روایتی از حماسه و اندوه «تاسوعای حسینی» در مازندران

گزوه استان‌های دفاع‌پرس_«حدیثه صالحی»؛ با فرا رسیدن نهم محرم «تاسوعای حسینی»، گویی تمام طبیعت مازندران در تابلویی از غم نشسته است. در این سرزمین که سبز رنگش هرگز از یاد‌ها نمی‌رود، امروز رنگ سیاه، حاکم مطلق است. از ردیف درختان سر به فلک کشیده در جنگل‌های هیرکانی گرفته تا سواحل خزر که موج‌هایش با ریتم غمناک عزاداران هم‌نوایی می‌کنند، همه و همه در سوگ سقای تشنه لب کربلا حضرت عباس (ع) غوطه‌ورند. تاسوعا در مازندران، تنها یک مراسم مذهبی نیست؛ بلکه تبلور پیوندی عمیق میان «ایمان»، «سنت» و «طبیعت» است که هر سال، روح این دیار را دوباره زنده می‌کند.

طنین زنجیر‌ها در میان سکوت جنگل

اگرچه در شهرها، مراسمات در حسینیه‌های باشکوه و میدان‌های اصلی با نظم و شکوه برگزار می‌شود، اما آئین‌های عزاداری تاسوعای حسینی در کوچه‌های باریک و روستا‌های دورافتاده‌ی مازندران رنگ و بوی دیگری دارد. جایی که خانه‌ها در آغوش جنگل‌هاست و صدای زنجیر‌ها و سینه‌زنی‌ها، سکوت کوهستان‌های البرز را می‌شکند.

در اینجا، سنت‌های دیرین با ایمان قلبی گره خورده است. «عَلَم‌گردانی» در مازندران، جلوه‌ای از شکوه و حماسه است؛ پرچم‌های بلندی که با هم‌سویی دست‌های مردان و جوانان، در میان فریاد‌های «یا عباس»، به سوی آسمان می‌روند. این عَلَم‌ها، نماد ایستادگی و وفاداری هستند که نسل به نسل، از پدر به پسر منتقل شده است. ضرب‌آهنگ سینه‌زنی‌ها در اینجا با ریتمی خاص بومی همراه است؛ ریتمی که گویی صدای زمین است و با آسمان هم‌نوایی می‌کند تا پیام مقاومت را به گوش جهان برساند.

میراث بخشندگی؛ بوی نذر در کوچه‌های خیس

یکی از زیباترین و انسانی‌ترین جلوه‌های این روز، همدلی در «نذری‌ها» است. در هر گوشه از استان، بوی خوش آش‌های سنتی و غذا‌های محلی که با عشق و تضرع پخته شده‌اند، فضای عزاداری را پر کرده است. در مازندران، نذری تنها یک غذا نیست، بلکه ابزاری برای انسجام اجتماعی است. زنان مازندران با وقار و متانت، در کنار مردان، با برگزاری مراسم‌های محرم در حسینیه‌های قدیمی و خانوادگی، روایتگر صبوری و ایثاری هستند که ریشه در فرهنگ اصیل این دیار دارد. این تداوم سنت‌ها در برابر جریان‌های مدرنیستی، نشان‌دهنده این حقیقت است که هویت مذهبی این مردم، ریشه در خاک و آب این سرزمین دارد و هرگز با تغییر زمان، رنگ نمی‌بازد.

از تبار عشق؛ روایت دیار علویان

تاسوعای حسینی در مازندران، تنها یک مراسم سالانه نیست؛ بلکه تجلی عشقی است که ریشه‌ای به قدمت تاریخ این سرزمین دارد. اینجا «دیار علویان» است؛ سرزمینی که ارادت به اهل‌بیت (ع) یک «میراث» گرانبها است. این دوستداری عمیق و اصیل، در تار و پود فرهنگ مردم این دیار تنیده شده و از نسل‌های پیشین، همچون گوهری ناب، به نسل‌های امروز رسیده است.

در اینجا، ارادت به سقا، تکراری از همان عشق دیرینه‌ی این مردم به امیرالمؤمنین (ع) است؛ عشقی که در هر ضربه‌ی زنجیر و هر قطره‌ی اشک، دوباره تجدید می‌شود تا ثابت کند مازندران، همواره نمادی از استوار و قلب تپنده‌ی دوستداران اهل‌بیت (ع) باقی خواهد ماند. تاسوعای حسینی در مازندران، تبلور این حقیقت است که «عشق به اهل‌بیت (ع)»، تنها زبان مشترکی است که می‌تواند تمام تضاد‌ها را کنار بزند و قلوب مردم را در یک ضربان، به نام «سقای دین» به تپش درآورد.

انتهای پیام/