من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم میرود+ فیلم
به گزارش گروه حماسه و جهاد دفاعپرس، «من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم میرود»؛ این بیت از حافظ، شاید تلخترین و در عین حال زیباترین توصیف از لحظهی وداع با کالبد باشد. اما وقتی از حضور پرشور مردم در بدرقهی رهبر شهید انقلاب اسلامی، آیتالله العظمی سید علی خامنهای صحبت میکنیم، با پدیدهای روبهرو هستیم که منطقِ معمولِ مرگ و میر را به چالش میکشد. در این صحنهها، آن «من» کوچکِ فردی، در اقیانوسی از «ما»یِ میلیونی غرق میشود و ترس از رفتن، جای خود را به شوقِ رسیدن میدهد.
حضور این جمعیت عظیم، تبلورِ ارادهای جمعی است که مرگ را نه به عنوان پایان، بلکه به عنوان آغازی دیگر تفسیر میکند. وقتی مردمی از سنین مختلف، با لباسهای سیاه و چهرههایی آمیخته به غم و امید، در صفهای طولانی برای دیدارِ آخرین با رهبر خود میایستند، در واقع دارند ثابت میکنند که «جان دادن» در راهِ باور، یک انتخابِ آگاهانه و حتی لذتبخش است.
آنجا که حافظ میگوید «دیدم که جانم میرود»، معمولاً حسرت و اندوه موج میزند. اما در مقابلِ پرچمِ سیاهِ عزای رهبر شهید انقلاب، حسِ «جان سپردن» با حسِ «جان بخشیدن» عجین شده است. هر نفری که قدمی در این صف برمیدارد، انگار تکهای از وجودش را به نیتِ تداومِ راهِ شهدا و پاسداری از انقلاب، اهدا میکند. این حضور، فریادِ بلندِ این حقیقت است که: «ما اینجا هستیم تا بگوییم شهادت تو، نه پایانِ راهِ توست و نه آغازِ فراموشی.»
شاید بتوان گفت بزرگترین درسِ این بدرقهها، ترجمهی عملیِ این مصراع است. مردم ایران با حضور خود نشان دادند که جانِ خود را به عشق میسپارند. آنها میدانند که رهبری که سالهاست مانند پدری دلسوز، سایهبانِ امنیت و هویت آنها بوده، حالا در آغوشِ فرشتگان آرام میگیرد؛ و در این آغوشِ آسمانی، مردمِ زمین با اشکها و نالههایشان، پاداشِ وفاداریِ چندین دههای خود را دریافت میکنند.
وقتی نگاهمان به چهرههای خسته، اما سربلند مردم میافتد، درمییابیم که آن «جانِ رفتنی» در واقع «روحِ ماندنی» است. روحی که در کالبدِ تاریخِ ایرانِ اسلامی میدمد و تا ابد زنده خواهد ماند. حضور پرشور مردم، تأییدی بود بر اینکه رهبری که «خود را» برای «مردم» فدا کرد، حالا در قلبهای میلیونها نفر، جاودانه شده است.
اینجا، مرگ، پایانِ دیدار نیست؛ آغازِ یک پیوندِ ابدی است؛ و این مردم، با حضورشان، زیباترین پاسخ را به آن مصراع دادهاند:
«ما جانمان را میدهیم، اما راهت را هرگز رها نخواهیم کرد.»
انتهای پیام/ 122
