دلنوشته/
اینجا رشتِ ولایتمدار است؛ پای وطن همه علمدارِ زمانهایم
مردم ولایتمدار در نهمین شب ماه محرم ۱۴۰۵ در گوشه گوشه میدان شهدای ذهاب رشت ایستادهاند، مردمی که در فراق رهبرِ شهید، بیش از صد و پانزده شب با حضور حماسهساز در تجمعات شبانه ثابت کردند که "گر علمدار رود باز علمدار رسد. "
به گزارش خبرنگار دفاعپرس از رشت، «کوثر اشرافی» فعال رسانهای استان گیلان؛ هرجا که صحبت از عَلَم میشود یعنی پای علمداری در میان است و علمداری یعنی برادر حسین، مردی که قمر بنیهاشم بود.
او عباس است و عَلَمدار حسین، برادری که برادری را معنا کرد و حالا تا دنیا دنیاست هرجا نامی از عشق به میان میآید کنارش بنویسید عَلَمدار حسین.
اینجا رشت است، میدان شهدای ذهاب در نهمین شب ماه محرم هزار و چهارصد و پنج، در گوشه گوشه این شهر ایستادهاند همین مردمی که حالا در فراق سید علی، ایستادند و ثابت کردند که گر علمدار رود باز علمدار رسد.
صد و پانزده شب گذشت از روزهایی که این مردم با غم مانده بر دل نمیدانستند باید چطور کنار بیایند تا همین الان که در خیابانها ایستادهاند و هنوز در زیر بار این غم کمر خم نکردند تا مبادا بدخواهان حسین شادی و هلهله کنند.
به رسم همین علمداری ایستاد و جان داد، اما علمش بر زمین نیافتاد و حالا پس از گذشت هزار و چهارصد و سال، ایران ابوالفضل نود میلیون علمدار دارد که صد و پانزده شب است با علمی که در دست عباس ابنعلی بود میدانداری میکنند دم به دم میخوانند ابوالفضل علمدار، خامنهای نگهدار.
تاسوعا یعنی علمدار نیامد، علمداری که رفته بود تا برای علی اصغر آب بیاورد، اما برنگشت، تاسوعا یعنی العطش وقتی رقیه از شدت تشنگی دست به دامن عمو عباس بود، تاسوعا یعنی برادری که تا آخرین لحظه پای حسین ایستاد و در برابر یزید سر خم نکرد.
علمدار نیامد، اما علمداران آمدند و همچون حلقهای در دست هم ایستادند تا خیمههای میهن به اسارت نرود و هیچ احدی اجازه اشاره انگشتی به این خاک پاک را نداشته باشد، چون اینجا ایران است، ایران حسینبنعلی (ع).
علمدار نیامد، اما علمداران آمدند و صف به صف پشت سر یکدیگر ایستادند و صفوف مرتب مدرسه عشق را تشکیل دادند که عشاقپرور است و جانفدا برای میهنی که تار و پودش به نام اهل بیت گره خورده است.
علمدار نیامد، اما علمداران آمدند و گفتند که انجا ایران است و کلیددار وطن، کسانی هستند که نه فقط صد شب تا هر زمانی که رهبرشان بگوید لبیکگویان میداندار هستند و میدانداری میکنند مثل علمدار.
ایران حرم است همین حرمی که امروز نود میلیون خادم دارد، یک روز پای پرچم و یک روز در میدان نبرد فرقی نمیکند وقتی پای وطن در میان است.
وقتی که پای وطن در میان است یعنی همگی در یک خیمه هستیم و یک پرچم در دست داریم و تا آخرین نفس علمدار ایرانِ حسین هستیم تا عاشورا دوباره تکرار نشود و خون پاکی به آسمان پاشیده شود.
امروز صد و پانزده شب است که عاشوراست و سیاهپوشان حسین در میدان هستند همین میدانی که کربلای ایران است وقتی که امام صادق (ع) گفت «کُلُّ یَوْمٍ عَاشُورَا و کُلُّ أَرْضٍ کَرْبَلاء»
تا ابد ایران ایران است و ایران خواهد ماند تا آخرین نفسی که در کالبد این وطن است و منتظر تا آن دمی که یک نفر از این قبیله برگردد و بگوید؛ انا المهدی.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
