روایت اندیشکده رند از انزوای روزافزون رژیم صهیونیستی

به گزارش خبرنگار بین‌الملل دفاع‌پرس اندیشکنده آمریکایی رند در گزارشی به قلم «شیرا افرون» به بررسی ابعاد انزوای رژیم صهیونیستی پس از عملیات طوفان الاقصی پرداخته که متن کامل آن در ادامه آمده است:

 

 

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس: در مسابقه‌ی موسیقی یوروویژن، اسرائیل علاوه بر معترضان، با تحریم‌هایی از سوی ایرلند، اسپانیا، هلند، ایسلند و اسلوونی نیز رو‌به‌رو شد. چند روز بعد، بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی اسرائیل، اعلام کرد که دادستان دادگاه بین‌المللی کیفری به دنبال حکم بازداشت او است و فرانسه و لهستان از ورود یکی دیگر از اعضای کابینه، ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی، به کشور‌های خود جلوگیری کردند. همه اینها تنها در ماه گذشته اتفاق افتاد.

 

انزوای بین‌المللی اسرائیل به سرعت در حال عمیق‌تر شدن است؛ واقعیتی که در نظرسنجی‌ها، رسانه‌های اجتماعی، گسترش تحریم‌ها و نحوه‌ی نگرش غریزی نسل جدید در سراسر جهان به اسرائیل، عمدتاً به عنوان بخشی از داستانی درباره‌ی اشغال و رنج فلسطینیان، آشکار است. به طور فزاینده‌ای آشکار است که لایه‌های محافظ دیرینه‌ی یک شبکه‌ی امنیتی دو حزبی در واشنگتن و روابط صمیمانه، هرچند محتاطانه، در اروپا در حال از بین رفتن است.

 

انتخابات پارلمانی که انتظار می‌رود در پاییز برگزار شود، واضح‌ترین فرصت برای تغییر را ارائه می‌دهد. بسته به نتیجه، این انتخابات می‌تواند یک دوره تنفس کوتاه‌مدت برای ایجاد فضایی برای تغییرات عملی بخرد. یک ائتلاف حاکم جدید می‌تواند نشان دهد که اسرائیل قصد دارد با مهار خشونت شهرک‌نشینان، توقف الحاق بالفعل زمین‌های کرانه باختری، تسهیل طرحی برای بازسازی غزه، احیای روابط عملی با نهاد‌های فلسطینی و برقراری مجدد حکومت دموکراتیک و قابل پیش‌بینی، به منتقدان جهانی خود پاسخ دهد. این ترکیب از اطمینان دادن به اسرائیلی‌ها در داخل و در عین حال ارائه اقدامات ملموس در خارج از کشور، تنها راه واقع‌بینانه برای جلوگیری از فرو رفتن در انزوای عمیق است، وضعیتی خطرناک که اسرائیل رهایی از آن را فوق‌العاده دشوار خواهد یافت.

 

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که انزوای اسرائیل چقدر عمیق شده است. یک نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در ماه مارس نشان داد که ۶۰ درصد از آمریکایی‌ها اکنون دیدگاه نامطلوبی نسبت به اسرائیل دارند، در مقایسه با ۴۲ درصد در سال ۲۰۲۲. به ویژه نگران‌کننده، تفکیک سنی است. در میان آمریکایی‌های ۱۸ تا ۴۹ ساله، تقریباً سه چهارم آنها، از جمله نزدیک به ۶۰ درصد از جمهوری‌خواهان جوان، که بسیاری از اسرائیلی‌ها هنوز معتقدند از دولت یهود حمایت می‌کنند، دیدگاه نامطلوبی نسبت به اسرائیل دارند. به طور خلاصه، یافتن گروه جوانی در آمریکا که به اسرائیل نگاه کند و آنچه را که می‌بیند دوست داشته باشد، تقریباً غیرممکن است.

 

وضعیت در جا‌های دیگر نیز رو به وخامت است. در یک نظرسنجی پیو در سال گذشته، اکثریت در ۲۰ کشور از ۲۴ کشور دیدگاه منفی نسبت به اسرائیل داشتند. در استرالیا، یونان، اندونزی، ژاپن، هلند، اسپانیا، سوئد و ترکیه این رقم نزدیک به یا بالاتر از سه چهارم بود. این امر پیامد‌های سیاسی روشنی دارد. وزرای امور خارجه اتحادیه اروپا در این ماه تحریم‌هایی را علیه شهرک‌نشینان خشونت‌طلب و حامیان آنها تصویب کردند. توافق‌نامه همکاری اتحادیه اروپا و اسرائیل تقریباً به حالت تعلیق درآمد. چندین کشور اروپایی در حال تلاش برای ممنوعیت واردات کالا‌های ساخته شده در شهرک‌های واقع در سرزمین‌های اشغالی هستند. سال گذشته، کمیسیون اروپا به این نتیجه رسید که تعهدات حقوق بشری اسرائیل تحت توافقنامه همکاری اتحادیه اروپا و اسرائیل نقض شده است.

