جاماندگان اربعین؛ روایتی از قدم‌های عاشقانه در مسیر کربلا+ تصاویر و فیلم

گروه استان‌های دفاع‌پرس، «سحرنخعی» صبح امروز، همزمان با پیاده‌روی جاماندگان اربعین، راهی شدم به مسیری که با کربلا شروع می‌شد، اما به کربلا ختم نمی‌شد؛ مسیری که دل‌های خیلی‌ها را با خود می‌برد، حتی اگر جسمشان نتوانسته بود تا حرم سیدالشهدا (ع) برسد.

از میدان آزادی تا امامزاده باقریه، جمعیت زیادی آمده بودند؛ از بچه‌دوروزه‌ای که در آغوش مادر بود تا پیرمرد عصا به‌دستی که با همه سختی راه، خودش را موظف می‌دانست در این حرکت معنوی حاضر باشد.

مسیر طولانی بود، اما خستگی در آن معنا نداشت. در تمام راه، موکب‌ها یکی پس از دیگری برپا بودند و به زائران خدمت می‌کردند. بعضی‌ها آب می‌دادند، بعضی غذا، بعضی چای، و بعضی هم با لبخند و نگاه مهربانشان خستگی را از دل مردم می‌بردند. خیلی‌ها در مسیر زیارت اربعین می‌خواندند و با هر قدم، دلشان را راهی کربلا می‌کردند. همان‌جا بود که با خودم گفتم اربعین در کربلا چه محشری است. 

دلم کربلا بود، اما جسمم اینجا، میان مردم و در مسیر عشق حسین (ع). در یکی از موکب‌ها به خادمیاران رضوی رسیدم؛ همان‌جا که با آب‌دوغ‌خیار از زائران پذیرایی می‌کردند. 

با یکی از خادمیاران به گفت‌و‌گو نشستم. «غلامعلی دلاکه» خادمیار آستان قدس رضوی، در گفت‌و‌گو با خبرنگار دفاع‌پرس از بیرجند، خودش را اینطور معرفی کرد: اهل بیرجند، از استان خراسان جنوبی. او گفت حدود هشت، نه سال است که خادمیار آستان قدس رضوی است و نزدیک به ۱۵ سال هم در ستاد بازسازی عتبات عالیات فعالیت دارد. به گفته خودش، در کار‌هایی مثل قالی‌بافی، کار‌های هنری مرتبط با حضرت فاطمه زهرا (س)، امور خیریه پنجشنبه‌ها و گروه‌های جهادی هم حضور داشته است.

دلاکه با تواضع می‌گفت اینها را نباید از خودش تعریف دانست، اما اگر گفته می‌شود، برای تشویق جوانان است. 

وی تأکید می‌کرد که مهم‌ترین چیز برای جوان‌ها عاقبت‌به‌خیری است و بعد هم تربیت درست از خانه شروع می‌شود. به باور او، پدر و مادر‌ها باید از داخل خانه فرزندان خوبی تربیت کنند تا همین بچه‌ها در جامعه هم الگو شوند و اثر بگذارند.

دلاکه در ادامه از خاطره حضورش در اربعین‌های سال‌های قبل گفت؛ از همان سال‌هایی که با همسرش از نجف به سمت کربلا پیاده می‌آمدند. می‌گفت شب را در نجف می‌ماندند و بعد راهی مسیر پیاده‌روی می‌شدند. سه شب هم در کربلا می‌ماندند و بعد از آن راهی کاظمین می‌شدند. 

خادمیار رضوی گفت: این مسیر با همه مشقتش، شیرینی خاص خودش را داشت. در کاظمین هم هم نایب‌الزیاره دیگران بودند و هم در موکب‌ها کنار بچه‌های خراسان جنوبی کار می‌کردند؛ از پخت‌وپز و بسته‌بندی غذا گرفته تا چای دادن و نظافت. خودش می‌گفت هر کاری از دستشان برمی‌آمد، انجام می‌دادند.

بعد از آن مسیر را ادامه دادم و به موکب «سرزمین آرزوها» رسیدم؛ موکبی متعلق به کمیته امداد بیرجند. در این موکب، نان تازه از تنور درمی‌آمد و فضای گرم و صمیمی خاصی داشت. همان‌جا بود که می‌گفتند که هر کسی یک یتیم را به سرپرستی بگیرد و این هم از جنس همان نگاه مهربانانه‌ای بود که در اربعین دیده می‌شود؛ نگاه به خدمت، به دستگیری و به دلجویی از دیگران.

در این موکب هم «محمد معمار» رئیس کمیته امداد بیرجند در گفت‌و‌گو با خبرنگار دفاع‌پرس گفت: قریب به ۲۸ سال است که در این نهاد خدمت می‌کند و امروز هم به یمن اربعین حسینی، برای خدمت به زائران، مجاوران، دلدادگان و جاماندگان از اربعین در موکب حضور دارند. 

وی گفت: اربعین نماد همبستگی شیعیان است و همه محبان اهل‌بیت (ع) در این روز عشق و ارادت خود را به سید و سالار شهیدان ابراز می‌کنند.

معمار افزود: که آنها با قطره‌ای آب سرد و پخت نان گرم تلاش می‌کنند سهم کوچکی در عزای اباعبدالله (ع) داشته باشند. 

وی گفت آرزو دارند این خدمت‌ها به روح امام راحل، شهدا و همه بزرگان برسد و مورد رضایت حضرت سیدالشهدا (ع) قرار بگیرد.

آخر سر هم یک تکه نان تازه و یک لیوان آب خنک از این موکب نصیبم شد؛ چیزی که در آن شلوغی و گرما، بیشتر از هر چیز به دل می‌نشست. 

در میان آن همه جمعیت و آن همه حرکت و شور، یک چیز بیشتر از همه روشن بود؛ اینکه اربعین فقط یک مراسم نیست، یک حال است، یک عشق است و یک دلدادگی که دل را به کربلا می‌برد، حتی اگر پا‌ها در همین مسیر جاماندگان بماند.

انتهای‌پیام/