اربعین؛ رجعت به عاشورا و رزمایش انتظار
گروه فرهنگ دفاعپرس ـ رسول حسنی ولاشجردی؛ اربعین؛ فریادی حقطلبانه است که قرنها در فرهنگ شیعیان به نمادی از سوگواری و حماسه تبدیل شده و حتی از جهاتی میتواند از عاشورا مهمتر باشد. عاشورا تنها آغاز راهی بود که سیدالشهداء (ع) قدم در آن گذاشت و در همان ابتدای راه به شهادت رسید، اگر مجاهدتهای امام سجاد (ع) و حضرت زینب (س) و دیگر اسرای اهلبیت (ع) نبود، این راه ابتر میماند.
بازگشت اسرای اهل بیت (ع) به کربلا هر چند در ظاهر برای به سوگ نشتن در رثای سیدالشهداء (ع) بود، اما در حقیقت چنین روزی بازگشت به حقیقت عاشورا بود تا برای همیشه الگوی مردمی باشد که میخواهند به مرام امام حسین (ع) تاسی کنند. اربعین را نباید صرف یک یادواره و گرامیداشت برای سیدالشهداء (ع) دانست و حرکتی صرفا سیاسی که از سوی ایران و عراق برگزار میشود.
هر چند ابعاد سیاسی و مذهبی بودن چنین رویدادی قابل کتمان نیست و چنین باید باشد، اما وجه مهم آن رجعتی به حقیقت زنده عاشورا است که «هیهات مناالذله» شعار محوری آن است. اگر امام حسین (ع) فرمودند کسی مانند من با کسی مانند یزید بیعت نمیکند به معنای آن است که در همه تاریخ هرکس که شبیه آن امام شهید است با کسی مانند یزید نباید بیعت کند و زیارت اربعین لبیک به این حقیقت ظلمستیزانه است.
از سوی دیگر حضور در اربعین، رزمایشی عظیم برای ظهور مردی است بیش از هر کسی به سیدالشهداء (ع) همانندی دارد. کسی که حقیت اربعین را درنیافته باشد چگونه میتواند خود را منتظری از منتظران امام زمانش (عج) بداند، حال آنکه ایشان نیز برای تحقق هدف غایی امام حسین (ع) در انتظاری طولانی به سرمیبرند.
از این جهت است که بزرگداشت اربعین از عاشورا مهمتر است و اعتقاد به زیارت آن از نشانههای مومن شمرده شده است. در جلد ۱۴ وسائل الشیعه از امام حسن عسکری (ع) روایت شده است که فرمود: «علامات المؤمن خمس، صلاة الخمسین، و زیارت الاربعین، والتختّم فی الیمین، و تعفیر الجبین، و الجهر ببسم الله الرحمن الرحیم» نشانههای انسان مومن پنج تاست: پنجاه رکعت نماز روزانه، خواندن زیارت اربعین، انگشتر به دست راست کردن، پیشانی بر خاک نهادن و بسم الله الرحمن الرحیم را بلند گفتن.
منتظران ظهور باید اربعین را میقاتی بدانند که برای محرم شدن از هر چیز جز حقیقت سیدالشهداء احرام ببندند تا در روز ترویه که همان عصر ظهور است آماده شوند.
انتهای پیام/ 161