 

این حمایت رو به زوال اهمیت دارد، زیرا امنیت و اقتصاد اسرائیل به آمریکا و اروپا وابسته است. آمریکا سلاح‌های پیشرفته و اطلاعاتی را که زیربنای بازدارندگی اسرائیل است، تأمین می‌کند و به این کشور در سازمان ملل و جا‌های دیگر حمایت دیپلماتیک می‌دهد. اروپا بازارها، مشارکت‌ها، سرمایه‌گذاری‌ها و بودجه‌ای را فراهم می‌کند که شریان حیاتی برای تحقیق و توسعه و دانشگاه‌های اسرائیل است. از دست دادن حمایت عمومی در خارج از کشور، گزینه‌های استراتژیک اسرائیل را محدود می‌کند و حفظ امنیت بلندمدت آن را دشوارتر می‌سازد.

 

برخی از این انزوا‌ها ناشی از نیرو‌هایی خارج از کنترل اسرائیل است. رأی‌دهندگان آمریکایی تمایل دارند اولویت خود را به مسائل داخلی و اقتصادی بدهند، و اسرائیل به ندرت به عنوان یک موضوع بسیج‌کننده مثبت در نظر گرفته می‌شود. سایر نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که حمایت از اسرائیل در مقایسه با فلسطینی‌ها رو به کاهش است. جوانان آمریکایی اولویت خود را به حقوق بشر می‌دهند و کمتر احتمال دارد که به مذهب وابسته باشند؛ عواملی که باعث می‌شود آنها کمتر به درخواست‌های سنتی طرفدار اسرائیل پاسخ دهند.

 

بسیاری از یهودیان جوان آمریکایی، به ویژه در میان دموکرات‌ها، هویت فرهنگی یا مذهبی خود را از دفاع سیاسی خودکار از اسرائیل جدا کرده‌اند و در حال تضعیف ارتباط با شبکه‌ها و نهاد‌های مدنی هستند که زمانی همدردی با اسرائیل را به حمایت سیاسی پایدار تبدیل می‌کردند.

 

اسرائیل و حامیان آن ترجیح می‌دهند بخشی از کاهش حمایت‌ها را تحت عنوان یهودستیزی ثبت کنند و بخشی از آن هم همینطور است. اتحادیه مبارزه با افترا سال گذشته ۶۲۷۴ حادثه یهودستیزانه را در آمریکا ثبت کرد که بیش از دو برابر تعداد ثبت شده در سال ۲۰۲۱ و پنج برابر بیشتر از یک دهه پیش است. بر اساس گزارشی از دانشگاه تل‌آویو، خشونت‌های یهودستیزانه در سراسر جهان در سال ۲۰۲۵ بیشترین تعداد یهودیان را در ۳۰ سال گذشته کشته است. قتل دو کارمند سفارت اسرائیل در بیرون موزه یهودیان پایتخت در واشنگتن، جراحات مرگبار یک زن مسن در بولدر، کلرادو که برای آزادی گروگان‌های اسرائیلی از غزه راهپیمایی می‌کرد و بمباران محل اقامت فرماندار جاش شاپیرو در پنسیلوانیا در روز عید فصح در حالی که خانواده‌اش در خانه بودند، در تمام طول سال گذشته، از جمله نشانه‌های ناگواری هستند که نشان می‌دهند خصومت پیرامون اسرائیل می‌تواند به خشونت علیه یهودیان منجر شود.

 

اما اسرائیلی‌ها با برخورد با هر منتقد جدیدی به عنوان یک یهودستیز، اشتباه بزرگی مرتکب می‌شوند. بسیاری از انتقادات از رفتار اسرائیل ناشی می‌شود: علاوه بر تصاویر ویرانی و کودکان گرسنه در غزه، به عنوان بخشی از پاسخ وحشیانه اسرائیل به قتل عام حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، جهان اکنون اغلب تصاویری از شهرک‌نشینان را می‌بیند که خانه‌های فلسطینیان را در کرانه باختری به آتش می‌کشند و درباره غارت اتاق‌های نشیمن توسط سربازان اسرائیلی در لبنان می‌خوانند. اگرچه این حوادث بخش کوچکی از رفتار اسرائیل را نشان می‌دهد، اما از دریچه عدالت اجتماعی قاب گرفته شده و توسط رسانه‌های اجتماعی تقویت می‌شود.

