شکوه علمداری از علقمه تا لانچرهای موشکی امتداد دارد

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از اصفهان، عشق به اباالفضل العباس (ع) مرز‌های مذهب و دین را درنوردیده است. در میان اقلیت‌های مذهبی ایران به‌ویژه ارمنیان حضرت عباس جایگاهی عمیق و آمیخته با قداست دارد. شب و روز تاسوعا کلیسا‌ها و محله‌های ارامنه در تمام نقاط کشور گواه این دلدادگی بی‌مرز است.

ارامنه ایران سال‌هاست که نذر حضرت عباس می‌کنند؛ از توزیع نذری‌های سنتی گرفته تا نذر خون و کمک به نیازمندان به نیت قمر بنی‌هاشم. آنها حضرت اباالفضل (ع) را مظهر معجزه و شجاعت و پاک‌دستی می‌دانند. برای یک شهروند ارمنی دست‌های بریده عباس کلید گشایش قفل‌های بسته زندگی است. این ارادت قلبی نشان می‌دهد که منطق کربلا و جاذبه اخلاقی علمدار فراتر از خط‌کشی‌های مذهبی به یک فرهنگ عمومی و نماد وفاق ملی در ایران تبدیل شده است؛ وفاقی که در روز‌های سخت دفاع از خاک همه ملت را زیر یک پرچم جمع می‌کند.

قمر بنی‌هاشم حقیقت ولایت‌پذیری را معنا می‌کند

یکی از عالی‌ترین ابعاد شخصیتی حضرت عباس (ع) که باید آن را درس بزرگ تاریخ دانست معرفت ولایی و ولایت‌پذیری مطلق ایشان بود. در منطق اباالفضل (ع) جایگاه امام معصوم با هیچ‌چیز قابل قیاس نیست. ایشان هرگز به پشتوانه شجاعت بی‌نظیر و تبار والای هاشمی و تدبیر نظامی خود، خود را هم‌تراز یا مقدم بر امام زمانشان ندیدند. ایشان خود را نه یک برادر برابر بلکه سربازی ذوب در اراده امام می‌دانست و تا آخرین لحظه جز به طاعت ولی نیندیشید.

این منطق دقیقاً همان حلقه‌ی مفقوده‌ای است که جوامع امروز برای عبور از فتنه‌ها به آن نیاز دارند. حضرت عباس به ما آموخت که در نظام الهی تقدم بر امام یا زاویه گرفتن از خط رهبری آغاز انحراف است. امروز نیز جوانان و نخبگان این مرز و بوم با الگوگیری از همان تفکر علمدار خود را سربازان گوش‌به‌فرمان خیمه ولایت می‌دانند. در این اندیشه خودمحوری و منیت رنگ می‌بازد و همه‌چیز در افق فرمان‌بری از رهبری امت اسلامی معنا پیدا می‌کند؛ منطقی که سپر بلا و عامل امنیت کشور در برابر تکانه‌های سهمگین سیاسی و نظامی شده است.

شهدای جنگ ۱۲ روزه به ولی زمان لبیک می‌گویند

امتداد عملی این ولایت‌پذیری عباس‌وار را جهان در جریان جنگ ۱۲ روزه به چشم خود دید. در آن نبرد فشرده و سرنوشت‌ساز هنگامی که آتش کینه و توطئه دشمن امنیت مرز‌ها و حریم جبهه حق را نشانه رفته بود این سربازان غرق در حقیقت ولایت بودند که به میدان آمدند.

شهدای والامقام جنگ ۱۲ روزه با همان بصیرت نافذی که امام صادق در وصف عمویشان عباس فرمودند گام در مقتل عشق نهادند و تنها برای لبیک به امر ولی زمان خود سینه در برابر مدرن‌ترین تسلیحات کفر سپر کردند. جوانانی که پای پیاده خطوط مقدم را حفظ کردند و با شهادت مظلومانه، اما مقتدرانه خود اجازه ندادند علم ایستادگی بر زمین بیفتد. حماسه جنگ ۱۲ روزه اثبات کرد که فرمول پیروزی کربلا یعنی ترکیب ایمان و شجاعت و طاعت محض از رهبری هنوز هم کار می‌کند و معجزه می‌آفریند.

عباس‌های زمان پای لانچر‌های موشکی می‌ایستند

روایت ایثار، اما به جنگ ۱۲ روزه ختم نشد؛ جنگ رمضان صفحه درخشان دیگری از این تقویم حماسی بود. در آن شب‌های پرالتهاب ماه مبارک رمضان هنگامی که موشک‌ها و پهپاد‌های متجاوز دشمن مستکبر بر سر مردمان بی‌گناه فرو می‌آمدند تا خیمه انقلاب را به زانو درآورند فرزندان غیور ملت در یگان‌های موشکی و پدافندی حماسه‌ای از جنس شب تاسوعا و در امتداد مکتبی که حضرت ابوالفضل علیه السلام در کربلا بنیان نهاد، آفریدند.

افسران و جوانان برومند پدافند هوایی با لبانی تشنه و روزه‌دار در گرمای طاقت‌فرسای روز‌های رمضان پای لانچر‌های پرتابی و سامانه‌های دفاعی بیدار ماندند. آنان با چشمان خستگی‌ناپذیر آسمان کشور را پاسداری کردند تا مردم این سرزمین در امنیت باشند.

انتهای پیام/