زبان قدرت؛ تنها کلید مذاکره با آمریکا پس از «نقابزدایی» از شیطان
گروه استانهای دفاعپرس_«سیده معصومه حسینی»؛ اگر تا پیش از ۹ اسفند ۱۴۰۴، کسی در گوشه ذهنش ذرهای خوشبینی به «امضای آمریکا» داشت، جنایتش در جنگ رمضان و سپس نقض عهد پس از تفاهمنامه اخیر با ایران، آخرین میخ را بر تابوت آن توهم کوبید. امام خامنهای در پیام ۲۶ تیرماه خود، بیپرده و بیتعارف، از «شیطان بزرگ»، «مرام پلید»، «بیارزش بودن امضاء» و «نقابزدایی» سخن گفت. این کلمات، یک «بیانیه دیپلماتیک» نیست؛ این یک حکم نهایی بر اساس یک تجربه خونین ملی است.
داستان تلخی است: دو رئیسجمهور پای یک تفاهمنامه را امضا میکنند؛ یکی با نیت آزمودن راهی برای صلح، دیگری با نیت خریدن زمان برای شلیک دقیقتر. هنوز مرکب امضا خشک نشده، همان دست، ماشه را میچکاند. حضرت آقا این صحنه را «نقابزدایی» میخواند. چرا؟ چون شیطان این بار دیگر حتی زحمت پنهان شدن پشت لبخند دیپلماتیک را هم به خود نداد. او با این نقض عهد آشکار، به تمام جهان گفت: «امضای من فقط یک تله است.»
اینجاست که قرآن، همچون آینهای در برابر تاریخ، چهره حقیقی دشمن را رو میکند: «الَّذِینَ عَاهَدْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ یَنْقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِی کُلِّ مَرَّةٍ وَهُمْ لَا یَتَّقُونَ» (انفال/۵۶). «فی کُلِّ مَرَّة» یعنی این یک حادثه یا اشتباه محاسباتی نیست؛ این «مرام و مسلک» ثابت آنهاست. از برجام تا تفاهمنامه اخیر، هر بار امضا کردند، بعدش نقض کردند، و هر بار ما بخشی از سرمایه ملی خود را در پای این «اعتماد دوباره» ریختیم، اما نتیجهای برای ملت ایران نمایان نشد.
اما این بار فرق دارد. این بار، بهای این تجربه تلخ، خون امام شهید و هزاران مردم بی گناه بود. باید برای همیشه برای خودمان حک کنیم، خون امام، آنقدر عزیز و گرانبهاست که دیگر هیچکس حق ندارد آن را با یک «شاید دوباره» تقلیل دهد.
امام خامنهای با تعبیر «تجربه تاریک»، این پرونده را برای همیشه بست و آن را به یک «سند محکم ملی» تبدیل کرد؛ سندی که باید در برابر چشم همه مسئولان و تصمیمگیران، قاب گرفته شود تا دیگر هیچکس فریب لبخند شیطان را نخورد. شاید کسی برایش سوال شود که یعنی ما جنگ را تا ابد ادامه دهیم؟ پاسخ شفاف و روشن است: خیر
ما تا زمانی که دشمن به پای ما بیفته و نگفته شروط دهگانه ابتدایی ما را عملیاتی کند و تشریف نحس خودش را از منطقه ببرد، باید با قدرت بایستیم، تنها زبانی که با آمریکا میتوانی مذاکره کنی نه زبان رسمی دپیلماسی بلکه زبان قدرت و زور است و تمام.
انتهای پیام/
