) ﻭ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ (ع) ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺻﺪﺭﺍﺳﻼﻡ ﻣﻄﺮﺡ می‌کردﻧﺪ، ﯾﮏ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺩﺭﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ؟ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺻﺤﺎبی‌های ﺑﺰﺭگ؛ ﻭﻗﺘﻰ می‌گوﯾﻴﻢ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﯾﻌﻨﻰ ﺍﯾﻦ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩى ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﯾﺞ ﺑﻴﻤﺎﺭى ﺍﺧﻼﻗﻰ ﻣﺴﺮى ﺧﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎﺯﺩﮔﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺕﺯﺩﮔﻰ  ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﻬﻠﮏ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﻫﻤﻴﻦﻃﻮﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺿﻌﻴﺘﻰ، ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺮأﺕ ﯾﺎ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﭘﻴﺪﺍ می‌کرد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﯾﺰﯾﺪ ﺑﻦ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ ﺑﺮﻭﺩ؟! ﻣﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰى ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻰﺍﻓﺘﺎﺩ؟ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻇﻠﻢ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ آﻥﺭﻭﺯ ﯾﺰﯾﺪى ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ؟

ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪای، ﻗﻴﺎﻡ ﻋﻈﻴﻢ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻣﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺭﺍﺣﺖﻃﻠﺒﻰ ﻓﺴﺎﺩﭘﺬﯾر ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﺒﺎﻫﻰ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻋﺎﺩى ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ. ﺍﯾﻦ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﯾﻌﻨﻰ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع)، ﮐﺎﺭى ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺷﻤﺎ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﻗﻴﺎم‎های ﺍﺳﻼﻣﻰ ﯾﮑﻰ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮى ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻣﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺮﮐﻮب ﺷﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﺷﻤﻦ ﺳﺮﮐﻮب ﺷﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻠﺦ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺗﻠﺦﺗﺮ ﺍﺯ آﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﻰ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺷﻤﻦ، حال ﻋﮑﺲﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﯾﻦ، ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭگ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﮐﺎﺭى ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭﺍن‌ها ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻃﻮﺍﻏﻴﺖ، ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺻﺪﺭﺍﺳﻼﻡ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﺭﺍﺩﻩﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻣﺠﺘﺒﻰ (ع)، ﺑﺮﺍى ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻇﻠﻢ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ.

 ﻫﻤﻪ ﻫﻢ ﺳﺮﮐﻮب ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﺯ ﻗﻀﻴﻪ ﻗﻴﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﻩ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ، ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﻗﻀﺎﯾﺎى ﺑﻌﺪى ﻭ ﻗﻀﺎﯾﺎى ﺗﻮﺍﺑﻴﻦ ﻭ ﻣﺨﺘﺎﺭ، ﺗﺎ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺑﻨﻰﺍﻣﻴﻪ ﻭ ﺑﻨﻰﻋﺒﺎﺱ، ﻣﺮتب ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ملت‌ها ﻗﻴﺎﻡ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻣﺪ. ﺍﯾﻦ قیام‌ها ﺭﺍ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻭﺭﺩ؟ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع). ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻗﻴﺎﻡ نمی‌کرد، آﯾﺎ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﮔﺮﯾﺰ ﺍﺯ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺭﻭﺣﻴﻪى ﻇﻠﻢﺳﺘﻴﺰى ﻭ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﺖﭘﺬﯾﺮى می‌شد؟

ﭼﺮﺍ می‌گوﯾﻴﻢ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﺖﭘﺬﯾﺮى ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ؟ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﺯ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺑﺰﺭگﺯﺍﺩﮔﺎن ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﻣﮑﻪ ﺭﻓﺖ. ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﺒﺎﺱ، ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﺑﻴﺮ، ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ، ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻠﻔﺎى ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻼﻡ، ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻴﭻﮐﺲ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ ﺩﺭ آﻥ ﻗﻴﺎﻡ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﺨﻰ، ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ. ﭘﺲ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﺧﻮﺍﺹ ﻫﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ.

انتهای پیام/ 121