 

اینها تصاویر و داستان‌هایی هستند که در تخیل جمعی جای گرفته‌اند و انکار‌های اسرائیل آنها را از بین نخواهد برد. با این حال، پتانسیل تغییر وجود دارد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که آقای بن گویر و آقای اسموتریچ - دوقطبی‌ترین چهره‌ها در سیاست اسرائیل - بعید است که بخشی از دولت ائتلافی بعدی باشند.

 

انتخابات اسرائیل می‌تواند بی‌نظم باشد و این دور با بیش از دوازده حزب رقیب و رأی‌دهندگانی که به شدت دچار اختلاف هستند، غیرقابل پیش‌بینی خواهد بود. با این حال، تغییر در دولت می‌تواند کشور‌های دیگر و مردم و رسانه‌های خبری آنها را به این سمت سوق دهد که به ائتلاف جدید، بی‌احترامی کنند. هرگونه مهلتی کوتاه خواهد بود و رهبران بعدی اسرائیل باید به سرعت دیدگاه متفاوتی ارائه دهند.

 

اگر سیاست‌های یک دولت جدید کم و بیش شبیه سیاست‌های قدیمی با طراحی بهتر باشد، ممکن است حسن نیت به سرعت از بین برود و این تصور در خارج از کشور - که مشکل اسرائیل نه یک گروه خاص از رهبران، بلکه خود اسرائیل است - به عقل سلیم تبدیل شود.

 

رهبران خارج از کشور که امیدوارند دولت دیگری روند صلح را احیا کند، باید انتظارات خود را تنظیم کنند. هیچ دولتی در آینده نزدیک، کشور فلسطین را تشکیل نخواهد داد - و احتمالاً حتی نزدیک هم نخواهد شد، با توجه به تهدیدات امنیتی پایدار از سوی حماس، حزب‌الله، انصارالله و ایران و آسیب‌های روحی طولانی مدت ۷ اکتبر.

 

اما یک دولت جدید می‌تواند راه را برای صلح هموار کند. به جای تضعیف فعال تشکیلات خودگردان فلسطین، همانطور که ائتلاف فعلی انجام می‌دهد، می‌تواند عملکرد‌های اساسی اداری و اقتصادی را که نهاد‌های فلسطینی را سرپا نگه می‌دارد، احیا کند، بخشی از بودجه‌ای را که به تشکیلات خودگردان بدهکار است آزاد کند و محدودیت‌های بوروکراتیک بر تجارت، رفت و آمد و توسعه اقتصادی در کرانه باختری را کاهش دهد. این امر می‌تواند به تشکیلات خودگردان اجازه دهد تا کنترل غیرنظامی و امنیتی را در مناطقی که در آینده تحت کنترل فلسطینی‌ها باقی خواهند ماند، گسترش دهد. می‌تواند به جای متوقف کردن طرح صلح ترامپ برای غزه، از آن حمایت کند و گام‌های سنجیده‌ای برای خروج تدریجی از مناطق حائل در لبنان و سوریه بردارد و در عین حال دیپلماسی جدی را پیش ببرد.

 

یک ائتلاف جدید می‌تواند خشونت شهرک‌نشینان را به عنوان یک جرم تلقی کند و مصونیت بالفعل فعلی را برای آن فراهم نکند. این می‌تواند الحاق بالفعل سرزمین‌های کرانه باختری را متوقف کند. این به جهان نشان می‌دهد که اسرائیل قصد ندارد سرزمین‌های فلسطینی را برای همیشه اشغال کند.

 

لحن به اندازه سیاست اهمیت دارد. دولتی که صادقانه در مورد اشتباهات صحبت می‌کند، به تحقیقات شفاف در مورد سوءاستفاده‌ها متعهد می‌شود و هنجار‌های حکومت دموکراتیک را مجدداً تأیید می‌کند، زمان می‌خرد و اعتماد را در جهان احیا می‌کند.

 

وظیفه پیش رو دو جنبه دارد: محافظت از اسرائیلی‌ها در برابر خطرات واقعی، و متقاعد کردن جهان گسترده‌تر مبنی بر اینکه امنیت اسرائیل و شخصیت دموکراتیک آن متقابلاً منحصر‌به‌فرد نیستند. انتخابات آینده ممکن است به همه خواسته‌های جامعه بین‌المللی پاسخ ندهد، اما می‌تواند از لغزش به انزوا جلوگیری کند، اعتماد را بازسازی کند و گام‌های عملی را که اسرائیل را کمتر تنها و امن‌تر می‌کند، ممکن سازد.

 

انتهای پیام/ 944